คือช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม เราก็ปิดเทอมมาได้สักพักนึงแล้วเราก็ชอบอยู่ในห้องคนเดียว ไม่ใช่ว่าไม่ออกไปไหนเลยนะ แต่แค่ชอบอยู่คนเดียวอ่ะบวกกับว่าครอบครัวไม่ค่อยพาไปเที่ยวที่ไหนด้วย ก็เลยอยู่ในห้องคนเดียว แต่ก็ออกมาหาข้าวกินข้างนอกด้วยนะแบบนานๆออกจากบ้านทีนึง คือเวลาคุยกับเพื่อน คุยกับคนอื่นอยู่ข้างนอก เราก็ว่าตัวเองปกติดีนะ แต่พออยู่ในห้องคนเดียวอยู่เงียบๆ หรือฟังเพลงอยู่อ่ะ จะชอบเหม่อๆชอบคิดอะไรแปลก เช่นคิดอะไรที่ทำร้ายจิตใจตัวเอง คิดถึงอดีตที่ไม่ค่อยหน้าจดจำ คิดถึงคนที่เราเคยชอบแต่ไม่สมหวัง คิดเรื่องเกี่ยวกับคนที่เคยชอบ ชอบคิดเรื่องที่มันทำให้เจ็บๆหน่วงๆอ่ะ คนที่เราเคยชอบคือ ชอบมา3ปีเกือบๆ4ปีละ แต่ก็เป็นเพื่อนกัน แล้วเราก็เป็นคนที่นอนดึกมากๆ นอนเช้าเลยด้วยซ้ำเพราะนอนไม่หลับ แต่พอหลับทีก็นอนยาวเลยอ่ะ ตอนดึกๆ ห้าทุ่ม เที่ยงคืน ตี1 ตี2 อะไรต่างๆ พอเริ่มเงียบไม่มีอะไรทำต่อมดราม่าจะเริ่มทำงานแล้วก็ชอบไปเพ้อในทวิต มีเรื่องอะไรก็ชอบเก็บเอาไว้คนเดียว ไม่ก็ไปบนในพวกแอคเคาท์ไพรเวทต่างๆ คือเรากลัวว่าจะเป็นพวกโรคทางจิตอ่ะ อยากกันๆไว้ก่อน ที่จริงเคยพูดกับครอบครัวนะว่าอยากคุยกับจิตแพทย์ตอนนั้นเค้าก็คิดว่าเราพูดเล่นไง เราก็ไม่ได้อะไรแค่อยากหาคนปรึกษาด้วยเฉยๆ บางทีแค่อยู่คนเดียวเงียบๆไม่ได้คิดอะไรมันก็เริ่มหน่วงๆแล้วก็น้ำตาคลอแล้วอ่ะ เราอยากรู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ทำไมเป็นอย่างงี้ หรือแค่คิดมากไปเอง นี่ก็เป็นคนชอบอยู่คนเดียวนะ เพราะขี้รำคาญ ขี้เบื่อ แล้วก็ชอบเวลาอยู่ในโลกของตัวเองด้วย ถ้าอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวก็คืออยากอยู่คนเดียว แต่ถ้าเป็นข้างนอก เวลาไปเที่ยวหรืออะไรต่างๆ ก็เลือกที่จะมีเพื่อนมาอยู่ด้วย