เห็นตัวเลขรายรับเดือนนี้ตกวูบๆแล้วใจหาย
ต่างกันกับเดือนมีนาคมปีที่แล้ว นอนแทบไม่หลับทั้งคืน
อย่ากระนันเลย ตื่นแต่เช้าหาอะไรทำครายเครียดดีกว่า
ขับรถไปเรื่อยๆ แวะซื้อกาแฟกับขนม หาที่เงียบๆแวะนั่งกินกาแฟ
จะลงไปนั่งกินข้างล่างก็ไม่มีที่นั่ง งั้นนั่งกินในรถดีกว่า
ปิดเครื่อง ไม่ปิดแอร์ เปิดเพลงฟัง กินเสร็จเผลอหลับไปงีบหนึ่ง
รู้สึกอึดอัด สตาร์ทรถจะกลับบ้าน สตาร์ทไม่ติด อ้าวว กลัวก็กลัว
อยู่ในป่ามันสัมปะหลังคนเดียว มองหารถผ่านไปผ่านมาก็ไม่มี
ยังดีที่มีเบอร์กู้ภัย โทรหากู้ภัย กู้ภัยก็มาอย่างไว มาถึงพ่วงสายชาตร์แบตเตอรี่
สตาร์ทรถติด ขอบอกขอบใจน้องเขา ให้เงินไปกินหนมเล็กน้อย
น้องปฎิเสธบอกไม่เอา เราบอกไม่ได้ เอาไปซื้อหนมแบ่งกันกิน
ยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อให้ น้องยกมือไหว้ สบายใจหายเครียดแหละ
ได้เสียเวลา ได้เสียเงิน กลับมาเปิดร้านขายของหาเรื่องเครียดต่อ
บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ 500 บ นี่พ่นพิษซะเบลอไปเลย
...โอ้ราชดำเนินที่รัก...ปิดยอดรายรับสิ้นเดือนแล้วเครียด /// ถ้าฉันรวยจะสวยหั้ยดูเด้อ...แอนด์เดอะแก๊งค์...!!!
ต่างกันกับเดือนมีนาคมปีที่แล้ว นอนแทบไม่หลับทั้งคืน
อย่ากระนันเลย ตื่นแต่เช้าหาอะไรทำครายเครียดดีกว่า
ขับรถไปเรื่อยๆ แวะซื้อกาแฟกับขนม หาที่เงียบๆแวะนั่งกินกาแฟ
จะลงไปนั่งกินข้างล่างก็ไม่มีที่นั่ง งั้นนั่งกินในรถดีกว่า
ปิดเครื่อง ไม่ปิดแอร์ เปิดเพลงฟัง กินเสร็จเผลอหลับไปงีบหนึ่ง
รู้สึกอึดอัด สตาร์ทรถจะกลับบ้าน สตาร์ทไม่ติด อ้าวว กลัวก็กลัว
อยู่ในป่ามันสัมปะหลังคนเดียว มองหารถผ่านไปผ่านมาก็ไม่มี
ยังดีที่มีเบอร์กู้ภัย โทรหากู้ภัย กู้ภัยก็มาอย่างไว มาถึงพ่วงสายชาตร์แบตเตอรี่
สตาร์ทรถติด ขอบอกขอบใจน้องเขา ให้เงินไปกินหนมเล็กน้อย
น้องปฎิเสธบอกไม่เอา เราบอกไม่ได้ เอาไปซื้อหนมแบ่งกันกิน
ยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อให้ น้องยกมือไหว้ สบายใจหายเครียดแหละ
ได้เสียเวลา ได้เสียเงิน กลับมาเปิดร้านขายของหาเรื่องเครียดต่อ
บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ 500 บ นี่พ่นพิษซะเบลอไปเลย