เราเพิ่งเคยตั้งกระทู้ครั้งแรกค่ะ อ่านของคนอื่นมาเยอะแล้ว เลยอยากระบายและเห็นความคิดคนอื่นๆบ้างนอกจากคนในครอบครัวเรา
เรื่องมีอยุ่ว่า เราจะย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด โดยย้ายลูกคนเล็กของเราไปด้วย ซึ่งที่บ้านเราก็ว่าเรา ว่าไม่ควรไป เรามีเหตุผลที่พูดไม่ได้ ไม่อยากให้ใครรู้
แต่เราอยากระบายออกมาบ้าง ตั้งแต่เราย้ายมาอยุ่กับพ่อแม่เราตั้งแต่สมัยเรียนชั้นประถมปลาย เราเคยถูกพ่อเราทำอนาจารหลายครั้ง ทั้งล่วงละเมิด และ ข่มขู่
เราไม่กล้าบอกใคร เคยสารภาพกับแม่ แต่แม่ไม่เชื่อเรา ซ้ำทำเหมือนไม่เคยรับรู้ มีกลายครั้งที่เราไปอยู่ที่อื่นหลายๆปี แต่ครั้งล่าสุดเราเห้นว่าแม่เราแก่มากแล้วเราก็เลยกลับมาอยู่ใกล้ๆกับแม่ อยู่หลายปีมากคราวนี้ เราพยายามคิดอภัยให้พ่อตัวเองหลายครั้งพยายามลืมๆเรื่องราวพวกนี้ แต่ไม่เคยทำได้เลย แต่ก็อดทนอยุ่ไป จนมาถึงจุดเปลี่ยนที่เราทนไม่ไหวแล้ว เพราะพ่อเรามีเมียน้อยตอนอายุจะเข้า60แล้ว ทำให้แม่เราที่วิตกอยู่แล้วกลายเปนคนย้ำคิดย้ำทำ เคียดแค้นทุกๆอย่าง วันๆแทบไม่เคยยิ้มเลย ไม่ว่าเราจะทำอะไรให้ไป หรือพูดให้แม่ปลงๆบ้างแม่ก็ไม่เคนสนใจคำพูดเราเลย ออกไปตามจับผิดพ่อ ไปเฝ้าตามข้างทางแอบดู หลอกเราไปดูบ้านเมียน้อทั้งๆที่พ่อเลิกกับมันมาพักใหญ่ๆแล้วแต่แม่ก็ยังหลอกให้เราพาไปนู่นนี่ เราก็นึกว่าแม่อยากเที่ยว เลยพาไป แต่ไม่ใช่เลย แม่จะไปดูอดีตเมียน้อยพ่อ เราเสียใจมาก แม่ชอบพูดเหมือนเคียดแค้นใครมา ใช้คำพูดจิกกัดคนอื่นตลอดเวลา กะทั่งลูกเราก็โดนไปด้วย เรื่องยังไม่จบแค่นั้น พ่อเราติดยามานานมากแล้ว ปกติพ่อขับรถตุ๊กๆ รถเป็นของที่บ้านเองซื้อไว้ให้พ่อหากินเลี้ยงแม่เรา พ่อแอบซื้อยาบ้ามาเสพจับได้ก็หลายครั้ง เราสงสารแม่มาก พูดก็ไม่ได้ เพราะกลัวแม่เราจะเสียใจไปกว่านี้ แต่เราก็ไม่อยากจะอยู่ดูเรื่องพวกนี้ต่อไป บีบหัวใจเรามาก พ่อซึ่งจนป่านนี้ก็ยังไม่เลิกทำเรื่องแย่ๆพวกนั้น
แม่ที่เอาแต่มองคนแบบพ่อจนไม่มาเหลียวแลลูกและหลานที่อยู่ข้างกาย เราเลยตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่อื่น แบบถาวร แต่เราก็ยังส่งเงินมาให้ตลอด แต่ไม่กลับมาหาบ่อยๆแบบเมื่อก่อน เพราะเราไม่อยากรับรุ้ปัญหาตรงนี้อีกแล้ว ยังมีอีกหลายๆเรื่องที่ทำให้เราไม่อยากอยู่ เพราะบ้านที่ใหญ่โตของน้องสาว ไม่ได้น่าอยู่เหมือนกับหน้าตาของบ้านเลยสักนิด เราคิดว่าเราทำถูกแล้วที่ไป แล้วเพื่อนๆคิดว่าเราทำถูกรึป่าว.....
