เรื่องเกิดขึ้นเมื่อ วันที่ 1 เมษายน ที่ผ่านมานี้เองค่ะ
เรากับแฟนไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือเจ้าประจำแถวๆพุทธมณฑลสาย 3 ข้างโรงเรียนสารสาสน์ ธนบุรี (ตอนเที่ยง)
หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ ความสะเพร่าของเรา ลืมกระเป๋าสะพายใบเล็กทิ้งไว้ที่ร้านซึ่งวันนั้นแฟนเราเค้าพึ่งให้ หูฟังบลูทูธ สีดำ
( power beat wireless 3 )
https://monsterbeats.su/media/k2/items/cache/d4ae67bb81032f6add66be1c1df07be9_XL.jpg
แต่ก็ไม่ได้เอะใจจนถึงบ้านกระทั่งถึงตอนเย็น หาที่บ้านเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เรานอนแบบหลับๆตื่นๆทั้งคืน เรารอจนกระทั่งเช้าเพราะร้านเปิด 6โมงเช้าเราโทรไปเจ้าของร้านรับ สรุปกระเป๋าเราอยู่ที่ร้าน เราก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อยว่าของเราไม่หายแน่ๆ เราก็เลยไปตอนเที่ยงไปกินก๋วยเตี๋ยวและเอากระเป๋าคืน พอเราเปิดกระเป๋าของทุกอย่างครบ กระเป๋าเหรียญ ลิปติก ยกเว้น หูฟัง ณ ตอนนั้น น้ำตาเราไหลเลยคือแบบมันบอกไม่ถูกเราเข้าใจว่าราคามันก็แพงในระดับนึงกับคนอื่นๆและก็เรา และมันมีคุณค่าทางใจกับคนคนนึงมากเช่นกัน เพราะหูฟังอันนี้แม่ของแฟนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้ว แฟนเราย้ำว่าดูแลดีๆนะก่อนจะให้เรามา เพราะแฟนเรารักษาของมาก เราก็รับปาก>> แต่เราใช้ได้ไม่ถึงครึ่งวันเลย แล้วก็มันหายไปกับคนที่อยากได้ของคนอื่นเพราะเห็นว่ามันมีราคา แล้วอีกอย่างเราสาบานได้เลยว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมาเราเคยเจอของ <โทรศัพท์ เป๋าตังค์> ที่ไม่ใช่ของเราอะ เราไม่เคยแม้แต่จะคิดเอามาเป็นของเรา เพราะเราคิดว่าของของคนอื่นถ้าเราเอามามันอาจจะจำเป็นกับเค้า อาจจะมีคุณค่าสำหรับเค้า ถ้าคุณเป็นคนที่เอาไปนะคะ ถ้ายังพอมีจิตสำนึกเอามาคืนเราเถอะนะมันสำคัญกับเราจริงๆ เอาไปฝากคุณน้า เจ้าของร้านไว้ก็ได้ เราขอบคุณ แต่ถ้าคิดจะไม่คืนไม่เป็นไรก็ขอให้รู้ไว้ว่า ถ้า คุณมีความสุขแต่มันเป็นความทุกข์ของเรา การที่ทำให้คนอื่นทุกข์มันก็เป็นบาปอย่างนึง มันอาจจะไม่เห็นผลเร็วๆนี้ แต่อาจจะเป็นอนาคต,,,,
ทำยังไงให้เค้าเห็นดีคะ ช่วยเราด้วยค่ะ
ทำไมคนเราอยากได้ของคนอื่น ที่ไม่ใช่ของตัวเอง?
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อ วันที่ 1 เมษายน ที่ผ่านมานี้เองค่ะ
เรากับแฟนไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือเจ้าประจำแถวๆพุทธมณฑลสาย 3 ข้างโรงเรียนสารสาสน์ ธนบุรี (ตอนเที่ยง)
หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ ความสะเพร่าของเรา ลืมกระเป๋าสะพายใบเล็กทิ้งไว้ที่ร้านซึ่งวันนั้นแฟนเราเค้าพึ่งให้ หูฟังบลูทูธ สีดำ
( power beat wireless 3 )https://monsterbeats.su/media/k2/items/cache/d4ae67bb81032f6add66be1c1df07be9_XL.jpg
แต่ก็ไม่ได้เอะใจจนถึงบ้านกระทั่งถึงตอนเย็น หาที่บ้านเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เรานอนแบบหลับๆตื่นๆทั้งคืน เรารอจนกระทั่งเช้าเพราะร้านเปิด 6โมงเช้าเราโทรไปเจ้าของร้านรับ สรุปกระเป๋าเราอยู่ที่ร้าน เราก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อยว่าของเราไม่หายแน่ๆ เราก็เลยไปตอนเที่ยงไปกินก๋วยเตี๋ยวและเอากระเป๋าคืน พอเราเปิดกระเป๋าของทุกอย่างครบ กระเป๋าเหรียญ ลิปติก ยกเว้น หูฟัง ณ ตอนนั้น น้ำตาเราไหลเลยคือแบบมันบอกไม่ถูกเราเข้าใจว่าราคามันก็แพงในระดับนึงกับคนอื่นๆและก็เรา และมันมีคุณค่าทางใจกับคนคนนึงมากเช่นกัน เพราะหูฟังอันนี้แม่ของแฟนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้ว แฟนเราย้ำว่าดูแลดีๆนะก่อนจะให้เรามา เพราะแฟนเรารักษาของมาก เราก็รับปาก>> แต่เราใช้ได้ไม่ถึงครึ่งวันเลย แล้วก็มันหายไปกับคนที่อยากได้ของคนอื่นเพราะเห็นว่ามันมีราคา แล้วอีกอย่างเราสาบานได้เลยว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมาเราเคยเจอของ <โทรศัพท์ เป๋าตังค์> ที่ไม่ใช่ของเราอะ เราไม่เคยแม้แต่จะคิดเอามาเป็นของเรา เพราะเราคิดว่าของของคนอื่นถ้าเราเอามามันอาจจะจำเป็นกับเค้า อาจจะมีคุณค่าสำหรับเค้า ถ้าคุณเป็นคนที่เอาไปนะคะ ถ้ายังพอมีจิตสำนึกเอามาคืนเราเถอะนะมันสำคัญกับเราจริงๆ เอาไปฝากคุณน้า เจ้าของร้านไว้ก็ได้ เราขอบคุณ แต่ถ้าคิดจะไม่คืนไม่เป็นไรก็ขอให้รู้ไว้ว่า ถ้า คุณมีความสุขแต่มันเป็นความทุกข์ของเรา การที่ทำให้คนอื่นทุกข์มันก็เป็นบาปอย่างนึง มันอาจจะไม่เห็นผลเร็วๆนี้ แต่อาจจะเป็นอนาคต,,,,