สวัสดีทุกๆคนที่หลงเข้ามาด้วยนะคะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ความเป็นจริงแล้วไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาจั้งกระทู้อะไรกับเรื่องแบบนี้ แต่เพราะเรื่องนี้ทำให้เราคิดไม่ค่อยออกว่าจะทำยังไงถึงจะดี มันอาจจะยาวซักหน่อยนะคะ
....คืออย่างนี้ค่ะ เรามีแฟนอยู่คนนึงเป็นคนไทยซึ่งคบกันมาได้ประมาณ ปีกว่าๆเกือบสองปีค่ะ เราอายุ27 ส่วนแฟนอายุ23 ซึ่งแฟนเราคนนี้เขาป็นผู้ชายที่ดีมากคนนึง ในขณะที่ยังเรียนอยู่เขาก็จะทำงานไปด้วย ฐานะทางบ้านเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ แต่เขาเป็นคนขยันอดทน และดูเชื่อใจได้ เขาเป็นคนที่ยอมเราทุกเรื่องไม่ว่าเขาจะผิดหรือไม่ เขาจะเป็นฝ่ายขอโทษ และบอกเราเสมอว่าเขาอยากแต่งงานกับเรา แต่เค้ายังไม่มีเงินพอที่มาเป็นค่าสินสอดมากพอเพื่อให้เกียรติตัวเราและพ่อแม่เรา ส่วนพ่อแม่ของเราเขาก็มองว่าผู้ชายเป็นแลดูเป็นคนดี แต่ก็อย่างว่าค่ะเราเป็นลูกสาวคนเดียว ท่านมักอยากให้เรามีความสุขสบาย และก็อยากให้ฝ่ายชายมาขอให้เป็นเรื่องเป็นราว เพราะไม่อยากให้มีใครมาดูถูกเราได้ รวมถึงเขาก็อยากให้เรามีครอบครัวที่ดีก่อนเขาจะเป็นอะไรไป แต่ทางตรงกันข้ามเรากลับมองว่าเรื่องฐานะไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรสำหรับเรา เราคิดมาตลอดว่าถ้าขยันถ้าช่วยกันทำมาหากินยังไงก็ต้องดูแลกันไปได้อย่างสบาย ตลอดเวลาที่คบกันเราก็รักกันมาอย่างดีค่ะ แต่ในระหว่างทางความรักของเรา ก็มีปัญหากันบ้างธรรมดา แต่ปัญหาที่ว่า มันดันเป็นปัญหาใหญ่มากสำหรับเราสองคน ซึ่งคุยกันก็แล้วหาทางปรับแก้กันยังไงก็ไม่สามารถแก้ไขได้อยู่ดี เลยกลายเป็นว่าความรักของตัวเราที่มีต่อเขามันก็ค่อยๆลดน้อยลงทุกที แต่ก็ยังคงพยายามย้ำกับตัวเองตลอด ว่าเขาคือคนที่ดีที่คอยอยู่เคียงข้างเราเสมอ ติดอย่างเดียวคือเรามีปัญหากันในเรื่องสองเรื่องที่เคลียกันไม่ลงตัวซักที จนมันเริ่มรู้สึกท้อและอยากเลิกรากันไป
...และวันที่เราเริ่มรู้สึกว่าเราเป็นคนเลวก็เกิดขึ้น คือต้องบอกว่าเราเป็นคนชอบเล่นเกมส์สนุ๊กออนไลน์เกมส์นึงมาก ก็เข้าไปเล่นเหมือนปกติอย่างทุกวัน แต่ในการเล่นก็จะมีคนต่างชาติเข้ามาทักมาคุย มาขอเฟสบุ๊คตามปกติ เราก็ไม่เคยสนใจอะไรแค่ตอบเป็นมารยาทบ้างเท่านั้น และไม่เคยให้ช่องทางการติดต่อใดๆกับใครทั้งสิ้น จนกระทั่งมาเจอกับผู้ชายคนนึง ซึ่งเขาเป็นผู้ชายต่างชาติคนแรกที่ทำให้เรารู้สึกว่าเขาไม่เหมือนคนอื่นๆที่เข้ามา แรกๆก็คิดว่าคุยกันเล่นๆไม่มีอะไร