***ก่อนอื่นบอกเลยไม่เคยตั้งกระทู้ อาจจะมึนๆ โก๊ะกังต้องขออภัย***
คือเราเป็นคนบ้านนอกแต่ต้องย้ายมาทำงานที่ กทม. แรกๆ ก็เหงาๆแหละ ไม่มีเพื่อนสนิท เราค่อนข้างเข้ากับคนยากหน่อย เพื่อนที่ทำงานเคยทักว่าเราเหมือนหุ่นยนต์เดินได้ พูดน้อย ตอบน้อย จนเมื่อไม่นานมีพี่ที่เคยอยู่ ม.เดียวกัน ย้ายมาทำที่เดียวกัน ซึ่งเราไม่เจอเขานานมาก และก็ไม่สนิทมาก ถึงแม้จะเป็นสายรหัสเดียวกัน แต่ตอนเราเข้า พี่เขาก็กำลังจะจบปี 4 มีคุยกันบ้างตามประสา พอได้มาทำงานที่เดียวกันก็คุยกันมากขึ้น ไปกินข้าวกันบ้าง ไปดูหนังกันบ้าง ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง นานๆครั้ง คุยโซเชียลกันร้อยมาก แต่พี่เขาดูแลเราดีมาก อย่างเวลาเราป่วยเราไม่กล้าขอความช่วยเหลือใคร ก็เลยโทรหาเขาเพราะคิดว่าเขาสนิทสุด เขาก็พยายามคอลมาหา เราไม่กล้าไปหาหมอก็ชวนเขาไปเป็นเพื่อน แต่ก็เทเขาเพราะกลัวรบกวนเขาเกินไป แต่สุดท้ายเขาก็อุตส่าห์นั่งรถตามมาถึงรพ. ล่าสุดไปต่างจังหวัดกันกับที่ทำงานเราเป็นคนซุ่มซ่ามมากเขาก็คอยดูแลเกือบตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน คอยแกะนู่นนี่ส่งให้กิน เอาไหล่ให้พิงเพราะกลัวเราเมื่อย จนเพื่อนเริ่มแซว เราเลยงงว่าเอ้าก็เราสนิทกันมากมันทำแบบนี้ไม่ได้เหรอ???
สนิทกันมันทำแบบนี้ไม่ได้เหรอ????
คือเราเป็นคนบ้านนอกแต่ต้องย้ายมาทำงานที่ กทม. แรกๆ ก็เหงาๆแหละ ไม่มีเพื่อนสนิท เราค่อนข้างเข้ากับคนยากหน่อย เพื่อนที่ทำงานเคยทักว่าเราเหมือนหุ่นยนต์เดินได้ พูดน้อย ตอบน้อย จนเมื่อไม่นานมีพี่ที่เคยอยู่ ม.เดียวกัน ย้ายมาทำที่เดียวกัน ซึ่งเราไม่เจอเขานานมาก และก็ไม่สนิทมาก ถึงแม้จะเป็นสายรหัสเดียวกัน แต่ตอนเราเข้า พี่เขาก็กำลังจะจบปี 4 มีคุยกันบ้างตามประสา พอได้มาทำงานที่เดียวกันก็คุยกันมากขึ้น ไปกินข้าวกันบ้าง ไปดูหนังกันบ้าง ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง นานๆครั้ง คุยโซเชียลกันร้อยมาก แต่พี่เขาดูแลเราดีมาก อย่างเวลาเราป่วยเราไม่กล้าขอความช่วยเหลือใคร ก็เลยโทรหาเขาเพราะคิดว่าเขาสนิทสุด เขาก็พยายามคอลมาหา เราไม่กล้าไปหาหมอก็ชวนเขาไปเป็นเพื่อน แต่ก็เทเขาเพราะกลัวรบกวนเขาเกินไป แต่สุดท้ายเขาก็อุตส่าห์นั่งรถตามมาถึงรพ. ล่าสุดไปต่างจังหวัดกันกับที่ทำงานเราเป็นคนซุ่มซ่ามมากเขาก็คอยดูแลเกือบตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน คอยแกะนู่นนี่ส่งให้กิน เอาไหล่ให้พิงเพราะกลัวเราเมื่อย จนเพื่อนเริ่มแซว เราเลยงงว่าเอ้าก็เราสนิทกันมากมันทำแบบนี้ไม่ได้เหรอ???