สักวันฉันจะเข้มแข็งพอ

สวัสดีค่ะ เมื่อก่อนฉันเป็นคนที่กลัวการอยู่คนเดียวมาก ต้องมีใครสักคนคอยทัก คอยอยู่ใกล้ ๆ ถึงจะรู้สึกว่าชีวิตไม่ว่างเปล่า แต่พอผ่านความสัมพันธ์ที่เหนื่อยมาหลายครั้ง ฉันเริ่มเข้าใจว่าความเหงามันไม่ได้น่

เรามีปัญหากับแฟนค่อนข้างบ่อยค่ะ ส่วนนึงอาจเป็นเพราะเราเอง ไม่ชอบตัวเองตอนรักใครแบบนี้เลย อยากเข้มแข็งมากพอที่จะไป หรือไม่ต้องมาคอยร้องไห้เวลาเขาไม่เหมือนเดิม แค่อยากระบายค่ะ เห้อออ

ถ้าทุกคนเปรียบตัวเองเป็นดอกไม้ ทุกคนจะเปรียบตัวเองเป็นดอกอะไร? สำหรับฉัน……ฉันคิดว่าฉันเป็นดอกทานตะวัน แต่ไม่ใช่ในแบบที่ทุกคนรู้จักแต่เป็น “ดอกทานตะวันในใจฉันเอง” คนส่วนใหญ่

ตามนั้น หลังไมค์มาคุยได้นะ

เราเพิ่งเลิกกับเเฟนที่อยู่ด้วยกันมานาน เรารู้ดิ่งมากเวลาที่อยู่คนเดียว คิดซ้ำๆกับเหตุการณ์ที่เกิด คิดจนนอนไม่หลับ ร้องไห้จนเจ็บตา เราเหนื่อยมากๆเเต่ก็ดึงตัวเองกลับมาไม่ได้สักที

อยากระบายครับ. คือผมผิดหวังมามากพอที่จะทนกับอะไรแทนที่ผมจะเข้มแข็งแต่กับอ่อนแอลงทุกวัน ไม่รู้จะทำไร. เรียนก็ไม่ได้เรียน คือผิดหวังในอะไรที่หลายอย่างเกิน. ท้อกับชีวิต ตกงานไปอีก ต้องรับภาระอีกหลายอย่าง

เมื่อเดือดร้อนก็ต้องพึ่งพาคนอื่น ในวันนี้ฉันนั่งอ่านหนังสือระหว่างรอให้เวลาไหลผ่านไปอย่างที่เคย แต่เมื่อเห็นประโยคนี้บนหนังสือหน้า 77 ประโยคที่แสนจะเรียบง่ายและตรงไปตรงมา "เมื่อเดือดร้อนก็ต

ฉันผู้ซึ่ง เลิกกับสามีไปได้ปะมาน สามเดือน ฉันมีลูกติด ฉันมีเจ้านานเป็นเป็นผู้ชาย เวลาไปประชุมข้างนอกฉันทักจะไปรถคันเดีววกันกับเจ้านายเสมอ แต่ฉันไม่เคยไปสองต่อสอง ทุกครั้งจะมีคนอื่นไปด้วยตลอด แต่อยู่มา

มันหน่วงๆ ไม่สุขนะแต่ก็ไม่ได้ทุกข์ มันเป็นความรู้สึกที่อยากถามมากกว่าว่าทำไมเพราะอะไรแต่เราไม่มีสิทธ์เรียกร้องไม่มีค่าพอที่จะถามมัน เราก็ทำได้เเค่ยอมรับความจริงอยู่กับความจริงเเละทำหน้าที่ของเราตรงนั้