คุยกันไปเล่นเกมส์กันไป จนเขามาขอเฟสบุ๊คเรา เราก็ไม่รู้คิดอะไร ก็ให้เขาไป อาจจะเพราะมีใจนิดๆ จนสุดท้ายเราคุยกันผ่าน inbox เพราะตัวเราไม่ได้ตั้งค่าให้ @ Friend ไว้ เขาก็พยายามบอกให้เราแอดเฟสบุ๊คเขาหน่อย แต่ตอนนั้นรู้สึกความเลวครอบงำ เรายังไม่อยากให้เขาแอดเฟสเราตอนนั้น เพราะยังไม่พร้อมให้เค้ารู้ว่าเรามีแฟนแล้ว เราเริ่มคุยกันได้วันสองวัน สุดท้ายเราก็คิดว่าสิ่งที่เรากำลังทำมันผิดทั้งต่อแฟน และตัวเขาคนนั้น ก็เลยตัดสินใจบอกเขาไป ว่าความจริงเรามีแฟนแล้ว เขาดูนิ่งๆไป แต่ก็พูดทำนองตัดพ้อเบาๆว่า งั้นก็ขอให้คุณมีความสุขกับคนที่รัก เราก็เข้าใจเค้านะ ก็คิดว่าจะเริ่มห่างๆกันไป แต่พอระยะเวลาผ่านไปได้วันสองวัน เค้าส่งข้อความกลับมาบอกเราว่า เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมรู้สึกคิดถึงเราตลอด เขาบอกว่าเราดูไม่เหมือนกับผู้หญิงที่เขาเจอมาหลายๆคนที่ชอบปิดบังว่าไม่มีแฟน หรือดูสนใจที่เค้าค่อนข้างหน้าตาดี ซึ่งตรงกันข้ามกับเราที่ไม่ได้สนใจว่าเขาเป็นยังไงและปล่อยให้เขาเดินออกมาง่ายๆ เขาเลยขอร้องที่จะคุยกับเราต่อไป เราก็โอเคนะ ตกลงคุยแบบเพื่อนกัน แต่ในระหว่างที่คุยกันทุกวัน วีดีโอคอลกันบ้าง บวกกับช่วงนั้นเราเริ่มมีปัญหากับแฟนในเรื่องเดิมๆทำให้เรากับแฟนห่างกันมากขึ้น แต่เราก็ไม่ได้บิดบังแฟนนะคะ ว่าตอนนี้เราคุยกับเขา ซึ่งแฟนเราเค้าก็หึงหวงธรรมดาแต่ก็ยอมให้เราคุย เพราะเข้าใจเหตุผลและยอมรับในส่วนที่เขายังไม่พร้อมสามารถให้เราได้ เราคุยกับชาวต่างชาติคนนั้นมาซักระยะนึง เราเริ่มรู้สึกว่าเรามีใจให้เขา (อ่อลืมบอกไปค่ะ ผู้ชายคนนี้เขาเป็นคนโมร๊อกโก นับถือศาสนาอิสลาม) จู่ๆวันนึงเขาพูดกับเราว่า ในเมื่อเรายังไม่แต่งงาน จะพอมีโอกาสไหม ถ้าเราจะเจอกัน โดยการที่จะให้เราเดินทางไปประเทศเขา และมาบอกเราว่าเขารู้สึกรักเราจริงๆขึ้นมา จนถึงขั้นอยากแต่งงานด้วย และขอให้เราไปใช้ชีวิตกับเขา แต่เราต้องเปลี่ยนศาสนา ซึ่งตัวเราก็บอกเขาไป ว่าเราอยากเจอเขานะ แต่เราคงไม่ไปหาเขาที่ประเทศเขาแน่ๆ และที่สำคัญคือเราจะไม่เปลี่ยนศาสนาเด็ดขาด ซึ่งในระยะที่คุยกันแรกๆ เขาก็จะทักมาบ่อยมาก คุยกันหลายๆเวลา แต่จะมีบางครั้งที่เขาหายไป เขาบอกเขาทำงานหนักบ้าง มีปัญหาเรื่องที่บ้านเขาบ้าง เขาแทบไม่บอกเราว่าทำอะไรอยู่ที่ไหนอะไรยังไง จะมีบอกก้มีบ้างแต่น้อยครั้งมากทเราก็พยายามคิดว่า เออ!!