หนูควรทำยังไงดีคะกับเรื่องที่เกิดขึ้น

สวัสดีค่ะตอนนี้หนูกำลังคิดว่าหนูเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ หนูกำลังจะอายุ17ปีในวันที่11เมษาที่จะถึงแต่มันไม่ค่อยน่าตื่นเต้นเลยสักนิดและมีน้องชายกับน้องสาวอย่างละ1คนขอเข้าเรื่องเลยนะคะ หนูขอย้อนไปเมื่อประมาณ3-4ปีก่อน มันเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ครอบครัวของหนูแตกกันนั่นคือพ่อมีคนอื่นค่ะ แต่คนอื่นก็ไม่ใช่คนไกลตัวหนูเขาก็เป็นพี่เลี้ยงเด็กที่บ้านที่อายุห่างกันกับหนูประมาณ5ปีตอนนั้นหนูอายุ13ค่ะ ไม่ขอเล่ารายละเอียดนะคะเพราะมันค่อนข้างเจ็บปวดพอสมควรนั่นเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตหนูเองค่ะ หลังจากนั้นพ่อแม่ก็ทะเลาะกับบ่อยขึ้นแต่ก็ยังอยู่ด้วยกัน พวกเขาคงเชื่อว่าหนูเข้มแข็งมากพอโดยเขาไม่รู้เลยว่าหนูร้องไห้ทุกคืนเลย หนูเลยเริ่มจะมีความสุขกับเพื่อนทางโซเชี่ยลที่ไม่เคยเห็นหน้ากันแต่มีใจรักศิลปินเกาหลีเหมือนกันพอขึ้นม.2หนูมีแฟนค่ะแต่ก็คบผู้หญิงด้วยกันนะคะเราเคยเจอกันครั้งนึงแต่วันนึงเขาก็เลิกกับหนูไปแต่ก็เข้ามาทำให้เสียใจทุกเดือนทั้งปัญหาทางครอบครัวและแฟนเก่าเองมันตีรวมกันไปหมดเกือบ2ปีกว่าหนูจะเลิกใส่ใจแฟนเก่าได้สักทีแต่ระหว่างนั้นที่หนูเรียนม.2-3หนูแทบไม่เอาเรียนเลยค่ะเพราะตอนนั้นกำลังมีความสุขทางโซเชี่ยลมากๆเรียกได้ว่าเล่นโทรศัพท์ตลอดเวลาเพราะมันมีความสุขมากกว่าชีวิตจริงของหนูสะอีกพอเหตุการณ์ร้ายๆช่วงนั้นผ่านไปสิ่งที่ตามมาคือหนูร้องไห้ง่ายมากๆและพอมีเรื่องให้คิดก็แทบทุกคืนที่นอนร้องไห้จนน้องสาวเห็นว่ามันเป็นเรื่องปกติไปแล้วพอขึ้นม.4หนูต้องออกจากที่เก่าเพราะเกรดรวมไม่ถึงค่ะได้แค่2กว่าถึงจะมีสิทธิ์ยื่นคำร้องและมีโอกาสได้เข้าเรียนต่อแต่หนูก้ไม่อยากอยู่เพราะอยากเปลี่ยนเพื่อนและบรรยากาศใหม่ๆบ้างหนุคิดมาเสมอว่ายังมีคนที่เจอปัญหามากกว่าเราเขายังผ่านมาได้ทำไมเราจะผ่านไปไม่ได้ล่ะ หนูเลยเริ่มตั้งใจเรียนถึงเกรดจะออกมายังไม่น่าพอใจเท่าไหร่แต่หนูก็ทำเต้มที่แล้วพอมาถึงปัจจุบันช่วงปลายเดือนมีนาคมที่ผ่านมาหนูกลับบ้านที่ขอนแก่นไปอยู่ประมาณ10วันได้และพอกลับมากรุงเทพหนูก็รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกไปพ่อแม่ไม่ค่อยกลับบ้านหรือกลับดึกบ้างล่ะแต่หนูก็เลือกที่จะปิดตาปิดใจไม่อยากรับรู้อะไร แต่เมื่อไม่นานมานี้พอจับได้ว่าแม่คุยกับคนอื่นแต่หนูก้ไม่อยากจะเชื่อมันสักเท่าไหร่เพราะไม่อยากรับรู้ปัญหาภายในครอบครัวมากแต่พอรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงหนูก็เริ่มอยากที่จะไปเรีบนเมืองนอกเพื่อหนีปัญหาทุกอย่างแต่มันไม่มีกำลังใจทำอะไรเลยค่ะบ้านที่เคยอยู่กลับดุโทรมจิตใจคนในบ้านดูตกต่ำลงไม่มีใครสนใจอะไรนอกจากเรื่องของตัวเองพ่อก็เช็คโทรศัพท์แม่ทั้งวันไม่ยอมทำอะไร จนตอนี้หนูเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ายังมีใครที่เจอกับปัญหาเลวร้ายกว่านี้อีกไหมหนูต้องทนร้องไห้ทุกวันไปถึงเมื่อไหร่หนูไม่ใช่คนเข้มแข็งออกจะตรงข้ามเลยด้วยซ้ำ 3-4ปีมานี้หนูไม่มีเพื่อนให้ปรึกษาเพราะหนูไม่ชอบเอาปัญหาไปให้ใครรับรู้หนูชอบเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวบ่อยครั้งที่คิดอยากตายหรือร้องไห้ออกมาแบบไม่มีสาเหตุหนูชอบอยุ่คนเดียวมันนานมากเลยค่ะที่หนูพยายามต่อสู้กับความรู้สึกพวกนี้ตั้งแต่ม.1หนูอยากหายและอยากให้ครอบครัวกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่หนูรู้สึกว่าหนูไม่ใช่ปัจจัยที่ทำให้พ่อกับแม่อยากกลับมามีความสุขอีกครั้งหนูไม่เคยมองโลกในแง่ดีตอนนี้แค่อยากได้กำลังใจค่ะ และวันเกิดนี้หนูขอให้ครอบครัวกลับมาเป็นเหมือนเดิมและมีความสุขตลอดไปค่ะ