วอนล่ะได้ข่าวว่าคุณพยายามติดตามหาบุตรไปทั่ว ทั้งๆ ที่ยื่นเรื่องต่อศาลแล้ว
ความจริงแล้วลูกก็อยู่กับคุณดีๆ หากจะใส่ร้ายกันว่าฉันเป็นคนยุให้ลูกเกลียดคุณนั้น ก็ทำได้ แต่ไม่มีหลักฐานใดยืนยันได้แน่นอน
เพราะศาลท่านไม่ได้วินิจฉัยเชิงลึกอะไรมาก และไม่เสียเวลาในการไตร่สวน แค่เรียกลูกมาถามว่าต้องการอยู่กับใครทุกอย่างก็จบ ไม่ต้องพึงนักจิตวิทยาศาลอะไรให้ยุ่งยาก และฉันก็ไม่จำเป็นต้องจ้างทนายเพื่อต่อสู้คดีบนชั้นศาลด้วย และหากจะต้องจ้างทนาย ก็เชื่อได้ว่าทนายดีๆ ที่ไหนก็ยินดีต่อสู้คดีร่วมไปกับฉัน ที่สำคัญฉันก็แค่ยืนยันว่าการหย่าขาดกันนั้นเป็นไปโดยมิชอบ เพราะคุณบังคับให้ยกลูกให้กับคุณ และฉันก็ยืนยันว่าลูกวอนให้ฉันพาลูกหนีมา ฉันทนลูกอ้อนวอนไม่ไหวก็แค่นั้น และฉันก็หาโรงเรียนให้กับลูกแล้วด้วย ดังนั้น คุณน่าจะรู้ตัวเองได้แล้วว่าลูกทิ้งคุณในยามคุณเจ็บไข้ได้ป่วยนั้นเพราะอะไร คุณควรพิจารณาตัวเองว่า คุณนะไม่มีความเป็นคนพิเศษสำหรับลูกไปตลอดชิวิตแล้ว แต่กลับยังไม่ยอมรับความจริงต่างหาก