สวัสดีค่ะ วันนี้มีเรื่องจะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของ จขกท เอง
ตอนนี้อายุ22ปีแล้ว เพิ่งเรียนจบ ทางบ้านทำธุรกิจส่วนตัว ซึ่งตัวเองก็ตั้งเป้าหมายว่าเรียนจบมาอยากหางานทำ ออกไปหาประสบการณ์
อยากลองหาเงินด้วยตัวเอง แต่ว่าทางบ้านก็กดดันอยากให้มาช่วยทำงานที่บ้าน ซึ่งส่วนตัวคิดว่าการไปลองเรียนรู้โลกข้างนอกมันจะเป็นอย่างไร
สุดท้ายก็ได้ไปสัมภาษณ์บริษัทใหญ่แห่งนึงมา ซึ่งวันที่ไปสัมภาษณ์ทางบ้านก็โทรมากดดันอีกว่าไม่ต้องไปหรอก ทางบ้านไม่อยากให้ไป
เราก็โอเคถ้าเขาไม่ตอบรับมาก็ช่วยงานที่บ้านละกัน หลังจากนั้นบริษัทก็ไม่ได้เรียกตัวไป ในใจก็ โอเคทำงานที่บ้านก็ได้
บอกก่อนเลยว่า ที่บ้านไม่จ้างพนักงานมาช่วย ซึ่งเราก็ต้องเป็นคนที่ช่วยเหลือทั้งหมด ไม่ว่าจะตั้งแต่ตอนเปิดร้าน ยกของ แบกของ
ทำบัญชี งานบ้านก็ต้องทำ กวาดบ้าน ถูบ้าน ซักผ้า ล้างจาน ล้างห้องน้ำ รดน้ำต้นไม้ ทำทุกสิ่งทุกอย่าง เวลาพักก็ไม่ค่อยมี จะหยิบโทรศัพท์มาเล่นก็ไม่ได้
บ้านเราอยู่กันแบบครอบครัวใหญ่ มีลุงป้าน้ามาอยู่ด้วยกัน แล้วทุกคนก็จะจับจ้องเรา อยากได้อะไรเรียกเรา ใช้เราสารพัด ซึ่งบางทีมันก็เหนื่อย
คนนึงต้องการนั่น อีกคนนึงต้องการนี่ อยากให้ช่วยอย่างนั้นช่วยอย่างนี้ น้องก็เอามาให้เลี้ยง ป้อนข้าวป้อนน้ำ เช็ดขี้เช็ดเยี่ยว
ใครอยากกินอะไรก็ใช้เราให้ไปซื้อให้ คือก็สงสัยว่าอยู่กันตั้งหลายคน ลูกตัวเองมีทำไมไม่ใช้ ใช้แต่เรา
คือเราก็อยากมีเวลาส่วนตัว อยากมีเวลาพักผ่อน เวลาเราอยากไปเที่ยวกับเพื่อน ก็ไม่ให้ไป เวลาเราทำท่าไม่พอใจ ก็จะว่าเราว่าเป็นอะไรทำไมทำอย่างนี้
ถามว่าการที่มาทำงานที่บ้านมันดีมั้ย มันก็มีทั้งดีและไม่ดี เราคิดว่าเรายังอยู่วัยคึกคะนอง ยังอยากเที่ยว ยังติดเพื่อน แต่เหมือนที่บ้านจะไม่เข้าใจเรา
พอเราบอกเหตุผล เราขอก็บอกเราว่า แค่นี้ทำไม่ได้หรอ คือบางทีมันก็เหนื่อยอ่ะ อยากพักบ้าง ก็สงสัยว่าทำไมพี่ยังพักผ่อนได้ยังไปเที่ยวเล่นได้
ซึ่งเราต้องเป็นคนที่ถูกใช้อย่างเดียว เวลาเราโดนใช้บ่อยๆ อย่างเหตุการณ์ที่แม่ต้องการไปให้เอาของไปจัดหน้าร้าน ยายต้องการน้ำดื่ม น้าต้องการให้เลี้ยงน้อง
ซึ่งเราก็บอกไปว่าเรามีคนเดียว ทำหลายอย่างพร้อมกันไม่ได้ อีกคนต้องการให้ทำตรงนี้ อีกคนต้องการให้ทำตรงนั้น แล้วที่ให้ทำมันเร่งรีบมากก
ก็สงสัยอีกแหละว่าบางอย่างตัวเองทำได้ทำไมไม่ทำ ทำไมต้องใช้แต่เรา ทั้งที่คนอื่นๆก็ว่างอยู่ เราเหนื่อย เราเซง เหมือนชีวิตติดอยู่ในกงขัง แต่มันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งที่คิด เราว่าครอบครัวเราอบอุ่น จุดประสงค์ที่เขียนคือเราอยากระบาย แล้วควรจะมีวิธีแก้ไขได้มั้ย
