นี้เป็นกระทู้แรกของผมน่ะครับอาจจะเรียบเรียงความไม่ดีนักแต่ผมก็อยากจะระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ในที่ไหนที่นึ่ง
ผมเป็นเด็ก ม.ปลาย ติดเกมส์คนนึ่งที่มีความฝันมากมายในชีวิต แต่ผมเป็นคนเรื่อยเปื่อยเบื่อโลกชอบอยู่คนเดียวเพราะคิดว่าการอยู่คนเดียวมันมีความสุขกว่าแต่บางที่มันก็เบื่อๆเหงาชีวิตอ้างว้างไม่มีอะไรชัดเจนขาดเป้าหมายในชีวิต ผมรู้สึกว่า ชีวิตของผมเริ่มเปลี่ยนแปลงตอนขึ้น ม. ต้น ซึ่งมันทำให้ผมเจอเพื่อนมากมาย แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าคนไหนดีหรือไม่ดียังไง รู้แค่ว่าเขาเป็นเพื่อนแต่มันทำให้ผมเจอเพื่อนคนๆนึ่งซึ่งมันชื่อว่าบอส มันทำให้ผมรู้ว่าเพื่อนแท้มันเป็นยังไง ผมกับบอสเราสนิทกันมากตอน ม.ต้น ไปไหนไปด้วยกันคุยกันได้ทุกเรื่องชอบหลายๆสิ่งเหมือนกันแต่บอสเป็นขี้น้อยใจและเป็นคนที่พูดมากกถึงมากที่สุดมันทำให้ผมชอบเอาใจมันบ่อยๆแต่มันก็เป็นคนเฮฮาดีมันทำให้ผมรู้สึกอยากอยู่กกับมันตลอดจนฝันหวานก็ได้สิ้นสุดลง พอจะจบ ม.2 ที่โรงเรียนของผมมีนโยบายย้ายห้องใหม่ซึ่งจะย้ายนักเรียนที่เกรดตกลงไปอยู่ห้องระดับล่าง ซึ่งตอนนั้นผมอยู่ห้องคิง พอทุกคนรู้เรื่องที่สภานักเรียนประกกาศ ตอนนั้นทุกคนก็ดูไม่พอใจเลย ซึ่งผมก็เหมือนกัน ผมกลัวว่าถ้าผมกับบอสแยกห้องกันแล้วความสัมพันธ์ของเราจะไม่เหมือนเดิม ซึ่งพอถึงวันเปิดเทอมมา มันก็เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ ซึ่งบอสเป็นคนตั้งใจเรียนมันเลยไม่แปลกที่บอส จะได้ขึ้นไปอยู่ห้องคิงเหมือนเดิมแต่ผมเป็นคนไม่ตั้งใจเรียนสักเท่าไหร่เลยทำให้เกรดตกลงมามากซึ่งผมเป็นเด็กติดเกมส์ ตอนนั้นติด lol อยู่ แแล้วพอถึงวันเริ่มเรียนผมกับบอสก็เเริ่มห่างกันเรื่อยๆความสัมพันธุ์ของเราเริ่มห่างกันออกไปจากที่เราไปด้วยกันบ่อยๆ เราก็เริ่มต่างคนต่างไปแต่ก็ยังติดต่อกันอยู่เป็นบางครั้งคราว บอสเป็นคนดี มันชอบเตือนผมว่าอย่าไปทำสิ่งที่ไม่ดี จนมาวันนึ่งชีวิตของผมก็เปลี่ยนไปจนกลายเป็นคนล่ะคนที่ไม่ใช่ตัวผมเอง ผมเริ่มไปสนิทกับเพื่อนคนนึ่งที่ชื่อปลัก ปลักเป็นคนที่ไม่ตั้งใจเรียนเลยเป็นเด็กเกเรเลยก็ว่าได้ มีวันนึ่งผมกับปลักและเพื่อนคนอื่นๆในห้องชวนกันไปในป่าหลัง รร จะมีบ้านพักครูหลังเก่าๆมันกลายเป็นที่ ที่พวกผมใช้โดเรียนและมั่วสุมกัน พวกปลักชวนกันสูบบุหรี่สึ่งตอนนั้น