แม่ชอบว่าเราจนความรู้สึกเราบั่นทอนทุกที

สวัสดีค่ะ เราขอไม่เอยนามนะคะ ตอนนี้เราก็อายุ20จะ21แล้ว เราเป็นคนเงียบ เมื่อก่อนการเรียนเราไม่ได้แย่นะ ได้3กว่ามาตลอด พอย้ายมาอยู่กับแม่นี่ล่ะการเรียนเราแย่ลงเพราะเราไม่อยากอยู่กับแม่ด้วยล่ะอยากอยู่กับยาย ไม่รู้เกี่ยวป่าว และโดนบังคับให้เรียนในสิ่งที่เราไม่ชอบอีก พอเกรดน้อยก็หาว่าโง่บ้าง ควายบ้าง และจะพูดพวกนี้อีกถ้าความคิดเห็นไม่ตรงกับเขาต่อหน้าคนอื่น พอเราตอบกลับก็หาว่าเถียง เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้งจนความรู้สึกแบบไม่อยากอยู่แล้วอ่ะ ยังเช่นวันนี้ เราคุยอะไรสักอย่าง แล้วแม่บอกว่า อย่ามาควาย แล้วตอนนั้นอยู่นอกบ้าน เราก็เฉยๆแต่ความรู้สึกนี่ไปทางลบล่ะ แล้วเมื่อกี้แม่ให้เราอ่านชื่อเฟสภาษาอังกฤษ แต่เราทำงานอยู่ พอเราแหงนขึ้นมาดู คือมันไม่มีหน้าปก รูปอะไรเลย เราก็บอกว่า อย่าสนใจเลย นั่งทำงานต่อ แม่ก็บอกว่า อยู่มหาลัยล่ะยังอ่านภาษาอังกฤษไม่ออกอีก เราเลยตอบว่า มาอ่านแข่งกับหนูป่ะล้ะ  พอที่นี่นางอารมณ์ขึ้น บ่นเราใหญ่เลย หาว่าเราเป็นวัวลืมตีนบ้าง ไม่มีพระคุณ และเขาบอกว่ากูไม่ใช่เพื่อนเล่น แล้วก็บอกอีกว่า ถ้าจะออกเรียนกลางคันก็ได้นะ นี่ก็พยามไม่สนใจ แต่ในใจนี่แบบอยากระเบิด อยากร้องไห้ อยากกรี๊ดให้บ้านแตกเลยค่ะ คือเราทนอะไรแบบนี้มานานล่ะกับคำพูดพวกนี้ และสุดท้ายเราก็นิ่งเงียบ จริงแล้วแม่เราก็ตามใจเรานะ เราอยากได้อะไรก็ให้แต่แค่คำพูดอ่ะที่ทำให้เราบั่นทอนความรู้สึก ตอนนี้เราอยากคุยกับแม่เรื่องนี้มาก แต่เราไม่รู้จะเริ่มไง กลัวโดนว่าอีก 🙍