ฝากรัก

ฝากสายน้ำไหลถึง............ ฝากลมบอก..........ฉันเหงา ฝากฝนช่วยพรม........เบาๆ ฝากรักแนบเนาข้างกายและใจ ในช่วงนี้คงไม่มีอะไรที่จะฉุดรั้งพลังแห่งความสุขสมอุราพาเพลินเจริญอาหารสำราญราษฎร์ ฟาดเข้าให้แล้

ที่เธอต้องรู้คือทุกอย่างที่เธอทำที่เธอให้ฉันมันมากเกินไป สูบลมเข้าไปในลูกโปร่งมากไปมันก็เเตก

สวัสดีค่ำคืนวันอังคารค่ะ อยากจะลืม ใครสักคน เมื่อหยาดฝน พร่างพรมพริ้วมา สายน้ำที่ร่วงหล่น ปนเคล้าหยาดน้ำตา กลับไปคิดถึงครา แรกที่เราพบกัน... มรสุมที่หาดสีทอง นำเราสอง ให้ปองรักกัน ฟ้าคำรามเธอก

คงความคิดถึง หากทว่าความเศร้าลึกลึกนั้น ยังคงมีเธออยู่ข้างในฉัน ห้วงแห่งฝันวันนั้นวันเก่าเก่า แสงแรเงาจางจางตามกันมา ไม่ได้ตั้งใจจำไม่ทำฝืน หรือขัดขืนดื้อดึงคะนึงเฝ้า ณ ตรงนี้ ที่วันหนึ่ง&

หลังงานศพของชัชวาลผ่านไปหลายวัน โลกของยามินทร์ยังคงถูกคลุมด้วยความว่างเปล่า เขาพยายามไม่หลับ ไม่อยากเผชิญหน้ากับสิ่งที่อาจจะรออยู่ในความฝันนั้นอีก แต่ในที่สุดร่างกายที่เหนื่อยล้าก็ทรยศเขา ดึงจิตตกลงไป

คำว่ารัก หนักอก ไม่ยกออก ไม่ยอมบอก ชี้แจง แถลงไข จนเธอเจอ คนดี ที่ตรงใจ ฉันเหมือนคน เป็นใบ้ ไปไม่เป็น ถ้าวันนั้น ​ฉันบอกไป ​เหมือนใจคิด คงมีสิทธิ์ ​ควงเธอ ให้โลกเห็น คงไม่ต้อง ​รำพัน ​กับจันทร์เพ

มีคืนหนึ่ง หลังเลิกงานฉันขับรถไปหาพัฒน์เหมือนเคย ตอนนั้นเป็นช่วงปลายฝน ลมเย็น ๆ พัดมาเรื่อยจนเสื้อคลุมบาง ๆ เอาไม่อยู่ หน้าคลินิก Gwellness ที่เราชอบนั่งกัน ไฟสีอุ่นถูกเปิดไว้เหมือนเดิม กลิ่นสมุนไพรลอ