ฉันและเธอ ตอน 2
ทำงานมาได้สักระยะหนึ่งก็เริ่มรู้จักคนอื่นๆเพิ่มขึ่น
มีคนที่อยู่ยังไม่ค่อยมีเพื่อนเหมือนฉันเลย
มีคนรู้ว่าฉันช่วยแก้ปัญหาบางอย่างให้ได้ และฉันน่าจะใจดี. แค่…บ่นเยอะไปเท่านั้นเอง
หลังจากผ่านเวลาไปสักพักใหญ่ ฉันมีเริ่มรู้จักคนคนหนึ่ง
จากที่ฉันตระหนักแล้วว่าถ้ารู้สึกว่าใครคือเพื่อนแท้ และคบได้ให้รีบเปิดใจคบ. จะได้ไม่เสียดายเวลา
และคนคนนั้น เป็นคนดี. แค่…ปากร้ายไปหน่อยเท่านั้นเอง(เหมือนฉันเลย)
เราเริ่มไปไหนมาไหนด้วยกัน ทำงานด้วยกัน. หารโอทีกันคนละครึ่ง. ตัวติดกันเลย
เราคุยกันบ่อยมากๆ. แล้วก็ได้รู้ว่า ภายนอกเราไม่เหมือนกันเลย. แต่ลึกๆแล้วเราคล้ายกันมากเกือบทุกเรื่อง
ฉันเริ่มบ่น ,ขอคำปรึกษาในเรื่องละเอียดอ่อน (เป็นเรื่องที่เปิดเผยความอ่อนแอของฉัน ซึ่งปกติจะไม่ค่อยเล่าให้ใครฟัง). ไปเที่ยวด้วยกัน
แล้วฉันก็รู้ว่า …
ชีวิตที่มีใครคอยคุยด้วย. มันดีมากๆ.
ตอนนั้นเรียกได้ว่าให้ใจเต็มร้อย
เต็มใจกับการช่วยเหลือทุกอย่างจนเพื่อนคนนั่นก็ตกใจ.
นางบอกว่าไม่คิดว่าฉันจะโอเคกับบางอย่างที่นางขอร้องให้ทำ. ก็รู้สึกว่าไม่ลำบาก ไม่ทรมานและโอเค ก็ทำให้ได้. แค่นั้นเอง
พูดได้เต็มปากเลยว่า คนนี้แหละ ‘เพื่อนสนิท’คนแรกในชีวิตการทำงานของฉัน
บางทีทำงานด้วยกันก็อยู่ด้วยกัน
ถ้าไม่ได้ทำงานด้วยกันเราอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลาเลิกงาน นานเกือบปีได้.
ต่อมาก็มีเหตุให้ต้องแยกที่ทำงานกันอีก
แต่ก็ยังใกล้กันนะ. ขับรถไปมาได้แค่ 20 นาที
แล้วชีวิตฉันก็ได้เจอผู้คนมากขึ้นซึ่งความวุ่นวายต่างๆก็ตามมา
จบตอน 2
ฉันและเธอ ตอน 2
ทำงานมาได้สักระยะหนึ่งก็เริ่มรู้จักคนอื่นๆเพิ่มขึ่น
มีคนที่อยู่ยังไม่ค่อยมีเพื่อนเหมือนฉันเลย
มีคนรู้ว่าฉันช่วยแก้ปัญหาบางอย่างให้ได้ และฉันน่าจะใจดี. แค่…บ่นเยอะไปเท่านั้นเอง
หลังจากผ่านเวลาไปสักพักใหญ่ ฉันมีเริ่มรู้จักคนคนหนึ่ง
จากที่ฉันตระหนักแล้วว่าถ้ารู้สึกว่าใครคือเพื่อนแท้ และคบได้ให้รีบเปิดใจคบ. จะได้ไม่เสียดายเวลา
และคนคนนั้น เป็นคนดี. แค่…ปากร้ายไปหน่อยเท่านั้นเอง(เหมือนฉันเลย)
เราเริ่มไปไหนมาไหนด้วยกัน ทำงานด้วยกัน. หารโอทีกันคนละครึ่ง. ตัวติดกันเลย
เราคุยกันบ่อยมากๆ. แล้วก็ได้รู้ว่า ภายนอกเราไม่เหมือนกันเลย. แต่ลึกๆแล้วเราคล้ายกันมากเกือบทุกเรื่อง
ฉันเริ่มบ่น ,ขอคำปรึกษาในเรื่องละเอียดอ่อน (เป็นเรื่องที่เปิดเผยความอ่อนแอของฉัน ซึ่งปกติจะไม่ค่อยเล่าให้ใครฟัง). ไปเที่ยวด้วยกัน
แล้วฉันก็รู้ว่า …
ชีวิตที่มีใครคอยคุยด้วย. มันดีมากๆ.
ตอนนั้นเรียกได้ว่าให้ใจเต็มร้อย
เต็มใจกับการช่วยเหลือทุกอย่างจนเพื่อนคนนั่นก็ตกใจ.
นางบอกว่าไม่คิดว่าฉันจะโอเคกับบางอย่างที่นางขอร้องให้ทำ. ก็รู้สึกว่าไม่ลำบาก ไม่ทรมานและโอเค ก็ทำให้ได้. แค่นั้นเอง
พูดได้เต็มปากเลยว่า คนนี้แหละ ‘เพื่อนสนิท’คนแรกในชีวิตการทำงานของฉัน
บางทีทำงานด้วยกันก็อยู่ด้วยกัน
ถ้าไม่ได้ทำงานด้วยกันเราอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลาเลิกงาน นานเกือบปีได้.
ต่อมาก็มีเหตุให้ต้องแยกที่ทำงานกันอีก
แต่ก็ยังใกล้กันนะ. ขับรถไปมาได้แค่ 20 นาที
แล้วชีวิตฉันก็ได้เจอผู้คนมากขึ้นซึ่งความวุ่นวายต่างๆก็ตามมา
จบตอน 2