วัฒนธรรมเขาหรืออุปนิสัยเขาอาจไม่เหมือนรนบ้านเรา ที่จะไปไหนมาไหนอะไรยังไง ยิ่งช่วงโปรโมชั่นนี่จะบอกเป็นพิเศษ จะเข้าห้องน้ำบางทียังบอก 5555 แต่เราก็ยังคุยกันมาเรื่อยๆนะคะ จนกระทั่งช่วงหลังๆ เราเริ่มมีใจให้เขา อาจจะเรียกง่ายๆว่าหลงคารมหรือยังไงก็ไม่รู้ ทั้งๆที่จริงๆแล้วเป็นคนไม่ค่อยชอบคุยกับใครที่ไม่ใช่แฟน แต่กับคนนี้ มันทำให้เราทำผิดทั้งๆที่รู้ว่าผิด สุดท้ายเราปล่อยใจให้รักเขาไปเต็มๆ จนบอกเขาว่าเรารู้สึกยังไง เขาก็จะให้เราเปลี่ยนศาสนาอย่างเดียวเพื่อที่เราจะได้ไปอยู่กับเขา หลังๆเรามีปัญหากันบ่อยขึ้นในเรื่องความขัดแย้งทางความคิดบ้าง หรือศาสนาบ้าง เขาก็บอกเราว่า เขารักเราจริงๆนะ แต่ถ้าเราไม่สามารถเปลี่ยนศาสนาได้ เขาก็ไม่สามารถอยู่กับเราได้เช่นกัน เราพยายามจะเลิกคุยกันหลายครั้ง สุดท้ายก็กลับมาคุยกันอยู่ดี แต่ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่คุยกันทุกวัน บางทีเขาหายไปเป็นวันสองวัน เราก็คิดว่าเขาอาจไม่ได้จริงจังอะไร และก็พยายามไม่นึกถึงเขาแต่กลับกลายเป็นตัวเราซะเอง ที่ตอนนี้รู้สึกทนไม่ได้กับการไม่มีเขา และคิดตลอดว่าจริงๆแล้ว เขารักเราจริงๆ หรือเป็นเพียงแค่ลมปากหวานๆของผู้ชายคนนึง ตอนนี้รู้สึกทรมานใจมากค่ะ ไม่รู้จะต้องทำยังไง ...ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้แล้ว ขอบคุณมากๆนะคะที่ทนอ่าน เราเพียงแค่อยากระบายความรู้สึกที่ไม่สามารถพูดหรือปรึกษาใครได้เท่านั้น ขอบคุณมากๆค่ะ
ความรักที่ต่างชาติ ศาสนา และวัฒนธรรม
....คืออย่างนี้ค่ะ เรามีแฟนอยู่คนนึงเป็นคนไทยซึ่งคบกันมาได้ประมาณ ปีกว่าๆเกือบสองปีค่ะ เราอายุ27 ส่วนแฟนอายุ23 ซึ่งแฟนเราคนนี้เขาป็นผู้ชายที่ดีมากคนนึง ในขณะที่ยังเรียนอยู่เขาก็จะทำงานไปด้วย ฐานะทางบ้านเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ แต่เขาเป็นคนขยันอดทน และดูเชื่อใจได้ เขาเป็นคนที่ยอมเราทุกเรื่องไม่ว่าเขาจะผิดหรือไม่ เขาจะเป็นฝ่ายขอโทษ และบอกเราเสมอว่าเขาอยากแต่งงานกับเรา แต่เค้ายังไม่มีเงินพอที่มาเป็นค่าสินสอดมากพอเพื่อให้เกียรติตัวเราและพ่อแม่เรา ส่วนพ่อแม่ของเราเขาก็มองว่าผู้ชายเป็นแลดูเป็นคนดี แต่ก็อย่างว่าค่ะเราเป็นลูกสาวคนเดียว ท่านมักอยากให้เรามีความสุขสบาย และก็อยากให้ฝ่ายชายมาขอให้เป็นเรื่องเป็นราว เพราะไม่อยากให้มีใครมาดูถูกเราได้ รวมถึงเขาก็อยากให้เรามีครอบครัวที่ดีก่อนเขาจะเป็นอะไรไป แต่ทางตรงกันข้ามเรากลับมองว่าเรื่องฐานะไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรสำหรับเรา เราคิดมาตลอดว่าถ้าขยันถ้าช่วยกันทำมาหากินยังไงก็ต้องดูแลกันไปได้อย่างสบาย