▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
-
หน้าแรก
- คอมมูนิตี้
- {name} {description}
- กิจกรรม
- แลกพอยต์
- อื่นๆ
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
เราฟังคําพูดสองประโยคนี้จากเรื่องบุพเพสันนิสวาสแล้วรู้สึกว่าคนสมัยก่อนเวลาเขามีใจให้กันเขาเอื้ออาทรกัน
“หายเจ็บเถิดหนา...ออเจ้า”
แล้วเวลาจะขออะไรก็จะถนอนนํ้าใจกัน อย่างประโยคนี้
"วันพรุ่งข้าจักต้องไปแดนไกล ออเจ้าไม่มีสิ่งใดให้ข้าไว้แทนตัวหรอกรึ..."
ขอบคุณครับ