เคยรู้สึกแย่กับเพื่อนที่คบเราตอนมีเงินมั้ยคะ
เรามีเพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่ประถมแต่เราเป็นคนที่ค่อนข้างยอมเพื่อน จนหลายๆคนบอกเรายอมเพื่อนมากเกินไป เราเป็นคนคนนึงเลยที่ให้ใจกับเพื่อนมากแต่เราไม่เคยรู้สึกถึงความจริงใจที่เพื่อนมีให้เราเลย เรามักจะเป็นคนสุดท้ายที่เพื่อนในกลุ่มเห็นหัวในตอนมัธยมต้น บ้านเราไม่ได้ฐานะดีมากแต่เราก็มีเงินใช้เรื่อยๆหาเองบ้างที่บ้านให้บ้างเราเลยมานั่งคิดว่าถ้าเราไม่มีเงินเราก็เหมือนคนไม่มีเพื่อน คำที่เราจะได้ยินตลอดคือ 'อี(ชื่อเรา)มีจ่ายก่อนนะ' 'เลี้ยงดิมีตัง' 'มีจ่ายดิ' เป็นคำที่เราจะได้ยินบ่อยแต่เวลาเราไม่มีเราเหมือนคนไม่มีตัวตนในกลุ่มจนปัจจุบันเราไม่ค่อยได้ไปกับกลุ่มเพื่อนเก่าเหล่านั้นแต่ก็มีบางคนที่ยังเรียนอยู่ที่เดียวกันกับเรา เมื่ออาทิตย์สองอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ได้ไปกินข้าวกับเพื่อนกลุ่มนั้นแต่พอเช็คบิลออกมาเพื่อนบอกว่าให้เราจ่ายก่อนเดี๋ยวคืนเราก็โอเค พออยากกินอะไรก็บอกให้เราซื้อก่อนเดี๋ยวหารกันคืนสุดท้ายเราก็ไม่เคยได้คืน เวลาบอกหารกันแล้วรวมเลินกันมาก็จะออกมาคนละ 50-60 บาทที่เหลือให้เราจ่าย แต่เราก็ได้แต่เงียบไม่กล้าทวงเพราะคำว่าเพื่อน แต่พอเค้าไปไหนกันเรากลับไม่เคยได้คำชวนเอาจริงๆเราเป็นคนมองคนออกดูคนออกเรารู้ว่าเพื่อนไม่จริงใจกับเราแต่เหมือนเราพยายามโกหกตัวเองปลอบใจตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าให้ยอมรับมันเพื่อนรักเราเพื่อนสนใจเรางๆที่ในใจเรารู้ว่าไม่ เรามีเพื่อนที่ดีนะถึงเราจะคบกับเพื่อนคนไหม่ไม่นานเท่ากลุ่มนั้นแต่เรากลับรู้สึกว่าเรามีเพื่อนเพื่อนจริงๆเรามีไม่มีเค้าก็ยังเล่นกับเราช่วยเราไม่มีตังกินข้าวก็ออกให้ก่อนเรารู้สึกว่าตัวเองมีค่า แต่พอเพื่อนเก่าเหล่านั้นเห็นเราเล่นกับคนไหม่ก็แบนเรานินทาเราแต่พอเค้ามาพึ่งพาเราแกล้งกลับมาดีกับเราให้เราเลี้ยงเราจ่ายอีกเราก็ทำ เราเหมือนคนโง่ที่รู้ว่าโดนหลอกใช้แต่เราแค่รู้สึกว่าเค้าเป็นเพื่อนเราเราเลยยอมยอมหลอกตัวเองซ้ำๆกับคำว่าเพื่อนที่เราใช้เงินซื้อ
**ถ้าเราพูดไม่รู้เรื่องหรือวกไปวนมาเราขอโทษนะคะเราแค่ต้องการระบายความรู้สึกของเราเราควรจัดการกับความโง่ของเรายังไงดีคะเราเหนื่อยเหลือเกิน
เพื่อนที่ต้องแลกมากับเงิน?
เรามีเพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่ประถมแต่เราเป็นคนที่ค่อนข้างยอมเพื่อน จนหลายๆคนบอกเรายอมเพื่อนมากเกินไป เราเป็นคนคนนึงเลยที่ให้ใจกับเพื่อนมากแต่เราไม่เคยรู้สึกถึงความจริงใจที่เพื่อนมีให้เราเลย เรามักจะเป็นคนสุดท้ายที่เพื่อนในกลุ่มเห็นหัวในตอนมัธยมต้น บ้านเราไม่ได้ฐานะดีมากแต่เราก็มีเงินใช้เรื่อยๆหาเองบ้างที่บ้านให้บ้างเราเลยมานั่งคิดว่าถ้าเราไม่มีเงินเราก็เหมือนคนไม่มีเพื่อน คำที่เราจะได้ยินตลอดคือ 'อี(ชื่อเรา)มีจ่ายก่อนนะ' 'เลี้ยงดิมีตัง' 'มีจ่ายดิ' เป็นคำที่เราจะได้ยินบ่อยแต่เวลาเราไม่มีเราเหมือนคนไม่มีตัวตนในกลุ่มจนปัจจุบันเราไม่ค่อยได้ไปกับกลุ่มเพื่อนเก่าเหล่านั้นแต่ก็มีบางคนที่ยังเรียนอยู่ที่เดียวกันกับเรา เมื่ออาทิตย์สองอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ได้ไปกินข้าวกับเพื่อนกลุ่มนั้นแต่พอเช็คบิลออกมาเพื่อนบอกว่าให้เราจ่ายก่อนเดี๋ยวคืนเราก็โอเค พออยากกินอะไรก็บอกให้เราซื้อก่อนเดี๋ยวหารกันคืนสุดท้ายเราก็ไม่เคยได้คืน เวลาบอกหารกันแล้วรวมเลินกันมาก็จะออกมาคนละ 50-60 บาทที่เหลือให้เราจ่าย แต่เราก็ได้แต่เงียบไม่กล้าทวงเพราะคำว่าเพื่อน แต่พอเค้าไปไหนกันเรากลับไม่เคยได้คำชวนเอาจริงๆเราเป็นคนมองคนออกดูคนออกเรารู้ว่าเพื่อนไม่จริงใจกับเราแต่เหมือนเราพยายามโกหกตัวเองปลอบใจตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าให้ยอมรับมันเพื่อนรักเราเพื่อนสนใจเรางๆที่ในใจเรารู้ว่าไม่ เรามีเพื่อนที่ดีนะถึงเราจะคบกับเพื่อนคนไหม่ไม่นานเท่ากลุ่มนั้นแต่เรากลับรู้สึกว่าเรามีเพื่อนเพื่อนจริงๆเรามีไม่มีเค้าก็ยังเล่นกับเราช่วยเราไม่มีตังกินข้าวก็ออกให้ก่อนเรารู้สึกว่าตัวเองมีค่า แต่พอเพื่อนเก่าเหล่านั้นเห็นเราเล่นกับคนไหม่ก็แบนเรานินทาเราแต่พอเค้ามาพึ่งพาเราแกล้งกลับมาดีกับเราให้เราเลี้ยงเราจ่ายอีกเราก็ทำ เราเหมือนคนโง่ที่รู้ว่าโดนหลอกใช้แต่เราแค่รู้สึกว่าเค้าเป็นเพื่อนเราเราเลยยอมยอมหลอกตัวเองซ้ำๆกับคำว่าเพื่อนที่เราใช้เงินซื้อ
**ถ้าเราพูดไม่รู้เรื่องหรือวกไปวนมาเราขอโทษนะคะเราแค่ต้องการระบายความรู้สึกของเราเราควรจัดการกับความโง่ของเรายังไงดีคะเราเหนื่อยเหลือเกิน