สวัสดีค่ะนี่เป็นกระทู้แรกของเราเลย>< คือเราสงสัยว่ามีใครเป็นมั้ยที่เวลาลงจากรถเมล์แล้วหันหลังกลับไปมอง ซึ่งเราเป็นคนๆนึงที่เวลาลงจากรถเมล์ก็เดินไปเลยไม่ได้หันหลังกลับมามองและก็ไม่เคยคิดด้วย และเราก็สังเกตว่าเวลากลับบ้านกับเพื่อน เพื่อนจะลงก่อนเรา เราก็แค่บ้ายบายกันก่อนลงแต่พอลงไปก็ไม่ได้หันกลับมามอง
เรื่องมันมีอยู่ว่าผ่านมาไม่กี่วันนี้เราก็กลับบ้านปกติวันนั้นเราถือหนังสือจากที่เรียนพิเศษเยอะมากและหนักมาก ซึ่งวันนั้นเป็นวันธรรมดาที่ผู้คนทำงานกันก็จะไปรอรถเมล์ 539 ที่อนุสาวรีย์เราไปรอประมาณ 5 โมงเย็นและเป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะไม่ได้นั่งเพราะคนเยอะมากรุมเหมือนฝูงซอมบี้เลยToT เราก็ยืนอยู่ท้ายๆรถพยายามถือหนังสือที่หนักมากๆไม่ให้โดนคนอื่น รถก็ขับไปเรื่อยๆจนอยู่ๆเราก็หันไปเห็นพี่ผู้ชายคนหนึ่งพี่เขาใส่แมสปิดปากสีดำ(เราคิดว่าน่าจะเป็นพี่เพราะพี่เขาใส่เสื้อที่ข้างหลังเขียนเป็นชื่อมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง)เลยเห็นแค่ตาแต่เท่าที่มองๆแล้วคิดว่าหน้าตาน่าจะน่ารักเราบังเอิญหันไปมองกันพอดีแต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะมันคงไม่ใช่เรื่องแปลกที่มองหน้ากันบนรถเมล์ จนมาถึงที่บางกรวย(เราไม่แน่ใจนะจำเส้นทางไม่เก่งเลย5555) เราได้นั่งแล้วจากที่ยืนมานานตรงท้ายรถเมล์ที่เวลานั่งแล้วมันจะเบียดๆกัน พี่แมสสีดำก็อยู่ไม่ไกลจากเรามากแต่เรารู้สึกได้นะว่าแบบเหมือนมองๆกันไม่รู้ว่ามีใครรู้สึกเหมือนเรามั้ยคือมันจะเห็นด้วยหางตาเหมือนที่แม่หญิงจันทร์วาดบอก55555เราไม่ได้หลงตัวเองนะแต่เรารู้สึกจริงๆ(ถ้าพี่เข้ามาเห็นแล้วไม่ใช่หนูต้องขอโทษด้วยนะคะ🙏🏻🙏🏻🙏🏻)และเราก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยมันแปลกๆยังไงไม่รู้😳 สักพักคนที่นั่งข้างๆเราก็ลุกขึ้นเพราะคงถึงที่ที่เขาจะลงแล้วก็เลยมีคนมานั่งแทนที่ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยก็พี่แมสสีดำคนนั้น!
ดึกแล้ววเราขอไปทำการบ้านก่อนนะเดี๋ยวมาบ่นต่ออ55555
เวลาเราลงจากรถเมล์มีใครที่หันหลังกลับไปมองบ้างมั้ยคะ
เรื่องมันมีอยู่ว่าผ่านมาไม่กี่วันนี้เราก็กลับบ้านปกติวันนั้นเราถือหนังสือจากที่เรียนพิเศษเยอะมากและหนักมาก ซึ่งวันนั้นเป็นวันธรรมดาที่ผู้คนทำงานกันก็จะไปรอรถเมล์ 539 ที่อนุสาวรีย์เราไปรอประมาณ 5 โมงเย็นและเป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะไม่ได้นั่งเพราะคนเยอะมากรุมเหมือนฝูงซอมบี้เลยToT เราก็ยืนอยู่ท้ายๆรถพยายามถือหนังสือที่หนักมากๆไม่ให้โดนคนอื่น รถก็ขับไปเรื่อยๆจนอยู่ๆเราก็หันไปเห็นพี่ผู้ชายคนหนึ่งพี่เขาใส่แมสปิดปากสีดำ(เราคิดว่าน่าจะเป็นพี่เพราะพี่เขาใส่เสื้อที่ข้างหลังเขียนเป็นชื่อมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง)เลยเห็นแค่ตาแต่เท่าที่มองๆแล้วคิดว่าหน้าตาน่าจะน่ารักเราบังเอิญหันไปมองกันพอดีแต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะมันคงไม่ใช่เรื่องแปลกที่มองหน้ากันบนรถเมล์ จนมาถึงที่บางกรวย(เราไม่แน่ใจนะจำเส้นทางไม่เก่งเลย5555) เราได้นั่งแล้วจากที่ยืนมานานตรงท้ายรถเมล์ที่เวลานั่งแล้วมันจะเบียดๆกัน พี่แมสสีดำก็อยู่ไม่ไกลจากเรามากแต่เรารู้สึกได้นะว่าแบบเหมือนมองๆกันไม่รู้ว่ามีใครรู้สึกเหมือนเรามั้ยคือมันจะเห็นด้วยหางตาเหมือนที่แม่หญิงจันทร์วาดบอก55555เราไม่ได้หลงตัวเองนะแต่เรารู้สึกจริงๆ(ถ้าพี่เข้ามาเห็นแล้วไม่ใช่หนูต้องขอโทษด้วยนะคะ🙏🏻🙏🏻🙏🏻)และเราก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยมันแปลกๆยังไงไม่รู้😳 สักพักคนที่นั่งข้างๆเราก็ลุกขึ้นเพราะคงถึงที่ที่เขาจะลงแล้วก็เลยมีคนมานั่งแทนที่ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยก็พี่แมสสีดำคนนั้น!
ดึกแล้ววเราขอไปทำการบ้านก่อนนะเดี๋ยวมาบ่นต่ออ55555