เรื่องก็คือว่า เรามีแฟน อายุห่างกัน 6 ปี เขาแก่กว่าเรา เค้าอยุ่เป็นโสดมานานประมาณ 7 ปีที่แม่ของลูกทิ้งเขาไป  มีแต่ผู้หญิงที่เข้ามา แต่ก็ไม่ได้จริงจังกับเขา เข้ามาเพื่อหลอก  จนมาเจอเรา คือญาติเพื่อน เพื่อนติดต่อให้
เขาก็นิสัยดี ขยัน เราคบกันได้ไม่นานเท่าไหร่ ประมาณ 4 เดือน  นิสัยส่วนตัวเรา ขี้หึง หวงแฟน แต่ก็รักมากและซื่อสัตย์
ตอนแรกอะไรก็ดี เอาใจทุกอย่าง แต่พอหลังๆ เริ่มน้อยลง เริ่มทะเลาะกันคุยกันไม่รู้เรื่อง เพราะเราไม่ชินกับการถูกละเลย  แฟนเก่าเราที่ผ่านมา ก็มีแต่เอาใจ ใส่ใจ  มาเจอคนนี้เราเลยไม่ชิน  และต้องปรับตัวให้เขาค่อนข้างเยอะมาก  เราบอกเขาเลยแต่แรกว่า เราคบกับเขา เราเปลี่ยนอะไรบ้าง
เราชอบเดินห้าง กินของอร่อยในห้าง
เขาไม่ชอบเดินห้าง ไม่เลย
เราชอบเที่ยวสถานที่ใหม่ๆเช่นตจว
เขาไม่เลย ไม่ชอบไปไหน ขี้เกียจขับรถ
เราทำงานบริษัท เขาทำงานที่บ้าน
เราจบป.ตรี เขา จบ ม.3
เราชอบอ้อน ชอบเอาใจ
เขาไม่เลย เป็นคนที่ไม่แสดงออกมา
เขาอยู่เพชรบุรี เราอยู่กทม
อะไรหลายๆอย่างต่างกันมาก แต่เราไม่ได้สนใจ ถ้าคบกันปรับหากัน มันก้น่าจะได้
เราหวังว่ารักครั้งนี้จะเป็นรักครั้งสุดท้าย เพราะเราก็ผิดหวังมากับการมีครอบครัวมาแล้ว และเราแค่ต้องการคู่ชีวิตที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดจนแก่
แต่เราก้ต้องยอมรับตรงนั้นได้ เพราะเขาก็เป็นคนดี ไม่เที่ยว ไม่ดื่ม มีแต่นั่งคุยกับเพื่อนๆ แทงสนุ๊ก แค่นั้น และก็ไม่เจ้าชู้
แต่ขาดการเอาใจใส่ และไม่หวานไม่แสดงออก
---------------------------------------
เราจะคุยกันหลังเราเลิกงาน เราก็จะชอบโทรหาเวลาสัก 4 ทุ่ม ถ้าเขายังไม่เข้าบ้าน เราก็จะเป็นคนที่ห่วง กลัวเขาจะเป็นอันตราย เพราะเขาก้ 37 แล้ว ร่างกายเขาเคยโดนรถชน เรารู้แค่ว่าเรารัก เราอยากให้คนที่เรารักดูแลตัวเอง อยากให้รักษาสุขภาพ อยู่กับเราไปนานๆ เราอาจจะพูดเรื่องบุหรี่ให้เขาเบาๆลง เพราะพ่อเราเสียไปแล้ว เราเห็นพ่อเราก่อนเสียทรมาร เราก้ไม่อยากให้เขาเป็นแบบนั้น
   วันนึงเราก็โทรหาเขาปกติ เค้าอยุ่ข้างนอก แล้วบอกว่าเดี่ยวกลับล่ะ พอกลับถึงบ้าน ก้คุยกันปกติ อยู่ๆเค้าบอกเราว่า "พี่มีแฟนหลายคนนะ" เราก้คิดว่าเขาคงล้อเล่น เราเลยถามว่า จริงไหม เขาพยักหน้าแล้วยิ้ม  เราถามเขาว่าเขาไม่รักเราหรอ เขาไม่สามารถตอบเราได้ เรางงมาก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ เขาก้พุดได้ เราก็ถามย้ำ เค้าก้วางสาย เราก้งง คืออะไร โทรกลับไปเราร้องไห้เราอยากได้คำตอบที่จริงๆ  เขาส่งข้อความไลน์หาเรา บอกว่า "ปล่อยพี่ไปเถอะ พี่ไม่อยากทำให้เราเสียใจ ไม่อยากเห็นเราร้องไห้ พี่ไม่มีใครหรอก สาบานได้ ไม่มีใครจริงๆ พี่ไม่ชินมั้ง" เราเลยถามว่าเราทำอะไรผิด เค้าบอกว่าเราไม่ผิดอะไร ดีกับเขากับลูกเขาทุกอย่าง  คือเราโฮเลย เราไม่เข้าใจในสิ่งที่เราพยายามทำ เราบอกว่าเราพยายามทำให้มันดีทุกอย่างแล้ว เราทำอะไรผิด บอกเราสิ  เค้าได้แต่ส่งสติ๊กเกอร์ เสียใจ  เราเลยตัดสินใจ ว่า เราเดินออกมาก้ได้ เราเสียใจมากวันนั้น เราอยากให้มันเป็นรักครั้งสุดท้าย แต่ทำไมเขาไม่คิดเหมือนกัน ทั้งที่ตอนแรกบอกว่า เขาก้เหนือยที่จะเจอคนอื่นแล้ว  เราเลยตัดสินใจส่งข้อความไปเป็นครั้งสุดท้าย บอกความรู้สึกทั้งหมดไปที่อยู่ในใจเรา แล้วก้คิดว่าจะไม่เจอไม่คุยไม่รับอีก
