เราเป็นนักศึกษาค่ะ เรียนในกรุงเทพ พ่อแม่ทำงานในกรุงเทพมานานตั้งแต่ก่อนมีเรา
พ่อแม่เราไม่เคยมีเงินเก็บ ไม่มีทรัพย์สินอะไรเลย
ช่วงเข้ามหาวิทยาลัยใหม่ๆตัวเราเองมีเงินเก็บพอสมควรโดยเก็บจากค่าขนม
ขายของจุกจิกตามประสา แต่เงินนั้นก็เริ่มร่อยหรอลงไป
เพราะโดนลดค่าขนมเหลือเดือนละ2000 ซึ่งมันไม่พอแน่ๆ
แต่ที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือพ่อเราไม่จ่ายค่าเทอม
บางทีเราต้องโกหกว่ามันถึงกำหนดแล้วนะ แต่พอถึงเวลาจริงๆพ่อก็ยังไม่ยอมจ่ายค่ะ
ตอนนั้นเรารู้สึกแย่มาก ความจริงตอนเด็ก(ม.3)เราสอบติดที่ไกลๆค่ะ
แต่ไม่ได้มีโอกาสไป( เพราะก่อนวันสัมภาษณ์1วันพ่อบอกเราว่าไม่ต้องไปค่ะ
เพราะว่าไม่มีเงินค่าตั๋วเครื่องบิน ตอนนั้นเราทั้งโกรธ ทั้งผิดหวัง
เพราะพ่อรับปากแล้วว่าจะพาเราไปสัมภาษณ์สุดท้ายก็นั่งร้องไห้อยู่เป็นครึ่งค่อนวัน)

เราเคยคิดว่าจะเอาเงินเก็บมาเปิดร้านออนไลน์ตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยค่ะ
แต่ก็ต้องนำเงินนั้นมาใช้จ่ายค่าเทอม ค่าหอ
ค่าขนม ไม่เคยได้ไปแฮงเอ้าท์กับเพื่อนเลยตอนนั้นมีงานอะไรเราทำหมด งานติวเด็ก
งานวิจัยได้ทีละ 300 งานถือป้ายร้อนๆก็ไปสรรหามาทำ ซึ่งงานมันก็ไม่ได้มีมาบ่อยๆ
มีเงินแค่พอใช้ไปเดือนๆนึงเกือบ 2ปีเต็มที่ชีวิตเป็นแบบนั้น

จนช่วงปี 3-4 เรามีเวลาว่างมากขึ้น เลยไปทำพาร์ทไทม์ประจำค่ะ
เราเริ่มกลับมามีเงินเก็บอีกครั้ง อย่างน้อยก็พอหมุนเวียนทำอะไรที่อยากทำ กับซื้อของอะไรให้ตัวเองบ้าง

แต่ที่บ้านเรายังเหมือนเดิมค่ะ พ่อแม่เราเก็บเงินไม่เคยได้เลย
แม่เราชอบซื้อของที่ราคาแพงกว่าสภาพความเป็นอยู่จริง ชอบโอนเงินช่วยเหลือญาติ
ใส่ซองครั้งะเยอะๆ แม้ตอนนั้นจะยังไม่มีเงินก็ขอเถอะ ส่วนพ่อไม่ใช่คนประหยัด
มีเยอะเท่าไหร่ก็ใช้ไปเท่านั้น แถมมีหนี้บัตรเครดิต กับรถที่โดนยึดไปด้วย
บางทีพ่อกับแม่ไม่มีเงินติดตัวเลยแม้จะแค่20บาท  แบงค์สวยๆใหม่ๆที่เราสะสมไว้ยังมาหยิบไปใช้จนหมดเล่ม..
พ่อก็ยังให้เงินเราอยู่นะคะ (ได้เดือนเว้นสองสามเดือน ครั้งละหลักพัน)
ได้มาก็ใส่บีญชีไว้เฉยๆ บางส่วนก็เก็บไว้ให้พ่อแม่ยืมเวลาเค้าไม่มีค่ะ

ช่วงปี4เราเริ่มไปเที่ยวตจว. ถี่ขึ้นทุกทีที่บอกแม่ แม่จะประชดทุกครั้งเหมือนเราเป็นลูกอกตัญญู
มีความสุขบนความทุกข์ของพ่อแม่ หลังๆก็เลยไม่บอก
***ไม่เคยขอเงินพ่อแม่ไปเที่ยวแน่นอน เพราะปกติเงินเดือนเรายังแทบไม่ได้เลยค่ะ***

เราอยู่บ้านเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันเรื่องเงินประจำค่ะ ตอนนี้เรียนจบแล้ว มีเงินเก็บ 1ก้อน
ที่แม่มักถามเราเสมอเวลาเดือดร้อนว่า มีเงินไหม ..และทุกครั้งที่เราโกหกว่าเราไม่มี แม่ก็จะเกรี้ยวกราดใส่เรา

เงินเก็บก้อนนี้เราตั้งใจจะเอาไปเที่ยวหลังเรียนจบ และนำไปต่อยอดร้านของเราที่เราฝัน ...
แต่แม่เราอยากได้รถเก๋งที่ไม่เอาวีออส ไม่เอาซิตี้


ตอนนี้เราเคว้งคว้างค่ะ ไม่รู้จะเริ่มจากจุดไหน เราอยากเลือกชีวิตของเราเอง
เราอยากออกจากบ้าน ไม่อยากฟังคำถากถางจากแม่อีก ไม่อยากเจอปัญหาซ้ำๆแล้ว
เราไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นลูกอกตัญญู แต่เราไม่ได้รู้สึกเลยว่าเราต้องหาบ้านหารถมาให้เค้า
ต้องคืนให้พ่อแม่ หรือต้องทำให้เค้าสบาย เราอยากหลุดพ้นจากตรงนี้
เคยคิดว่าเกลียดมาก ถ้าเรามีลูกเราจะไม่มีวันเป็นแบบเค้า..
แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออารมณ์ชั่ววูบหรือเปล่า เพราะตอนนี้ก็ไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว

สิ่งที่กังวลที่สุดตอนนี้คือเรากลัวตัวเองเป็นซึมเศร้าค่ะ เราเคยคิดว่าตายๆไปก็น่าจะดี
แต่เราอยากมีชีวิตที่เหลืออยู่สร้างอนาคตสร้างครอบครัวกับแฟนค่ะ
ตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำให้เราอยากเป็นคนที่ก้าวหน้า ก็คือแฟนของเราค่ะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