ก่อนอื่นขอเกริ่นก่อนนะครับว่าตัวผมเองไม่เคยคุยกับใครแล้วรู้สึกแบบนี้มา10กว่าปีได้แล้ว เรื่องแฟนก็ไม่ต้องพูดถึงไม่มีเช่นกัน55+
เรื่องมันมีอยู่ว่าผมได้คุยกับคนๆนึงมาได้เกือบ1เดือน ได้รู้จักกันในpantipนี่แหละครับ
เวลาที่คุยกันช่วงแรกมันก็ดูดีมีความสุข คุยเล่นหยอกล้อกันสนุกสนาน ไม่ว่างานจะยุ่งขนาดไหนก็จะเช็คดูข้อความตลอดเรียกได้ว่าเปิดหน้าจอทิ้งไว้เพื่อดูข้อความเลยว่าเค้าจะส่งมาเมื่อไหร่ แล้วก็จะตอบกลับ(อย่างไว)ตลอด
(ช่วงนี้ตัวผมเองก็ยังไม่ได้คิดจะจริงจังอะไรกับเค้ามาก คิดว่าเป็นเพื่อนคุยดูนิสัยกันไปก่อนน่าจะดีกว่า)
พอคุยกันมาได้สักพักผมก็คิดว่าคนคนนี้ก็โอเคนะ ก็อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ต่อไปมากกว่านี้
หลังจากนั้นมันไม่รู้เป็นอะไรผมเหมือนจะเริ่มเอาแต่ใจมากกว่าช่วงแรกที่เราคุยกัน (ปกติเราคุยตอบกันใน line เราทั้งคู่ก็ทำงานกันแล้ว)
ผมนี่จะนั่งดูเลยครับว่าส่งข้อความไปแล้วเค้าจะมาอ่านหรือยัง มาตอบหรือยัง (ทั้งที่ปากก็บอกว่าเข้าใจว่างานอาจจะยุ่งเลยไม่ได้อ่านหรือตอบ แต่ใจก็คิดว่าทำไมไม่อ่านหรือตอบเลยแหะ) จากอารมณ์ที่ดีตอนแรกก็แปรเปลี่ยนเป็นอารมณ์น้อยใจ ว่าทำไมไม่อ่านหรือตอบเลย(แต่ก็แอบหยิบโทรศัพท์ดูเป็นระยะๆ)
พอเค้าตอบกลับมา อารมณ์ผมมันก็ยังค้างอยู่ที่คำว่าน้อยใจ(อีกฝ่ายไม่รู้หรอกว่าเป็นอะไร55+)
จะมีบ้างที่เราโทรคุยกัน คุยกันทีก็นานจนบางทีก็ไม่มีอะไรคุยกันก็เงียบๆกันไป(หลับคาคนโทรศัพท์นั่นแหละ)
บางวันเราก็จะคุยโทรศัพท์กันตอนช่วงเดินทางกลับบ้าน เค้าจะติดละครอยู่เรื่องนึงวันพุธ-พฤหัส (พอถึง2วันนี้ผมนี่แบบรู้เลยว่าอารมณ์แบบนั้นจะเกิดขึ้นแน่นอน...แล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ) แต่เค้าก็ไม่ได้จะวางสายอะไรนะบอกว่าคุยได้ ส่วนผมก็เกรงใจเห็นอยากดูก็เลยบอกไปว่าวางก่อนก็ได้ดูละครไปก่อนเลย
ดูจบแล้วค่อยคุยกัน เค้าก็โอเคๆวางไป (มาแล้วครับน้อยใจละครไปอีกก เห็นละครดีกว่าคุยกับเราอีก) ....
