พอดีผญที่ผมแอบชอบ เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทของพ่อ ซึ่งทุกคนในบ้านรู้จักกันหมด
ผมเคยเจอเธอตั้งแต่เด็กแต่ผมจำเธอไม่ได้ เคยเล่นด้วยกันตอนเด็ก แต่พอมาตอนโตผมมีโอกาศไปเที่ยวต่างจังหวัดกับครอบครัว
ผมได้พบเธอ เธอเป็นผู้หญิงแต่ตัวธรรมดาๆ ไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยมาก ไม่ใช่ผู้หญิงดูหยิ่งๆ แต่ผมมีความรู้สึกว่าเธอมีเสน่ห์จริงๆ
ผมพบหน้าเธอแล้วผมรู้สึกใจเต้นเร็วๆ ซึ่งผู้หญิงมีเป็นร้อยเป็นล้านคนในโลกแต่ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กะใคร
วันเช็งเม้งเขาก็บินลงมา แล้วมาเยี่ยมที่บ้านผม ผมมีโอกาศได้ขอไลย์เธอ แต่ไม่ค่อยคุยกัน เพราะเธอจะไม่ค่อยว่าง เธอต้องเดินทางตลอด
ผมถามใจตัวผมเองว่าผมชอบเค้าแค่ไหน ซึ่งผมก็บอกไม่ถูก เวลาที่คนอื่นทักมา ผมจะไม่ค่อยตอบไลย์ แต่แบบกับผญคนนี้ผมเป็นยิ่งกว่าโอตาคุสะอีก
ผมควรจะบอกชอบเธอยังไงดี ผมไม่กล้าพูด เดียวมันจะเร็วเกินไป ผมควรชวนเธอไปเที่ยวสักสองสามครั้งก่อนมั้ย แล้วค่อยสารภาพ
หรือผมควรจะพูดไป อีกใจหนึ่งรู้สึกว่าเธอเป็นลูกของเพื่อนสนิทพ่อ ผมกลัวเค้าจะไปรับผม กลัวจริงๆ
เคยเป็นมั้ยครับ ชอบคนที่ชอบมานานแล้ว เคยเจอกัน แต่ไม่รู้จะบอกรักยังไง
ผมเคยเจอเธอตั้งแต่เด็กแต่ผมจำเธอไม่ได้ เคยเล่นด้วยกันตอนเด็ก แต่พอมาตอนโตผมมีโอกาศไปเที่ยวต่างจังหวัดกับครอบครัว
ผมได้พบเธอ เธอเป็นผู้หญิงแต่ตัวธรรมดาๆ ไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยมาก ไม่ใช่ผู้หญิงดูหยิ่งๆ แต่ผมมีความรู้สึกว่าเธอมีเสน่ห์จริงๆ
ผมพบหน้าเธอแล้วผมรู้สึกใจเต้นเร็วๆ ซึ่งผู้หญิงมีเป็นร้อยเป็นล้านคนในโลกแต่ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กะใคร
วันเช็งเม้งเขาก็บินลงมา แล้วมาเยี่ยมที่บ้านผม ผมมีโอกาศได้ขอไลย์เธอ แต่ไม่ค่อยคุยกัน เพราะเธอจะไม่ค่อยว่าง เธอต้องเดินทางตลอด
ผมถามใจตัวผมเองว่าผมชอบเค้าแค่ไหน ซึ่งผมก็บอกไม่ถูก เวลาที่คนอื่นทักมา ผมจะไม่ค่อยตอบไลย์ แต่แบบกับผญคนนี้ผมเป็นยิ่งกว่าโอตาคุสะอีก
ผมควรจะบอกชอบเธอยังไงดี ผมไม่กล้าพูด เดียวมันจะเร็วเกินไป ผมควรชวนเธอไปเที่ยวสักสองสามครั้งก่อนมั้ย แล้วค่อยสารภาพ
หรือผมควรจะพูดไป อีกใจหนึ่งรู้สึกว่าเธอเป็นลูกของเพื่อนสนิทพ่อ ผมกลัวเค้าจะไปรับผม กลัวจริงๆ