นี่คือกระทูแรกของเรามันอาจจะไม่ใช่ปัญหาที่ดูหนักหนาเท่าไหร่ แต่สำหรับเรามันคือปัญหาที่เราหนักใจมากนะ คือตอนนี้เราอายุ 17-18 ปี เราเป็นคนที่คุยกับคนอื่นอยู่กับคนอื่นได้โดยรู้สึกแฮปปี้นะ แต่เวลาคุยกับพ่อแม่หรือเวลาอยู่ด้วยเรากลับรู้สึกอึดอัด รู้สึกเบื่อไม่อยากพูดอยากคุย แต่บางครั้งก็ไม่ได้รู้สึกอะไรคุยได้ (แต่ส่วนใหญ่เราจะรู้สึกกับแม่มากกว่าพ่อ) เราก็ไม่เข้าใจนะทำไมเราถึงเป็นอย่างนี้ บางครั้งเราโคตรรู้สึกเสียใจที่ตัวเองรู้สึกอย่างนี้กับพ่อแม่ตัวเองได้ไง แต่กับตายายคือเราคุยได้ปกตินะอยู่ด้วยก็ไม่อึดอัดเราคิดว่ามันอาจจะเป็นความรู้สึกที่ผูกพันธ์กันตั้งแต่เด็ก คือเราอยู่กับตายายตั้งแต่เด็กๆ เพราะพ่อกับแม่เราไปทำงานที่กทม.กลับมาก็นานๆที แต่ตอนนี่กลับมาอยู่บ้านถาวรได้
3-4 ปีแล้ว ตอนแรกเราคิดว่าถ้าเราอยู่ด้วยกันแบบนี้ความรู้สึกบ้าๆนี้มันคงจะหายไปเอง แต่มันไม่ใช่เรากลับรู้สึกอึดอัดมากกว่าเดิมจนบางครั้งไม่อยากนั่งอยู่ตรงนั้นหากแม่อยู่คือมันจะอึดอัดยังไงไม่รู้อ่ะ
ปล.***เราเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครมาบังคับหรือสั่งให้ทำโน่นนี่ และเป็นคนที่ขี้น้อยใจพอสมควร
***เราเป็นคนแอบดื้อเงียบ แบบไม่ฟังไม่เถียงไม่ทำอะไรประมาณนี้อ่ะ
***แม่เราเป็นคนขี้บ่น เวลาสอนอะไรคำสอนนั้นก็จะกลายเป็นคำบ่นไปทันทีและก็จะเป็นเรื่องเดิมๆพูดซ้ำๆ ซึ่งเราไม่ชอบอะไรที่เป็นแบบนี้อยู่แล้ว แต่เราก็ยังไม่เคยบอกนะว่าเราไม่โอเค (เพราะเรากลัวจะเป็นแบบพี่ชายเราที่พี่ชายบอกความรู้สึกที่อยากพูดมานานแต่ไม่เคยพูดออกมา แล้วเหมือนพ่อกับแม่ไม่เคยเห็นพี่ในมุมนี้เลยกลายเป็นว่าพี่เป็นลูกที่แย่ในสายตาพ่อแม่ไปเลยจากตอนแรกที่ดีที่สุด
ง่ายๆคือก็ทะเลาะกันไปแล้วนั้นเอง ตอนนี้เราเลยกลายเป็นลูกที่ดีที่สุดในสายตาพ่อแม่แทนพี่ชายไปแล้ว ซึ่งเรากับพี่ชายจะมีลักษณะนิสัยคล้ายๆกันคือเป็นคนเงียบๆเก็บความรู้สึก)
***แม่เราจะบอกเราเสมอว่าอย่ามีแฟนนะ แค่คุยแชทกับเพื่อนหรือเอารูปผช.ตั้งหน้าจอทรศ.แม่ยังระแวงยังถามแล้วถามอีกอ่ะ และเป็นคนที่ค่อนข้างคาดหวังเล็กน้อย ตอนนั้นเราสอบเข้าม.4 ซึ่งเพื่อนในกลุ่มเราติดสายวิทย์กันหมดยกเว้นเรา เราติดสายศิลป์คนเดียว แล้วเปิดเทอมวันแรกเราจะไปทำการบ้านที่บ้านเพื่อนเพราะทุกทีจะไปทำด้วยกัน แล้วแม่พูดกับเราว่าเขายังอยากให้ไปหรือป่าว ไม่ตั้งใจเรียนเลยสอบไม่ติดสายวิทย์เหมือนเขา เพื่อนยังคบอยู่อีกหรอ เราโคตรเจ็บอ่ะ คนอื่นพูดยังไม่เจ็บเท่าแม่ตัวเองเลย เราเลยตั้งใจเรียนจนเป็นที่ 1 ของห้อง แต่พอตกมาที่ 2! เรากลายเป็นคนที่ไม่ตั้งใจเรียนเฉยเลย ซึ่งเราไม่ชอบที่สุดคือการที่แม่เอาเราไปเปรียบเทียบกับคนโน่นคนนี้ว่าเขาดีงี้เราทำไมไม่ทำให้ได้อย่างเขาบ้าง เราคิดว่าคนเรามันมีความสามารถไม่เหมือนกันลักษณะนิสัยก็แตกต่างกันนะ จะให้คนๆนึงเป็นแบบอีกคนได้มันไม่ได้หรอกนะสำหรับเรา
มันเลยทำให้เรามีความรู้สึกบ้าๆพวกนี้ จนเราคิดว่าถ้าเราไปอยู่มหาลัยความรู้สึกแบบนี้คงหายไปเพราะมันอาจจะทำให้เราคิดถึงบ้านคิดถึงครอบครัวได้
เราควรจะทำไงดี พูดเตือนสติอะไรเราก็ได้คือเราแค่อยากรู้ว่ามันเป็นที่ตัวเราใช่ไหม แล้วเราควรจะทำไงดี?