ตลอดเวลาที่คบกันเราก็รักกันมาอย่างดีค่ะ แต่ในระหว่างทางความรักของเรา ก็มีปัญหากันบ้างธรรมดา แต่ปัญหาที่ว่า มันดันเป็นปัญหาใหญ่มากสำหรับเราสองคน ซึ่งคุยกันก็แล้วหาทางปรับแก้กันยังไงก็ไม่สามารถแก้ไขได้อยู่ดี เลยกลายเป็นว่าความรักของตัวเราที่มีต่อเขามันก็ค่อยๆลดน้อยลงทุกที แต่ก็ยังคงพยายามย้ำกับตัวเองตลอด ว่าเขาคือคนที่ดีที่คอยอยู่เคียงข้างเราเสมอ ติดอย่างเดียวคือเรามีปัญหากันในเรื่องสองเรื่องที่เคลียกันไม่ลงตัวซักที จนมันเริ่มรู้สึกท้อและอยากเลิกรากันไป
...และวันที่เราเริ่มรู้สึกว่าเราเป็นคนเลวก็เกิดขึ้น คือต้องบอกว่าเราเป็นคนชอบเล่นเกมส์สนุ๊กออนไลน์เกมส์นึงมาก ก็เข้าไปเล่นเหมือนปกติอย่างทุกวัน แต่ในการเล่นก็จะมีคนต่างชาติเข้ามาทักมาคุย มาขอเฟสบุ๊คตามปกติ เราก็ไม่เคยสนใจอะไรแค่ตอบเป็นมารยาทบ้างเท่านั้น และไม่เคยให้ช่องทางการติดต่อใดๆกับใครทั้งสิ้น จนกระทั่งมาเจอกับผู้ชายคนนึง ซึ่งเขาเป็นผู้ชายต่างชาติคนแรกที่ทำให้เรารู้สึกว่าเขาไม่เหมือนคนอื่นๆที่เข้ามา แรกๆก็คิดว่าคุยกันเล่นๆไม่มีอะไร คุยกันไปเล่นเกมส์กันไป จนเขามาขอเฟสบุ๊คเรา เราก็ไม่รู้คิดอะไร ก็ให้เขาไป อาจจะเพราะมีใจนิดๆ จนสุดท้ายเราคุยกันผ่าน inbox เพราะตัวเราไม่ได้ตั้งค่าให้ @ Friend ไว้ เขาก็พยายามบอกให้เราแอดเฟสบุ๊คเขาหน่อย แต่ตอนนั้นรู้สึกความเลวครอบงำ เรายังไม่อยากให้เขาแอดเฟสเราตอนนั้น เพราะยังไม่พร้อมให้เค้ารู้ว่าเรามีแฟนแล้ว เราเริ่มคุยกันได้วันสองวัน สุดท้ายเราก็คิดว่าสิ่งที่เรากำลังทำมันผิดทั้งต่อแฟน และตัวเขาคนนั้น ก็เลยตัดสินใจบอกเขาไป ว่าความจริงเรามีแฟนแล้ว เขาดูนิ่งๆไป แต่ก็พูดทำนองตัดพ้อเบาๆว่า งั้นก็ขอให้คุณมีความสุขกับคนที่รัก เราก็เข้าใจเค้านะ ก็คิดว่าจะเริ่มห่างๆกันไป แต่พอระยะเวลาผ่านไปได้วันสองวัน เค้าส่งข้อความกลับมาบอกเราว่า เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมรู้สึกคิดถึงเราตลอด เขาบอกว่าเราดูไม่เหมือนกับผู้หญิงที่เขาเจอมาหลายๆคนที่ชอบปิดบังว่าไม่มีแฟน หรือดูสนใจที่เค้าค่อนข้างหน้าตาดี ซึ่งตรงกันข้ามกับเราที่ไม่ได้สนใจว่าเขาเป็นยังไงและปล่อยให้เขาเดินออกมาง่ายๆ เขาเลยขอร้องที่จะคุยกับเราต่อไป เราก็โอเคนะ ตกลงคุยแบบเพื่อนกัน แต่ในระหว่างที่คุยกันทุกวัน วีดีโอคอลกันบ้าง บวกกับช่วงนั้นเราเริ่มมีปัญหากับแฟนในเรื่องเดิมๆทำให้เรากับแฟนห่างกันมากขึ้น แต่เราก็ไม่ได้บิดบังแฟนนะคะ ว่าตอนนี้เราคุยกับเขา