เคยรักใครมาก จนรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอให้เขามารักไหมครับ

คือก่อนอื่นเลย ผมต้องขอบอกก่อนว่า เมื่อก่อนผมคือ ผู้ชายคนหนึ่งที่ใช้คำว่า เลยก็ว่าได้
ติดเหล้า ติดบุหรี่ ติดยา  เอาทุกอย่างครับ ไม่มีเว้น ตีกัน ฟันแทงผมเอาหมด แต่งันหนึ่งผมได้เจอ ผุ้หญิงคนหยึ่งครับ
เขาเป็นผู้หญิง ที่ค่อนข้างเรียบร้อย เรียนเก่ง พ่อแม่หวง แต่ผมก็ยังใช้วิชาลับ งัดเอาใจเขามาได้ช่วงนั่นคบกันได้ไม่นานครับ
เพราะตัวผมเอง ยังไม่หยุดที่ใคร ง่ายๆ ได้แล้วทิ้งนั่นแหละครับ ไปๆมาๆ อยู่ได้สักระยะ จนทำปัญหาใหญ่ให้ชีวิตเค้าจนต้องดอปเรียน และตัดสินใจเลิกลากันไป. ส่วนตัวผมเองตอนนั่นยอมรับ ไม่ค่อยรู้สึกผิดอะไรด้วยซ้ำ คือนั้นและคับ ไร้ที่ติ แต่ฝ่ายหญิง เสียใจมาก จน ผ่านไปได้สัก 1ปี กว่าๆเค้าก็ได้มาเจอ
เราก็ได้กลับมาเจอกัน ผมก้ตามนั่นครับ ( แต่ตอนนั้นผมเองเริ่มคิดได้นิดๆแล้วว่าตัวเองทำตัวไร้ค่าไปวันๆเลยเริ่มทำการทำงาน) แน่นอนครับผมพาเธอมานอนด้วย ไปๆมาๆครับ เป็นงี้ได้สัก 3-4วัน  ผมก้เริ่มรู้สึกแปลกๆ คือเขามีแฟนใหม่อยู่แล้วครับ (แต่เขาบอกคบเพราะลืมผมไม่ได้จริงๆ) พอผมรู้ผมก็เลย พยายามห่าง แต่ก็นะครับ เค้าคงลืมไม่ได้จริงๆ ผมไม่ยอทรับโทรศัพ หลบหน้า ไม่อนอมเจอไม่ยอมคุย แต่เค้าก็มานั่งรอผม หน้าบ้าน แทบทุกวันบ้างวันมีแอบมาส่องผ่านกระจกบ้าง ทำงี้อยุ่ได้สักสองอาทิตครับ จนผมเริ่มคิดแล้วว่าทำไม อะไรมันจะรักผมขนาดนี้กัน ผมเลยลองตัดสินใจเลือกที่จะลองจริงจังกับเขาดู
แต่ก็อย่างว่าครับ ไม่ค่อยนานเท่าไหร่ก็ทำตัวอย่างเดิม  แต่ไม่นานผมก็เริ่มรู้สึกสงสารที่ทำกับเขาแบบนั่นผมเลนพยายามลองปรับตัวดู แต่ก็ไม่ได้ดีขึ้นอะไรขนาดยั่นครับแค่ยอมอยู่ด้วย แค่ยอมไปไหนมาไหนด้วย แต่ก้กินดหล้า เที่ยว เหมือนเดิม


ตอนนี้ผ่านมาเกือบ 2ปีได่แล้ว
ผมคิดว่าผมยิ่งทำเธอ ทรมานเหมือนตายทั้งเปน ผมโดนจับ ยาบ้า เธอเสียค่าปรับเกือบสองแสน. มันคือเงินเกบทั้งชีวิตของเธอ
ผมเริ่มคิด ว่าจะมีใครทำให้ผมขนาดนี้อีก นอกจากพ่อกับแม่ของผมเอง ซึ่งชีวิตนี้ผมไม่เคยคิดเลยว่ามันจะมี

และผ่านมาอีกสัก 4-5 เดือน ผมว่างงาน ผมใช้ชีวิตไปวันๆ มีแค่เธอที่หาเงินใช้จ่ายในบ้านเลี้ยงดูผมมาตลอด
ผมรู้สึก ผมดึงชีวิตของผุ้หญิงคนหนึ่งลงมา ตกต่ำมาก จนผมคิดว่า บางทีผมควรปล่อยเธอให้ไปเจอคนที่เขามีอนาคตมากกว่าผมจะดีกง่าไหม
คนที่เขาพร้อมตอบแทนความรักของเธอ ให้เธอได้มากกว่าผม เพราะทุกวันนี้ผมมองดูแล้วเธอไม่เคยมีความสุขเลยแม้แต่วินาทีเดียว แต่เธอยังคงอยุ่กับผม
ผมกลัวว่าสักวัน ผมจะต้องดึงเขาลงไปจุดที่แย่ ที่สุดอีก
แต่ใจผมก็ไม่อยากเสียคนที่รักผมได้เท่าพ่อกับแม่ ผมเหมือนกัน
( ผมปรับตัวทุกอย่างทำงานบ้าน หาเงินมาช่วยใช้จ่ายคาอาหาร บลาๆ แต่มันก็ยังรู้สึกไม่ดีพอ ผมควรทำยังไงต่อหปดี ผมรักเธอมากนะครับ ถึงเรื่องข้างบน มันจะดูว่าผมไม่เอาห่าไรเลยแต่จริงแล้วผมปรับตัวเองมาจนถึงจะดาี่เลิกยาได้ เลิกติดเพื่อน ไม่ค่อยกินเหล้าแล้ว ช่วยเบาภานะเธอบ้างแต่ตอนนี้ผมสับสนเกินกง่าจะพิมเรื่องทั้งหมดออกมาได้ผมเสียใจ ผมผิดหวังกับตัวเองที่เปนแบบนี้ ใจจริงผมไม่แยากเสียเธอไปหลอกครับแต่อีกใจเธอควรได้เจอคนที่ดีกว่าผม
เพราะเธอทั้งเก่ง ทั้งขยัน น่าตาก้น่ารัก ผมไม่อยากทำลายชีวิตเธอแล้ว แต่อีกใจผมก็เจ็บเกินปล่อยเธอไปจริง)
ควรจะทำไงดีครับ. ด่าได่นะครับ แรงได้ ผมร้บได้ เพราะผมกว่าที่พวกคุณจะด่าออกมาแน่นอน