บุหรี่เป็นสิ่งที่ผมเกลียดมาก แต่ผมก็เลือกที่จะสูบมันเพราะผมอยากเข้าได้กับเพื่อนทุกคนอยากให้เพื่อนยอมรับถึงจะไม่ใช่ตัวของตัวเองก็ตาม เพราะตัวตนของผมก็คือเด็กเนิร์ดคนนึ่งติดเกมส์เลยก็ว่าได้ (หน้าตาไม่เนิร์ดนี้สิ) แล้วพอสูบนานเข้าผมก็เริ่มติดบุหรี่ จนมีวันนึ่งปลักชวนผมลองยา ซึ่งผมก็ยอมลองกับมัน ซึ่งก็ตามที่ว่าตอนแรกแหละครับ ผมอยากให้เพื่อนยอมรับ แล้วพอลองไปสักพักผมคิดว่าตัวเองคงไม่มาติดอะไรแบบนี้หรอก ซึ่งผิดกับสิ่งที่ผมคิดเลยครับ ผมกลายเป็นเด็กติดยาซึ่งตอนนั้นผมอายุพึ่ง 15 ผมก็ลองยามาเรื่อยๆจนมีวันนึ่งปลักมันมาหาผมอยู่บ้าน ชักชวนให้ผมเอาโน๊ตบุ้คของผมไปจำนำ ซึ่งโน๊ตบุ้คเครื่องนี้ผมได้มาจาการที่ผมทำงานช่วยเหลื่อกับเพื่อนคนนึ่ง (ถ้ามีโอดาสจะมาเล่าเรื่องเพื่อนคนนี้น่ะครับ) ตัวผมในตอนนั้น ก็ลังเลใจอยู่เหมือนกันเลยนั่งคิดสักพัก ด้วยความติดยาของผมก็เลยตกลงไป ว่าจะไปจำนำ ซึ่งปลักมันบอกว่าถ้าไม่มีตังไถ่มันจะเอาเงินมาไถ่ช่วย ผมเลยโอเคร พอถึงกำหนดวันของโน๊ตบุ้ค ตอนนั้นผมไม่มีเงินไถ่ผมบอกให้ปลักเอาเงินมาให้มันก็เงียบหายไป มันทำให้ผมรู้ถึงการโดนหักหลังครั้งแรก จนทำให้ผมหมดความเชื่อใจกับมันแต่ผมก็ยังไปเล่นกับพวกปลักอยู่ เพราะผมไม่มีเพื่อนที่จะไปด้วย และปมก็ติดยามาเรื่อยๆ จนจะจบ ม.3 แม่ผมรุ้เรื่องว่าผมติดยาแม่ผมเสียใจมากและผมก็เสียใจเหมือนกันที่ทำให้แม่เสียใจ แต่ตอนนั้นผมตติดจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว จนจบ ม.3 ผมก็ติด ม.ส ตัวนึ่ง แต่ผมยังไม่ไปแก้ผมก็ปล่อยผ่านไปเพราะผมคิดว่าครูคงแก้ให้อยู่ดี จนถึงวันจบทุกคนต่างมีเป้าหมายใหม่ ผมเลยตั้งใจจะแยกจากเพื่อนเหล่านี้ด้วยการไปเรียนต่อที่อื่นแล้วพอดีบอสจะไปเรียน รร. ประจำจังหวัด ผมเลยไปกับบอสด้วยเลยไปสมัครเข้าเรียนต่อด้วยกัน รร. นี้เขารับเด็กต่าง รร. ที่มาสอบเข้าแค่ 78 คน ซึ่งคู่แข็งก็มีเด็ก รร. เดิมที่ไม่ผ่านการคักเลือกด้วย และเด็กจากที่อื่นทั่วจังหวัด พอถึงวันประกาศผลผมคิดว่าตัวผมเองคงไม่ติดแน่นอน เพราะผมเป็นคนไม่ตั้งใจเรียนสะเลย แต่พอประกาศออกมา ผมดันสอบติดกับบอส ผมรู้สึกว่าชะตาเราต้องอยู่เป็นเพื่อนกัน แต่ฝันก็สลายอีกครั้ง ผมติด ม.