เราทำถูกไหมที่เดินออกมา??
เรื่องมีอยุ่ว่า เราจะย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด โดยย้ายลูกคนเล็กของเราไปด้วย ซึ่งที่บ้านเราก็ว่าเรา ว่าไม่ควรไป เรามีเหตุผลที่พูดไม่ได้ ไม่อยากให้ใครรู้
แต่เราอยากระบายออกมาบ้าง ตั้งแต่เราย้ายมาอยุ่กับพ่อแม่เราตั้งแต่สมัยเรียนชั้นประถมปลาย เราเคยถูกพ่อเราทำอนาจารหลายครั้ง ทั้งล่วงละเมิด และ ข่มขู่
เราไม่กล้าบอกใคร เคยสารภาพกับแม่ แต่แม่ไม่เชื่อเรา ซ้ำทำเหมือนไม่เคยรับรู้ มีกลายครั้งที่เราไปอยู่ที่อื่นหลายๆปี แต่ครั้งล่าสุดเราเห้นว่าแม่เราแก่มากแล้วเราก็เลยกลับมาอยู่ใกล้ๆกับแม่ อยู่หลายปีมากคราวนี้ เราพยายามคิดอภัยให้พ่อตัวเองหลายครั้งพยายามลืมๆเรื่องราวพวกนี้ แต่ไม่เคยทำได้เลย แต่ก็อดทนอยุ่ไป จนมาถึงจุดเปลี่ยนที่เราทนไม่ไหวแล้ว เพราะพ่อเรามีเมียน้อยตอนอายุจะเข้า60แล้ว ทำให้แม่เราที่วิตกอยู่แล้วกลายเปนคนย้ำคิดย้ำทำ เคียดแค้นทุกๆอย่าง วันๆแทบไม่เคยยิ้มเลย ไม่ว่าเราจะทำอะไรให้ไป หรือพูดให้แม่ปลงๆบ้างแม่ก็ไม่เคนสนใจคำพูดเราเลย ออกไปตามจับผิดพ่อ ไปเฝ้าตามข้างทางแอบดู หลอกเราไปดูบ้านเมียน้อทั้งๆที่พ่อเลิกกับมันมาพักใหญ่ๆแล้วแต่แม่ก็ยังหลอกให้เราพาไปนู่นนี่ เราก็นึกว่าแม่อยากเที่ยว เลยพาไป แต่ไม่ใช่เลย แม่จะไปดูอดีตเมียน้อยพ่อ เราเสียใจมาก แม่ชอบพูดเหมือนเคียดแค้นใครมา ใช้คำพูดจิกกัดคนอื่นตลอดเวลา กะทั่งลูกเราก็โดนไปด้วย เรื่องยังไม่จบแค่นั้น พ่อเราติดยามานานมากแล้ว ปกติพ่อขับรถตุ๊กๆ รถเป็นของที่บ้านเองซื้อไว้ให้พ่อหากินเลี้ยงแม่เรา พ่อแอบซื้อยาบ้ามาเสพจับได้ก็หลายครั้ง เราสงสารแม่มาก พูดก็ไม่ได้ เพราะกลัวแม่เราจะเสียใจไปกว่านี้ แต่เราก็ไม่อยากจะอยู่ดูเรื่องพวกนี้ต่อไป บีบหัวใจเรามาก พ่อซึ่งจนป่านนี้ก็ยังไม่เลิกทำเรื่องแย่ๆพวกนั้น
แม่ที่เอาแต่มองคนแบบพ่อจนไม่มาเหลียวแลลูกและหลานที่อยู่ข้างกาย เราเลยตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่อื่น แบบถาวร แต่เราก็ยังส่งเงินมาให้ตลอด แต่ไม่กลับมาหาบ่อยๆแบบเมื่อก่อน เพราะเราไม่อยากรับรุ้ปัญหาตรงนี้อีกแล้ว ยังมีอีกหลายๆเรื่องที่ทำให้เราไม่อยากอยู่ เพราะบ้านที่ใหญ่โตของน้องสาว ไม่ได้น่าอยู่เหมือนกับหน้าตาของบ้านเลยสักนิด เราคิดว่าเราทำถูกแล้วที่ไป แล้วเพื่อนๆคิดว่าเราทำถูกรึป่าว.....