สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้ระบายและขอความเห็นจากคนที่เข้ามาอ่านนะคะใครเข้ามาแล้วไม่ถูกใจก็มุมขวาบนสีแดงเลยค่ะ

เริ่มแรกเลยจขกท.อยู่มอปลาย มาเรียนที่กรุงเทพฯช่วงปิดเทอมค่ะ แต่พอจะกลับบ้าน
รู้สึกไม่อยากกลับเลยค่ะ ไม่ใช่ว่าเราไม่รักบ้านนะคะ
ครอบครัวของเราดีกับเรามากค่ะ เลี้ยงมาแบบอบอุ่นนะคะ ไม่เคยรู้สึกขาดเลย

เราเคยมากรุงเทพตั้งแต่ประถมแล้วค่ะ แบบมาอยู่กับญาติๆในกรุงเทพ
ซักเดือนนึงแล้วก็กลับ แต่ตอนนั้นก็ยังไม่รู้สึกแบบนี้ เพิ่งมารู้สึกตอนนี้ล่ะค่ะ
ความรู้สึกเป็นอะไรที่เราก็บอกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ ตอนใกล้ๆกลับบ้านมันถจะรู้สึกโหวงๆ เศร้าๆ
ทั้งๆที่บ้านเราไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย อบอุ่นดี (ถ้าเลือกได้ก็อยากให้ครอบครัวย้ายมาอยู่ที่นี่เลยค่ะ รู้ว่ามันยาก แล้วท่านก็น่าจะไม่อยากมาด้วย)
รู้สึกเหมือนยังอยากอยู่ ยังอยากเรียน ติดใจชีวิตที่นี้ เราไม่เคยรู้สึกเบื่อกรุงเทพเลยค่ะ
แม้ว่าญาติๆเราจะบอกว่ากรุงเทพมันอันตราย คนเยอะวุ่นวาย แออัด แต่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นซักนิด
คือรู้สึกว่ามันก็ดี ดีในการขึ้นรถไฟฟ้า เดินตลาด เดินห้าง ให้ความรู้สึกไม่เหมือนอยู่ตจว. อีกอย่าง เราก็คิดว่าอันตรายมันมีทุกที่แหละค่ะ ตจว.ก็มีกันทั้งนั้น(แค่ในกทม.อาจจะเยอะกว่า) ถ้าเรารู้จักวางตัว มีสติ คิดหน้าคิดหลัง ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนเราว่ามันก็ช่วยลดความอันตรายไปได้เยอะเลยค่ะ คือเราก็มากรุงเทพบ่อยนะคะ เราว่าความอันตรายมันก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้น เราเจอคนมีน้ำใจและใจดีเยอะแยะเลยค่ะ จนเราได้เพื่อน พี่ น้อง ที่รู้จักเยอะพอสมควรเลย
แล้วเราชอบสังคมกทมตรงไม่ยุ่งวุ่นวายกัน ใช้ชีวิตของของตัวเอง ไม่ต้องรอใคร แคร์ใคร ไม่เหมือนตจว.ที่ทำอะไรทีก็รู้กันทั้งตำบลอะค่ะ

สุดท้ายคือ เราแค่อยากรู้ว่ามีใครรู้สึกแบบเรามั้ยคะ ทั้งๆที่บ้านเราก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยมาแชร์ความคิด ความรู้สึกกัน แนะนำได้นะคะ เราพร้อมรับฟังค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

ติดแท็กผิดยังไงขอโทษด้วยนะคะ แนะนำได้ค่ะ