ส ที่ยังไม่ได้แก้ เลยทำให้ผมได้วุฒิช้ากว่าคนอื่น ผมจึ่งไม่ได้เรียนต่อที่นั้น ผมสิ้นหวังมาก ผมพูดกับตัวเองว่าผมต้องกลับไปอยู่กับสิ่งเดิมๆจริงๆหรอ และผมก็ได้กลับไปเรียนที่เดิม เพราะถ้าเป็นเด็กเก่าเขาเลยรับ แต่ผมก็อยู่ ม.4 ที่นั้นได้ไม่นาน ผมเลยเลือกที่จะย้าย รร. ผมเลยย้ายเข้าไปเรียน รร.ที่อยู่ในตัวเมือง ผมคิดว่าชีวิตผมคงเปลี่ยนไปจากเดิม และมันก็เปลี่ยนไปจริงๆ ผมได้รู้จักคำว่าเเพื่อนแท้อีกครั้ง เพื่อนใหม่ที่นี้ไม่เล่นยาไม่สูบบุหรี่ แต่ผมก็ยังเลิกยาไม่ได้ในตอนนั้น ผมเลยพยายามเลิกมาตลอด จนถึงตอนนี้ ผมทำมันได้ผมเลิกยาได้ เลิกบุหรี่ได้ แต่ก็มีสูบเป็นบ้างครั้งเวลาท้อแท้กับชีวิตจนตอนนี้เวลานี้ ตอนที่ผมกำลังเขียนกระทู้นี้อยู่ ผมรู้สึกเศร้าเอามากๆ มันเป็นความรุสึกที่อธิบายไม่ถูก แต่มันก็ทำมห้ผมรู้สึกมีความสุขอยู่ในใจลึกๆ มันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวผมเองอยูคนเดียวเหมาะสุดแล้วกลับไปเป็นตัวของตัวเอง เป็นคนที่ติดเกมส์ ซึ่งปีหน้าผมก็จะขึ้น ม.6 แล้วเตรียมตัวเข้ามหาลัย ซึ่งผมก็วาดอนาคตใว้อยู่นิดหน่อย แต่พอได้มาเขียนกระทู้แบบนี้ผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นนิดนึ่งแล้ว ถ้าเป็นผมในอนาคตมาเห็นกระทู้นี้จะรู้สึกยังไงกันน่ะ คงคิดว่าเป็นเรื่องที่ไร้สาระมากเลย
ชีวิตของเด็ก ม.ปลายที่ใกล้จะจบ แต่มีเรื่องราวมากมายให้คิด
ผมเป็นเด็ก ม.ปลาย ติดเกมส์คนนึ่งที่มีความฝันมากมายในชีวิต แต่ผมเป็นคนเรื่อยเปื่อยเบื่อโลกชอบอยู่คนเดียวเพราะคิดว่าการอยู่คนเดียวมันมีความสุขกว่าแต่บางที่มันก็เบื่อๆเหงาชีวิตอ้างว้างไม่มีอะไรชัดเจนขาดเป้าหมายในชีวิต ผมรู้สึกว่า ชีวิตของผมเริ่มเปลี่ยนแปลงตอนขึ้น ม. ต้น ซึ่งมันทำให้ผมเจอเพื่อนมากมาย แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าคนไหนดีหรือไม่ดียังไง รู้แค่ว่าเขาเป็นเพื่อนแต่มันทำให้ผมเจอเพื่อนคนๆนึ่งซึ่งมันชื่อว่าบอส มันทำให้ผมรู้ว่าเพื่อนแท้มันเป็นยังไง ผมกับบอสเราสนิทกันมากตอน ม.ต้น ไปไหนไปด้วยกันคุยกันได้ทุกเรื่องชอบหลายๆสิ่งเหมือนกันแต่บอสเป็นขี้น้อยใจและเป็นคนที่พูดมากกถึงมากที่สุดมันทำให้ผมชอบเอาใจมันบ่อยๆแต่มันก็เป็นคนเฮฮาดีมันทำให้ผมรู้สึกอยากอยู่กกับมันตลอดจนฝันหวานก็ได้สิ้นสุดลง พอจะจบ ม.2 ที่โรงเรียนของผมมีนโยบายย้ายห้องใหม่ซึ่งจะย้ายนักเรียนที่เกรดตกลงไปอยู่ห้องระดับล่าง ซึ่งตอนนั้นผมอยู่ห้องคิง พอทุกคนรู้เรื่องที่สภานักเรียนประกกาศ ตอนนั้นทุกคนก็ดูไม่พอใจเลย ซึ่งผมก็เหมือนกัน ผมกลัวว่าถ้าผมกับบอสแยกห้องกันแล้วความสัมพันธ์ของเราจะไม่เหมือนเดิม ซึ่งพอถึงวันเปิดเทอมมา มันก็เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ ซึ่งบอสเป็นคนตั้งใจเรียนมันเลยไม่แปลกที่บอส จะได้ขึ้นไปอยู่ห้องคิงเหมือนเดิมแต่ผมเป็นคนไม่ตั้งใจเรียนสักเท่าไหร่เลยทำให้เกรดตกลงมามากซึ่งผมเป็นเด็กติดเกมส์ ตอนนั้นติด lol อยู่ แแล้วพอถึงวันเริ่มเรียนผมกับบอสก็เเริ่มห่างกันเรื่อยๆความสัมพันธุ์ของเราเริ่มห่างกันออกไปจากที่เราไปด้วยกันบ่อยๆ เราก็เริ่มต่างคนต่างไปแต่ก็ยังติดต่อกันอยู่เป็นบางครั้งคราว บอสเป็นคนดี มันชอบเตือนผมว่าอย่าไปทำสิ่งที่ไม่ดี จนมาวันนึ่งชีวิตของผมก็เปลี่ยนไปจนกลายเป็นคนล่ะคนที่ไม่ใช่ตัวผมเอง ผมเริ่มไปสนิทกับเพื่อนคนนึ่งที่ชื่อปลัก ปลักเป็นคนที่ไม่ตั้งใจเรียนเลยเป็นเด็กเกเรเลยก็ว่าได้ มีวันนึ่งผมกับปลักและเพื่อนคนอื่นๆในห้องชวนกันไปในป่าหลัง รร จะมีบ้านพักครูหลังเก่าๆมันกลายเป็นที่ ที่พวกผมใช้โดเรียนและมั่วสุมกัน พวกปลักชวนกันสูบบุหรี่สึ่งตอนนั้น บุหรี่เป็นสิ่งที่ผมเกลียดมาก แต่ผมก็เลือกที่จะสูบมันเพราะผมอยากเข้าได้กับเพื่อนทุกคนอยากให้เพื่อนยอมรับถึงจะไม่ใช่ตัวของตัวเองก็ตาม เพราะตัวตนของผมก็คือเด็กเนิร์ดคนนึ่งติดเกมส์เลยก็ว่าได้ (หน้าตาไม่เนิร์ดนี้สิ) แล้วพอสูบนานเข้าผมก็เริ่มติดบุหรี่ จนมีวันนึ่งปลักชวนผมลองยา ซึ่งผมก็ยอมลองกับมัน ซึ่งก็ตามที่ว่าตอนแรกแหละครับ ผมอยากให้เพื่อนยอมรับ แล้วพอลองไปสักพักผมคิดว่าตัวเองคงไม่มาติดอะไรแบบนี้หรอก ซึ่งผิดกับสิ่งที่ผมคิดเลยครับ ผมกลายเป็นเด็กติดยาซึ่งตอนนั้นผมอายุพึ่ง 15 ผมก็ลองยามาเรื่อยๆจนมีวันนึ่งปลักมันมาหาผมอยู่บ้าน ชักชวนให้ผมเอาโน๊ตบุ้คของผมไปจำนำ ซึ่งโน๊ตบุ้คเครื่องนี้ผมได้มาจาการที่ผมทำงานช่วยเหลื่อกับเพื่อนคนนึ่ง (ถ้ามีโอดาสจะมาเล่าเรื่องเพื่อนคนนี้น่ะครับ) ตัวผมในตอนนั้น ก็ลังเลใจอยู่เหมือนกันเลยนั่งคิดสักพัก ด้วยความติดยาของผมก็เลยตกลงไป ว่าจะไปจำนำ ซึ่งปลักมันบอกว่าถ้าไม่มีตังไถ่มันจะเอาเงินมาไถ่ช่วย ผมเลยโอเคร พอถึงกำหนดวันของโน๊ตบุ้ค ตอนนั้นผมไม่มีเงินไถ่ผมบอกให้ปลักเอาเงินมาให้มันก็เงียบหายไป มันทำให้ผมรู้ถึงการโดนหักหลังครั้งแรก จนทำให้ผมหมดความเชื่อใจกับมันแต่ผมก็ยังไปเล่นกับพวกปลักอยู่ เพราะผมไม่มีเพื่อนที่จะไปด้วย และปมก็ติดยามาเรื่อยๆ จนจะจบ ม.3 แม่ผมรุ้เรื่องว่าผมติดยาแม่ผมเสียใจมากและผมก็เสียใจเหมือนกันที่ทำให้แม่เสียใจ แต่ตอนนั้นผมตติดจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว จนจบ ม.3 ผมก็ติด ม.