แล้วมันก็สะสมๆ(ในใจผม)มาเรื่อยๆ จนตอนนี้ผมคุยก็เค้าด้วยอารมณ์น้อยใจตลอดเวลา(แต่ไม่ได้บอกออกไปว่าเป็นอะไร)พูดคำตอบคำ พูดสั้นๆ เงียบๆ
จนการคุยของเราทุกวันนี้มันไม่เหมือนเดิมอย่างที่เราคุยกันช่วงแรกๆ ความสนุกสนานไม่มี เสียงหัวเราะไม่มี
ผมไม่รู้ว่าจะจัดการกับอารมณ์ตัวเองยังไง บางทีก็คิดนะครับว่าเค้าไม่เหมือนเดิมหรือเปล่า (แต่คุยกันแล้วเค้าบอกว่าเค้าก็เป็นเหมือนเดิมทุกอย่างเหมือนที่คุยกันต้อนแรก) เค้าไม่กล้าคุยกับผมเพราะกลัวพูดอะไรแล้วผมจะไม่พอใจ มีแต่ผมนี่แหละที่เปลี่ยนไป
ผมบอกได้เต็มปากเลยว่าผมติดเค้ามาก อาจมากเกินไปด้วยซ้ำ มากจนเค้าอาจจะให้ผมไม่ได้แบบที่ผมต้องการ(หมายถึงเรื่องการพูดคุยนะครับ)
เคยคิดนะครับว่าเรา2คนอาจจะไปกันไม่รอดแน่ๆ(คิดไปเองคนเดียว) ช่วงนี้ผมก็ไม่คอยอยากโทรคุยกับเค้าสักเท่าไหร่ เพราะเหมือนจะยังมีอารมณ์น้อยใจ/ไม่พอใจอยู่ เลยพิมพ์คุยกันแทนน่าจะดีกว่า แต่ก็ยังนั่งรอว่าเค้าจะตอบกลับมาเมื่อไหร่ อ่านหรือยังเหมือนเดิม
หรือผมต้องไปหากิจกรรมอื่นทำบ้างจะได้ไม่ฟุ้งซ่านแบบนี้
ผมก็ไม่ชอบเหมือนกันนะกับอารมณ์ตัวเอง แต่เอามันออกไปจากหัวไม่ได้ ไม่ทราบว่าใครจะพอมีคำแนะนำอะไรบ้างไหมครับ ไม่รู้จะไปปรึกษาใคร ผมไม่อยากเสียความรักครั้งนี้ไปจริงๆ
มีวิธีจัดการอารมณ์แบบนี้ยังไงบ้างครับ
เรื่องมันมีอยู่ว่าผมได้คุยกับคนๆนึงมาได้เกือบ1เดือน ได้รู้จักกันในpantipนี่แหละครับ
เวลาที่คุยกันช่วงแรกมันก็ดูดีมีความสุข คุยเล่นหยอกล้อกันสนุกสนาน ไม่ว่างานจะยุ่งขนาดไหนก็จะเช็คดูข้อความตลอดเรียกได้ว่าเปิดหน้าจอทิ้งไว้เพื่อดูข้อความเลยว่าเค้าจะส่งมาเมื่อไหร่ แล้วก็จะตอบกลับ(อย่างไว)ตลอด
(ช่วงนี้ตัวผมเองก็ยังไม่ได้คิดจะจริงจังอะไรกับเค้ามาก คิดว่าเป็นเพื่อนคุยดูนิสัยกันไปก่อนน่าจะดีกว่า)
พอคุยกันมาได้สักพักผมก็คิดว่าคนคนนี้ก็โอเคนะ ก็อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ต่อไปมากกว่านี้
หลังจากนั้นมันไม่รู้เป็นอะไรผมเหมือนจะเริ่มเอาแต่ใจมากกว่าช่วงแรกที่เราคุยกัน (ปกติเราคุยตอบกันใน line เราทั้งคู่ก็ทำงานกันแล้ว)
