เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ

คือ ตอนนี้อายุ 19 ตั้งแต่เรียน ม.ต้น จนถึง ม.ปลาย ไ่ม่เคยมีแฟนเลยสักครั้ง เราผิวขาว สูง 183 หนัก 83 กิโล มีหนวดเครานิดหน่อยพองาม ตอนเรียนเราเป็นคนเงียบๆนะ แต่พอ ม.ปลาย ก็มีผู้หญิงคนนึงที่ทำให้ผมมีความสุข เรารู้จักกันตอนเรียน ม.4 เธอเป็นนักเรียนที่ย้ายมา เธอเป็นผู้หญิงที่สวย (สำหรับผม) ตัวเล็ก ผิวขาว ใส่แว่น  เราสนิทกันมาเรื่อยๆ จนผมเริ่มจะชอบเธอ ผมมักจะไปส่งเธอทุกครั้งหลังเลิกเรียนเพราะ พ่อ-แม่ เธองานยุ่ง จากที่เคยไปส่งตอนเย็น ก็เปลี่ยนมาเป็นมาพร้อมกันตอนเช้า (แม่เธอขอให้ไปรับเธอที่บ้าน) ผมดีใจมาก เลยไปรับเธอที่บ้านตั้งแต่ 5.30 ทุกวัน จันทร์-ศุกร์ ทุกครั้งที่ไป เธอก็คงยังไม่ตื่น (ก็นะ ใครจะบ้าตื่นนี้ 5 โมงเช้า) แต่มันทำให้ผมมีความสุข ผมเคยพาเธอมาเจอแม่ที่บ้าน  2-3 ครั้ง แม่ผมชอบเธอมาก จึงทำให้เราสนิทกันขึ้นไปอีก หลังจากเลิกเรียน เราก็ตัวติดกันตลอด ไปไหนไปด้วยกัน แต่แล้วเวลาแห่งความสุขตลอด 3 ปี ก็จบลง เราได้จบ ม. ปลายด้วยกัน เธอเดินมาหาผมแล้วบอกว่า "เย็นนี้เราจะย้านบ้านแล้วนะ" มันเป็นคำพูดสั้นๆที่ฟังแล้วรู้สึกทรมานมาก ผมได้แต่ยิ้มและยินดีกับเธอ เวลาผ่านไปจนถึงเวลาเลิกเรียน ผมก็ไปส่งเธอที่บ้านตามปกติ ตลอดทางเราไม่ได้คุยกันสักคำ จนไปถึงบ้านเธอ ผมก็เห็นพ่อกับแม่เธอกำลังขนของขึ้นรถ ผมเดินไปขออณุญาติแม่ กอดเธอ และนั้นเป็นกอดแรกของผม มันเป็นกอดที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น เรากอดกันประมาณ 1 นาที แต่แล้วก็ต้องแยกจากกัน ถ้าเธอเห็นกระทู้นี้ ก็อยากให้รู้ว่า ยังรัก และคิดถึง เสมอ ไม่เคยลืมกอดครั้งนั้นของเรา แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานนับปี เพื่อนๆเคยมีความสุขระยะสั้นแบบนี้กันบ้างไหมครับ ......