   เช้ามาอีกวัน เขาโทรหาเราประมาณ 20 กว่าสาย  โทรไลน์มาหลายสาย  ส่งข้อความบอกให้รับสาย   เราตัดสินใจไม่รับ แต่เราก้ทำไม่ได้ต้องเปิดไลน์ไปอ่าน  เค้าส่งรูปตอนไปเที่ยวมา  ส่งข้อความบอกว่า  อย่าทำแบบนี้ อย่าหายไปไหน ไม่เอาแบบนี้ พี่ทำใจไม่ได้ เราดีกับพี่มาก ดีทุกอย่าง พี่ขอโทษ จะพยายามทำให้ดีนะ เราเลยถามว่าเราจะทำยังไงให้มันดีกว่านี้ไหม  เขาบอกเราทำดีหมดแล้ว "เดี๋ยวคบกันไปก็รักกันไปเอง"  คือ........... แล้วที่ผ่านมา  เรารักเขาข้างเดียวหรอ  ประโยคนั้นมันเวียนวนอยู่ในหัวเราทุกๆวัน แสดงว่าที่ผ่านมา เขาตอบเรามา เพราะเราถามเขาไป ว่าคิดถึงไหม รักไหม เขาก้ตอบเรามานะ  ว่ารัก ว่าคิดถึง  สุดท้าย เขาก้ขอไม่ให้เราหายไป  และก้ง้อเรา  เรากลายเป็นไม่ตามแล้ว เขาก้โทรมาบ่อยขึ้นเหมือนเขาพยายาม  แต่ใจเรามันจำแค่ว่า เขาไม่รัก เขาไม่รัก อยู่ตลอดเวลา เราเลยถามอีกครั้งตอนโทรมา ว่าไม่รักเราเลยหรอที่ผ่านมา เขาบอกว่า รักบ้าง ไม่ใช่ไม่รักเลย และเขาบอกเราตลอดว่า เชื่อใจได้เขาไม่มีใคร    คือออเราสับสน เราไม่รู้ว่า ควรอยู่ให้เขารักเรา หรือไปเพื่อให้เขาได้มีอิสระเหมือนเดิม จากไปเพื่อให้เขาหาคนที่เขารักดีไหม  ทุกวันนี้เราเหมือนจะมีความสุขแต่ไม่ใช่นะ  เดี๋ยวนี้คำว่า ฝันดี คิดถึง ไม่มีแล้ว และเราก้ไม่ถาม เราแค่ไม่อยากบังคับใคร อยากบอกก้บอกไม่บอกเราก้แค่น้อยใจ  เราเลยพยายามทำงานให้มันไม่มีเวลา เพื่อออกมาทีละนิด ทั้งๆที่โคตรเจ็บปวด  บางทีเหมือนเขาเห็นแก่ตัว  รั้งเราไว้เพียงเพราะบอกว่า เราดี
แต่ไม่ได้รัก ทำเหมือนรักเราไม่มีค่าเลย คนที่เข้ามาหาเราก้มีที่รักเราก้มี แต่เราไม่สามารถนอกใจเขาได้ เราอยากซื่อสัตย์และภักดีกับแฟนเราคนเดียว
เรารู้สึกได้ว่า ตอนเขากอดเรา กับตอนเรากอดเขา มันต่างกัน เราสัมผัสได้ว่า กอดมันไม่อุ่น  มันไม่รู้สึกว่ารักเลย  ต่างกับเรา เราถามเขาว่า รับรู้ได้ไหมเวลาที่เรากอดเขา  เขาบอกรู้สิว่ารัก  เราอยากได้แบบนั้นบ้าง แบบที่เรากอดเค้าแล้วมันรุ้สึกว่ารัก  เราได้แต่พยายามทำใจให้ได้ รอวันที่เขารักเราบ้างหรือเราจะเดินออกมาตอนนี้  เราร้องไห้ทุกครั้งที่นึกถึงตอนแรกๆเราจำได้ทุกประโยค แต่เขา บอกว่าเขาจำไม่ได้  อะไรหลายๆอย่างมันบั่นทอนจิตใจเรามาก เราอยากเดินออกไป แต่เราก้กลัวเขาเสียใจ กลัวเขาเจอคนที่ไม่รักเขา เข้ามาอีก
ช่วยแสดงความคิดเห็นบอกเราที เราควรทำยังไง ไม่ให้ตัวเราเองต้องเจ็บอีก T_T
***   มันอาจจะยาวไป แต่เราแค่อยากให้มันละเอียด***