้พอจะมีคำแนะนำดีๆ แบบไม่ต้องเช่นวันนี้ไหมคะ

ช่วงนี้ฝึกงานอยู่หน่วยงานหนึ่งค่ะ พอดีมีงานเข้ามาคือ เราต้องกรอกคะแนนตามชื่อรายการหนึ่ง แต่เราหารายการสุดท้ายหาไม่เจอ เราก็ไปบอกพี่ที่มอบหมายให้เราทำ ว่ารายการดังกล่าวไม่มี แกว่ามี หนูว่าไม่มี สักพักแกก็เปิดเอกสารดังกล่าวดู พร้อมด่าเราว่าเถียงพี่ อันที่จริงหนูไม่กล้าที่จะเถียงอยู่แล้วค่ะ ลำพังเด็กคนนึงรู้แหละว่าอะไรควรอะไรไม่ควร ตอนที่เราบอกแกน้ำเสียงก็แทบไม่เรียกว่าเถียงเสียด้วยซ้ำ
(ผ่านไปสองสัปดาห์)
เราต้องลงพื้นที่ ที่หนึ่ง ยามว่างเราก็นั่งจดความรู้ที่วิทยากรเขาพูด สักพักพี่คนนั้นมานั่งด้วย พร้อมพี่ที่ทำงานด้วยกัน อีกสองคน คุยไปคุยมา โยนความใส่หนู ขุดคุ้ยเรื่องเก่ามาพูดอีกว่า หนูเถียงเขา พร้อมบอกกับเราว่าเธอไม่สังเกตบ้างหรอ พักหลังๆพี่ไม่สั่งเธอ พี่หมดความเชื่อใจในตัวเธอเลยนะ(พูดชื่อหนูออกมา) พี่สองคนหันมาที่หนู หนูพยายามไม่ให้น้ำตาไหล แต่หนูอดคิดไม่ได้ว่ากับอีแค่เรื่องแค่นั้น เรื่องมันก็ผ่านมาสองสัปดาห์แล้ว ทำไมพี่เขาต้องมาพูดต่อหน้าคนอื่น แถมยังชี้หน้าใส่ หนูกลุ้มมากเลยค่ะ ถึงกับเอากลับมาคิด ถึงวันนี้ผ่านไปสามสัปดาห์ ในที่ทำงานหนูไม่กล้ามองหน้า หนูกลัว หนูกลุ้ม พอจะมีคำแนะนำดีๆไหมคะ เพื่อที่จะไม่ต้องกลับมาคิดเรื่องนี้
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้านะคะ