เป็นทุกอย่างสำหรับทุกคน
ตอนนี้อายุ22ปีแล้ว เพิ่งเรียนจบ ทางบ้านทำธุรกิจส่วนตัว ซึ่งตัวเองก็ตั้งเป้าหมายว่าเรียนจบมาอยากหางานทำ ออกไปหาประสบการณ์
อยากลองหาเงินด้วยตัวเอง แต่ว่าทางบ้านก็กดดันอยากให้มาช่วยทำงานที่บ้าน ซึ่งส่วนตัวคิดว่าการไปลองเรียนรู้โลกข้างนอกมันจะเป็นอย่างไร
สุดท้ายก็ได้ไปสัมภาษณ์บริษัทใหญ่แห่งนึงมา ซึ่งวันที่ไปสัมภาษณ์ทางบ้านก็โทรมากดดันอีกว่าไม่ต้องไปหรอก ทางบ้านไม่อยากให้ไป
เราก็โอเคถ้าเขาไม่ตอบรับมาก็ช่วยงานที่บ้านละกัน หลังจากนั้นบริษัทก็ไม่ได้เรียกตัวไป ในใจก็ โอเคทำงานที่บ้านก็ได้
บอกก่อนเลยว่า ที่บ้านไม่จ้างพนักงานมาช่วย ซึ่งเราก็ต้องเป็นคนที่ช่วยเหลือทั้งหมด ไม่ว่าจะตั้งแต่ตอนเปิดร้าน ยกของ แบกของ
ทำบัญชี งานบ้านก็ต้องทำ กวาดบ้าน ถูบ้าน ซักผ้า ล้างจาน ล้างห้องน้ำ รดน้ำต้นไม้ ทำทุกสิ่งทุกอย่าง เวลาพักก็ไม่ค่อยมี จะหยิบโทรศัพท์มาเล่นก็ไม่ได้
บ้านเราอยู่กันแบบครอบครัวใหญ่ มีลุงป้าน้ามาอยู่ด้วยกัน แล้วทุกคนก็จะจับจ้องเรา อยากได้อะไรเรียกเรา ใช้เราสารพัด ซึ่งบางทีมันก็เหนื่อย
คนนึงต้องการนั่น อีกคนนึงต้องการนี่ อยากให้ช่วยอย่างนั้นช่วยอย่างนี้ น้องก็เอามาให้เลี้ยง ป้อนข้าวป้อนน้ำ เช็ดขี้เช็ดเยี่ยว
ใครอยากกินอะไรก็ใช้เราให้ไปซื้อให้ คือก็สงสัยว่าอยู่กันตั้งหลายคน ลูกตัวเองมีทำไมไม่ใช้ ใช้แต่เรา
คือเราก็อยากมีเวลาส่วนตัว อยากมีเวลาพักผ่อน เวลาเราอยากไปเที่ยวกับเพื่อน ก็ไม่ให้ไป เวลาเราทำท่าไม่พอใจ ก็จะว่าเราว่าเป็นอะไรทำไมทำอย่างนี้
ถามว่าการที่มาทำงานที่บ้านมันดีมั้ย มันก็มีทั้งดีและไม่ดี เราคิดว่าเรายังอยู่วัยคึกคะนอง ยังอยากเที่ยว ยังติดเพื่อน แต่เหมือนที่บ้านจะไม่เข้าใจเรา
พอเราบอกเหตุผล เราขอก็บอกเราว่า แค่นี้ทำไม่ได้หรอ คือบางทีมันก็เหนื่อยอ่ะ อยากพักบ้าง ก็สงสัยว่าทำไมพี่ยังพักผ่อนได้ยังไปเที่ยวเล่นได้
ซึ่งเราต้องเป็นคนที่ถูกใช้อย่างเดียว เวลาเราโดนใช้บ่อยๆ อย่างเหตุการณ์ที่แม่ต้องการไปให้เอาของไปจัดหน้าร้าน ยายต้องการน้ำดื่ม น้าต้องการให้เลี้ยงน้อง
ซึ่งเราก็บอกไปว่าเรามีคนเดียว ทำหลายอย่างพร้อมกันไม่ได้ อีกคนต้องการให้ทำตรงนี้ อีกคนต้องการให้ทำตรงนั้น แล้วที่ให้ทำมันเร่งรีบมากก
ก็สงสัยอีกแหละว่าบางอย่างตัวเองทำได้ทำไมไม่ทำ ทำไมต้องใช้แต่เรา ทั้งที่คนอื่นๆก็ว่างอยู่ เราเหนื่อย เราเซง เหมือนชีวิตติดอยู่ในกงขัง แต่มันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งที่คิด เราว่าครอบครัวเราอบอุ่น จุดประสงค์ที่เขียนคือเราอยากระบาย แล้วควรจะมีวิธีแก้ไขได้มั้ย