ผมนี่จะนั่งดูเลยครับว่าส่งข้อความไปแล้วเค้าจะมาอ่านหรือยัง มาตอบหรือยัง (ทั้งที่ปากก็บอกว่าเข้าใจว่างานอาจจะยุ่งเลยไม่ได้อ่านหรือตอบ แต่ใจก็คิดว่าทำไมไม่อ่านหรือตอบเลยแหะ) จากอารมณ์ที่ดีตอนแรกก็แปรเปลี่ยนเป็นอารมณ์น้อยใจ ว่าทำไมไม่อ่านหรือตอบเลย(แต่ก็แอบหยิบโทรศัพท์ดูเป็นระยะๆ)
พอเค้าตอบกลับมา อารมณ์ผมมันก็ยังค้างอยู่ที่คำว่าน้อยใจ(อีกฝ่ายไม่รู้หรอกว่าเป็นอะไร55+)
จะมีบ้างที่เราโทรคุยกัน คุยกันทีก็นานจนบางทีก็ไม่มีอะไรคุยกันก็เงียบๆกันไป(หลับคาคนโทรศัพท์นั่นแหละ)
บางวันเราก็จะคุยโทรศัพท์กันตอนช่วงเดินทางกลับบ้าน เค้าจะติดละครอยู่เรื่องนึงวันพุธ-พฤหัส (พอถึง2วันนี้ผมนี่แบบรู้เลยว่าอารมณ์แบบนั้นจะเกิดขึ้นแน่นอน...แล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ) แต่เค้าก็ไม่ได้จะวางสายอะไรนะบอกว่าคุยได้ ส่วนผมก็เกรงใจเห็นอยากดูก็เลยบอกไปว่าวางก่อนก็ได้ดูละครไปก่อนเลย
ดูจบแล้วค่อยคุยกัน เค้าก็โอเคๆวางไป (มาแล้วครับน้อยใจละครไปอีกก เห็นละครดีกว่าคุยกับเราอีก) ....
แล้วมันก็สะสมๆ(ในใจผม)มาเรื่อยๆ จนตอนนี้ผมคุยก็เค้าด้วยอารมณ์น้อยใจตลอดเวลา(แต่ไม่ได้บอกออกไปว่าเป็นอะไร)พูดคำตอบคำ พูดสั้นๆ เงียบๆ
จนการคุยของเราทุกวันนี้มันไม่เหมือนเดิมอย่างที่เราคุยกันช่วงแรกๆ ความสนุกสนานไม่มี เสียงหัวเราะไม่มี
ผมไม่รู้ว่าจะจัดการกับอารมณ์ตัวเองยังไง บางทีก็คิดนะครับว่าเค้าไม่เหมือนเดิมหรือเปล่า (แต่คุยกันแล้วเค้าบอกว่าเค้าก็เป็นเหมือนเดิมทุกอย่างเหมือนที่คุยกันต้อนแรก) เค้าไม่กล้าคุยกับผมเพราะกลัวพูดอะไรแล้วผมจะไม่พอใจ มีแต่ผมนี่แหละที่เปลี่ยนไป
ผมบอกได้เต็มปากเลยว่าผมติดเค้ามาก อาจมากเกินไปด้วยซ้ำ มากจนเค้าอาจจะให้ผมไม่ได้แบบที่ผมต้องการ(หมายถึงเรื่องการพูดคุยนะครับ)
เคยคิดนะครับว่าเรา2คนอาจจะไปกันไม่รอดแน่ๆ(คิดไปเองคนเดียว) ช่วงนี้ผมก็ไม่คอยอยากโทรคุยกับเค้าสักเท่าไหร่ เพราะเหมือนจะยังมีอารมณ์น้อยใจ/ไม่พอใจอยู่ เลยพิมพ์คุยกันแทนน่าจะดีกว่า แต่ก็ยังนั่งรอว่าเค้าจะตอบกลับมาเมื่อไหร่ อ่านหรือยังเหมือนเดิม
หรือผมต้องไปหากิจกรรมอื่นทำบ้างจะได้ไม่ฟุ้งซ่านแบบนี้
ผมก็ไม่ชอบเหมือนกันนะกับอารมณ์ตัวเอง แต่เอามันออกไปจากหัวไม่ได้ ไม่ทราบว่าใครจะพอมีคำแนะนำอะไรบ้างไหมครับ ไม่รู้จะไปปรึกษาใคร ผมไม่อยากเสียความรักครั้งนี้ไปจริงๆ