เรากับแฟนกันมา 4 ปี
เราเป็นคนขี้น้อยใจ ชอบคิดมาก ทุกอย่างเลย
วันหนึ่งเขาไม่ค่อยสนใจเรา เราเลยเดินเข้าไปถามตรงๆ
เขาบอกว่า 'ไม่รู้ทำไมเขาไม่ค่อยสนใจเราเหมือนเดิม'
แล้วด้วยความที่ใจร้อนเลยบุกไปหาที่ห้องแล้วถามตรงๆเลยว่าจะให้ทำไง อยู่ๆเขาบอกว่าเขารักน้อยลงมาก ทำไมเราต้องมาทนกับเขา
แล้วเหมือนเขาจะให้เราเลิก แต่เราไม่อยากเลิก เราร้องต่อหน้าเขา ร้องจนหมดแรง เขาก็ร้องไห้ด้วย
เขาบอกว่าเราเข้ากันไม่ได้ยังไงต้องเลิกอยู่ดี
เขาบอกว่าเขาอยู่กับเราไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
สุดท้ายเขาก็ยอมให้คบต่อ แต่พอเขาพูดจบเขาก็ร้อง
เขาบอกว่าทำไมเราไม่เข้าใจเขาเลย
เราก็บอกว่าโอเคงั้นเราเลิกกันก็ได้ เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร
เขาจะอยู่จนกว่าเราจะเลิกรักเขา
แล้วจากวันนั้นเราพยายามไม่ยุ่งกับเขา ไม่ไปหา ไม่โท ไม่ทัก ไม่ถามนู้นถามนี้ แต่เขาก็โทรหาเรา ทักมาหาเรา มาหาเราที่ห้อง พาไปกินข้าว ไปนู้นไปนี่ด้วยกัน
คือตอนแรกก็ตัดใจแล้วว่าเขาคงไม่กลับมา แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆเขาก็เป็นแบบนี้อีก เราสับสนมาก
แฟนบอกว่าไม่รัก แต่ทำแบบนี้
เราเป็นคนขี้น้อยใจ ชอบคิดมาก ทุกอย่างเลย
วันหนึ่งเขาไม่ค่อยสนใจเรา เราเลยเดินเข้าไปถามตรงๆ
เขาบอกว่า 'ไม่รู้ทำไมเขาไม่ค่อยสนใจเราเหมือนเดิม'
แล้วด้วยความที่ใจร้อนเลยบุกไปหาที่ห้องแล้วถามตรงๆเลยว่าจะให้ทำไง อยู่ๆเขาบอกว่าเขารักน้อยลงมาก ทำไมเราต้องมาทนกับเขา
แล้วเหมือนเขาจะให้เราเลิก แต่เราไม่อยากเลิก เราร้องต่อหน้าเขา ร้องจนหมดแรง เขาก็ร้องไห้ด้วย
เขาบอกว่าเราเข้ากันไม่ได้ยังไงต้องเลิกอยู่ดี
เขาบอกว่าเขาอยู่กับเราไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
สุดท้ายเขาก็ยอมให้คบต่อ แต่พอเขาพูดจบเขาก็ร้อง
เขาบอกว่าทำไมเราไม่เข้าใจเขาเลย
เราก็บอกว่าโอเคงั้นเราเลิกกันก็ได้ เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร
เขาจะอยู่จนกว่าเราจะเลิกรักเขา
แล้วจากวันนั้นเราพยายามไม่ยุ่งกับเขา ไม่ไปหา ไม่โท ไม่ทัก ไม่ถามนู้นถามนี้ แต่เขาก็โทรหาเรา ทักมาหาเรา มาหาเราที่ห้อง พาไปกินข้าว ไปนู้นไปนี่ด้วยกัน
คือตอนแรกก็ตัดใจแล้วว่าเขาคงไม่กลับมา แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆเขาก็เป็นแบบนี้อีก เราสับสนมาก