ซึ่งแฟนเราเค้าก็หึงหวงธรรมดาแต่ก็ยอมให้เราคุย เพราะเข้าใจเหตุผลและยอมรับในส่วนที่เขายังไม่พร้อมสามารถให้เราได้ เราคุยกับชาวต่างชาติคนนั้นมาซักระยะนึง เราเริ่มรู้สึกว่าเรามีใจให้เขา (อ่อลืมบอกไปค่ะ ผู้ชายคนนี้เขาเป็นคนโมร๊อกโก นับถือศาสนาอิสลาม) จู่ๆวันนึงเขาพูดกับเราว่า ในเมื่อเรายังไม่แต่งงาน จะพอมีโอกาสไหม ถ้าเราจะเจอกัน โดยการที่จะให้เราเดินทางไปประเทศเขา และมาบอกเราว่าเขารู้สึกรักเราจริงๆขึ้นมา จนถึงขั้นอยากแต่งงานด้วย และขอให้เราไปใช้ชีวิตกับเขา แต่เราต้องเปลี่ยนศาสนา ซึ่งตัวเราก็บอกเขาไป ว่าเราอยากเจอเขานะ แต่เราคงไม่ไปหาเขาที่ประเทศเขาแน่ๆ และที่สำคัญคือเราจะไม่เปลี่ยนศาสนาเด็ดขาด ซึ่งในระยะที่คุยกันแรกๆ เขาก็จะทักมาบ่อยมาก คุยกันหลายๆเวลา แต่จะมีบางครั้งที่เขาหายไป เขาบอกเขาทำงานหนักบ้าง มีปัญหาเรื่องที่บ้านเขาบ้าง เขาแทบไม่บอกเราว่าทำอะไรอยู่ที่ไหนอะไรยังไง จะมีบอกก้มีบ้างแต่น้อยครั้งมากทเราก็พยายามคิดว่า เออ!!วัฒนธรรมเขาหรืออุปนิสัยเขาอาจไม่เหมือนรนบ้านเรา ที่จะไปไหนมาไหนอะไรยังไง ยิ่งช่วงโปรโมชั่นนี่จะบอกเป็นพิเศษ จะเข้าห้องน้ำบางทียังบอก 5555 แต่เราก็ยังคุยกันมาเรื่อยๆนะคะ จนกระทั่งช่วงหลังๆ เราเริ่มมีใจให้เขา อาจจะเรียกง่ายๆว่าหลงคารมหรือยังไงก็ไม่รู้ ทั้งๆที่จริงๆแล้วเป็นคนไม่ค่อยชอบคุยกับใครที่ไม่ใช่แฟน แต่กับคนนี้ มันทำให้เราทำผิดทั้งๆที่รู้ว่าผิด สุดท้ายเราปล่อยใจให้รักเขาไปเต็มๆ จนบอกเขาว่าเรารู้สึกยังไง เขาก็จะให้เราเปลี่ยนศาสนาอย่างเดียวเพื่อที่เราจะได้ไปอยู่กับเขา หลังๆเรามีปัญหากันบ่อยขึ้นในเรื่องความขัดแย้งทางความคิดบ้าง หรือศาสนาบ้าง เขาก็บอกเราว่า เขารักเราจริงๆนะ แต่ถ้าเราไม่สามารถเปลี่ยนศาสนาได้ เขาก็ไม่สามารถอยู่กับเราได้เช่นกัน เราพยายามจะเลิกคุยกันหลายครั้ง สุดท้ายก็กลับมาคุยกันอยู่ดี แต่ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่คุยกันทุกวัน บางทีเขาหายไปเป็นวันสองวัน เราก็คิดว่าเขาอาจไม่ได้จริงจังอะไร และก็พยายามไม่นึกถึงเขาแต่กลับกลายเป็นตัวเราซะเอง ที่ตอนนี้รู้สึกทนไม่ได้กับการไม่มีเขา และคิดตลอดว่าจริงๆแล้ว เขารักเราจริงๆ หรือเป็นเพียงแค่ลมปากหวานๆของผู้ชายคนนึง ตอนนี้รู้สึกทรมานใจมากค่ะ ไม่รู้จะต้องทำยังไง ...ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้แล้ว ขอบคุณมากๆนะคะที่ทนอ่าน เราเพียงแค่อยากระบายความรู้สึกที่ไม่สามารถพูดหรือปรึกษาใครได้เท่านั้น ขอบคุณมากๆค่ะ