ส ตัวนึ่ง แต่ผมยังไม่ไปแก้ผมก็ปล่อยผ่านไปเพราะผมคิดว่าครูคงแก้ให้อยู่ดี จนถึงวันจบทุกคนต่างมีเป้าหมายใหม่ ผมเลยตั้งใจจะแยกจากเพื่อนเหล่านี้ด้วยการไปเรียนต่อที่อื่นแล้วพอดีบอสจะไปเรียน รร. ประจำจังหวัด ผมเลยไปกับบอสด้วยเลยไปสมัครเข้าเรียนต่อด้วยกัน รร. นี้เขารับเด็กต่าง รร. ที่มาสอบเข้าแค่ 78 คน ซึ่งคู่แข็งก็มีเด็ก รร. เดิมที่ไม่ผ่านการคักเลือกด้วย และเด็กจากที่อื่นทั่วจังหวัด พอถึงวันประกาศผลผมคิดว่าตัวผมเองคงไม่ติดแน่นอน เพราะผมเป็นคนไม่ตั้งใจเรียนสะเลย แต่พอประกาศออกมา ผมดันสอบติดกับบอส ผมรู้สึกว่าชะตาเราต้องอยู่เป็นเพื่อนกัน แต่ฝันก็สลายอีกครั้ง ผมติด ม.ส ที่ยังไม่ได้แก้ เลยทำให้ผมได้วุฒิช้ากว่าคนอื่น ผมจึ่งไม่ได้เรียนต่อที่นั้น ผมสิ้นหวังมาก ผมพูดกับตัวเองว่าผมต้องกลับไปอยู่กับสิ่งเดิมๆจริงๆหรอ และผมก็ได้กลับไปเรียนที่เดิม เพราะถ้าเป็นเด็กเก่าเขาเลยรับ แต่ผมก็อยู่ ม.4 ที่นั้นได้ไม่นาน ผมเลยเลือกที่จะย้าย รร. ผมเลยย้ายเข้าไปเรียน รร.ที่อยู่ในตัวเมือง ผมคิดว่าชีวิตผมคงเปลี่ยนไปจากเดิม และมันก็เปลี่ยนไปจริงๆ ผมได้รู้จักคำว่าเเพื่อนแท้อีกครั้ง เพื่อนใหม่ที่นี้ไม่เล่นยาไม่สูบบุหรี่ แต่ผมก็ยังเลิกยาไม่ได้ในตอนนั้น ผมเลยพยายามเลิกมาตลอด จนถึงตอนนี้ ผมทำมันได้ผมเลิกยาได้ เลิกบุหรี่ได้ แต่ก็มีสูบเป็นบ้างครั้งเวลาท้อแท้กับชีวิตจนตอนนี้เวลานี้ ตอนที่ผมกำลังเขียนกระทู้นี้อยู่ ผมรู้สึกเศร้าเอามากๆ มันเป็นความรุสึกที่อธิบายไม่ถูก แต่มันก็ทำมห้ผมรู้สึกมีความสุขอยู่ในใจลึกๆ มันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวผมเองอยูคนเดียวเหมาะสุดแล้วกลับไปเป็นตัวของตัวเอง เป็นคนที่ติดเกมส์ ซึ่งปีหน้าผมก็จะขึ้น ม.6 แล้วเตรียมตัวเข้ามหาลัย ซึ่งผมก็วาดอนาคตใว้อยู่นิดหน่อย แต่พอได้มาเขียนกระทู้แบบนี้ผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นนิดนึ่งแล้ว ถ้าเป็นผมในอนาคตมาเห็นกระทู้นี้จะรู้สึกยังไงกันน่ะ คงคิดว่าเป็นเรื่องที่ไร้สาระมากเลย