ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่สิบเก้า

เก้า เดือนสี่  ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

เพิ่งกลับจากตลาดนัด วันนี้ได้ทำเลไม่ค่อยดี เป็นทางออก เกือบสุดทางแล้ว
คนที่เขาเดินมาถึงจุดร้านก็จะซื้อของเต็มไม้เต็มมือแล้ว หรืออยากกลับเต็มทน
มีคนแวะถามแวะดูไม่กี่คน และขายได้ตั้ง ยี่สิบบาท ค่าที่ยังไม่ได้คืนเลย
แต่ที่ได้คือวันนี้ฉันลงสินค้าใหม่ ลูกค้าหลายคนมองแต่ไม่ถาม หลายคนถามแต่ไม่ซื้อ
นั่นแปลว่าลูกค้าจะณุ้แล้วว่าถ้าต้องการสินค้านี้ ต้องมาที่ร้านของฉันเท่านั้น

การขายของก็เป็นอย่างงี้ มีวันที่ขายได้ กับวันที่เงียบ
คนที่คิดจะลาออกจากงานประจำมาขายของต้องคิดว่าตัวเองจะทนได้ไหมถ้าเงียบนาน
ยิ่งคนขายของตลาดนัดด้วยแล้ว เสี่ยงหลายอย่าง ฝนฟ้าอากาศ ทำเล ปริมาณลูกค้า ร้านข้างๆ เป็นต้น
มันไม่เหมือนทำงานประจำ ที่จะเครียดคนละแบบกัน แต่เชื่อเถอะว่าทั้งสองแบบต่างลำบากพอกัน
วันนี้ฉันแบกของไกลมาก เพราะจอดรถไกล นิ้วแทบล็อค ตอนนี้ยังปวดๆอยู่เลย
ฉันเคยมีประสบการณ์มือบวมเพราะหิ้วของหนักไกลแบบนี้มาแล้ว ทรมานมากคิดแล้วก็ไม่อยากเป็นอีก

ขอจบวันนี้เพียงเท่านี้ เหนื่อย และเหมื่อยไปหมด
ฉันรู้ว่า พรุ่งนี้ต้องดีกว่าวันนี้แน่นอน