ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 ที่เราเลิกกับแฟนเก่า (คบกันมาเกือบ4ปี) เราขออนุญาตไม่เล่านะคะว่าเลิกกันแบบไหนหรือเพราะอะไร
เราจะขอเล่าระหว่างเราและแม่เขานะคะ ขอแทนว่าแม่บี

เรากับแม่บีค่อนข้างสนิทกัน รู้จักกันและคุยกันเกือบทุกเรื่อง ทั้งคำปรึกษาหรือการช่วยเหลือกัน เราเป็นเหมือนคนกลางระหว่างเขาและแม่เวลาที่เขาไม่คุยหรือทะเลาะกัน
2ครั้งแรกที่เราเลิกกับเขาไป เราติดต่อกับแม่เขาค่อนข้างบ่อย พูดตรงๆ ตอนนั้นยังอยากมีหวังว่าจะกลับมาต่อได้ ซึ่งแม่บีมักชวนเราไปเที่ยวไปกินข้าวกันตลอด แต่หลังๆจนล่าสุดที่กลับมาคุยและเลิกไปเราออกมาห่างมากขึ้นแบบมากๆเพราะเราเกรงใจแม่บี บวกกับเริ่มโตมากขึ้นทั้งเรียนและทำงาน (เราปิดทุกช่องทางเกี่ยวกับเขาโดยเฉพาะครั้งนี้เพราะเราไม่คิดจะกลับไปคบต่อแล้ว เหลือแต่ทางครอบครัวเขาที่ยังติดต่อกับเราอยู่) แต่แม่บีบอกเราตลอดว่ามาที่บ้านได้นะ มากินข้าว มาคุยกันเจอกัน ไปเที่ยวตจว.ซึ่งเป็นอีกบ้านพักของครอบครัวเขาได้ แรกๆเรายังโอเคอยู่ค่ะ
แต่ประเด็นมันอยู่ตรงที่ว่า ในช่วงที่เลิกทุกครั้ง ครอบครัวเขาทุกคนรวมทั้งแม่จะบอกจะถามเราตลอดว่า
เขาไม่รับใครอีกนอกจากเรา เดี๋ยวเราก็กลับมาคบกัน ถามเราตลอดว่าได้คุยกันบ้างมั๊ย ทำไมไม่ทักไม่โทรไปล่ะ โทรไปสิ
คือหลังๆ เราอึดอัดกับคำพูดนี้มากจนเราร้องไห้ เหมือนรั้งเราอยู่ตลอด อยากไปแต่ไปไม่ได้
ล่าสุดแม่บีโทรมาหาเราหลังจากไม่ได้คุยกันมาเดือนกว่า (เราเลิกคุยกับเขาเมื่อปลายมกราค่ะ) ว่าแม่คิดถึงเรา เป็นยังไงบ้าง ว่างๆมาหาแม่ได้

คือเรายังมีความรู้สึกดีๆกับแม่ ยังรักและเคารพแม่บีเสมอ แต่ตอนนี้มันเริ่มกระอักกระอ่วน ลำบากใจ แบบมันเหมือนต้องมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาหรือรอบข้างเขาซึ่งเราไม่ต้องการรู้อีก บางทีเหนื่อยใจจนทำงานไม่ได้ เราบอกทางนั้นว่าไม่กลับไปแล้ว แค่นี้ก็วนลูปไม่รู้จะว่าไงแล้วค่ะ ไม่อยากทำลายความรู้สึกใคร อยากขอคำปรึกษาจากหลายๆคนค่ะ ขอบคุณนะคะ