สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นต้องขอกล่าวคร่าวๆก่อนเลยนะคะว่า ไม่ได้เป็นคนที่ดีอะไรมากมายเเต่เป็นคนมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือค่ะ บ่อยครั้งการที่เราคอยช่วยเหลือเกินไปมันก็เป็นเหตุให้เกิดเรื่องราวมากมายค่ะ...เริ่มจากที่เคยอยู่นิ่งๆเฉยๆคอยช่วยเล็กช่วยน้อยเวลาที่เพื่อนมีปัญหาก็เหมือนกลายเป็นคนเเบกปัญหาของเพื่อนไว้คนเดียว โดยที่เขาเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย เรายังจะควรช่วยเขาอยู่มั้ยคะ? เเต่เราก็ยังทนเห็นเขามีปัญหาไม่ได้เขามาขอร้องให้ช่วยอะไร เราช่วยทุอย่างเลยค่ะ เเม้จะเป็นสิ่งที่เราไมอยากทำ สิ่งที่เราทำเเล้วไม่สบายใจ เราก็คอยช่วยตลอด พอเราคอยช่วยหลายๆคนเเบบนี้นานๆเข้าก็เหมือนจะยิ่งมีคนมาขอความช่วยเหลือเยอะไปหมด จากที่เเชทเงียบเหมือนป่าช้าก็กลายเป็นเหมือนเซเว้นที่มีเเต่คนเข้ามาตลอดเวลา จากที่เราช่วยเหลือเพื่อนห้องเดียวกันก็มีเพื่อนห้องอื่นมาขอให้ช่วยนู้นช่วยนี่ หลายครั้งที่คิดจะปฎิเสธเเต่ก็ปฎิเสธไม่ลง ส่วนใหญ่ก็มีเเต่คนพูดว่า ''ทีกับ...(คนที่เขาเอ่ยถึง)ให้ช่วยเลย'' มันทำให้เรารู้สึกว่านี่เราจะไม่ช่วยเขาจิงๆหรอ เราก็ช่วยเรื่อยมาไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็คอยช่วยตลอด เราลำบากเเค่ไหนเราก็ทนเห็นเพื่อนลำบากไม่ได้ค่ะ มันดูเห็นเเก่ตัวเกินไปสำหรับความคิดเรา...ขอข้ามอีกหลายๆเรื่องไปนะคะ จนถึงมันนึงวันที่เรามีปัญหาเราคอยความช่วยเหลือบ้าง เเต่ไม่มีใครช่วยเหลือเราได้เลย เราลืมเอาเงินมาโรงเรียนขอยืมก็ไม่ให้เรา เราถามเรื่องการเรียน ไม่มีใครช่วยเราเลย เรายังจพควรช่วยเขาอยู่ต่อไปรึเปล่า...
ควรทำอย่างไรกับเพื่อนเเบบนี้ดีคะ...?