จะเล่าให้สั้นที่สุดนะครับ
ปกติเรื่องความรักกับตัวผมมันคนละขั้วกันตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วครับ ผมมองว่าความรักเป็นเรื่องไร้สาระ ตั้งแต่เด็กจน ม.ต้น ผมจะชินกับการอยู่คนเดียว ถ้าผมชอบใครสักคน ก็ต้องมีเพื่อนสักคนคิดเหมือนกัน แล้วผมก็ปล่อยให้เพื่อนไปซะทุกที หนำซ้ำยังจะดันหลังเพื่อนให้อีก ปกติถึงไม่มี กขค. ที่ไหน ผมก็ไม่กล้าลุยอยู่ดี เพราะผมเป็นนักเรียนประเภท "เด็กหลังห้อง" กึ่งๆเด็กติ๋มหน่อยล่ะครับ บุคลิกปกติ(ถ้าไม่มีเพื่อน) จะอยู่นิ่งๆอย่างนั้น หาอะไรทำไปเรื่อยของตัวเอง ไม่สุงสิงกับใคร จะเผยธาตุแท้ตอนอยู่กับเพื่อนเท่านั้นหละครับ(แต่เพื่อนผมไม่มีเกเรซักคนเลยนะ มีโอตาคุอยู่สองสามคน กับเด็กเรียน) ผมคงชินกับการอยู่กับเพื่อนแบบนี้แล้วล่ะ
จนผมขึ้นม.ปลาย ผมย้ายมาโรงเรียนใหม่(ได้ที่ที่หวังไว้ด้วย)เพื่อนๆก็แยกย้าย เพราะต่างคนก็ต่างฝัน ปัญหาการเข้าสังคมของผมก็ผุดขึ้นมาย้ำเตือนผมว่า"ไปหาเพื่อนด่วน" ผมก็หาๆเพื่อนใหม่แบบตะกุกตะกักเหมือนเดิม(พูดดีๆไว้ก่อน) จนไปเจอเพื่อนนักเรียนชายคนหนึ่ง ผมกะจะชวนเขาเล่นกับกลุ่มเพื่อนด้วยกัน แต่ที่ผมรู้สึกตั้งแต่แวบแรกที่เห็น มันอธิบายไม่ถูกเหมือนกันนะ(มันมาแล้วก็ไป) ตอนนั้นผมยังไม่คิดอะไร จนหลายวันผ่านไป ผมก็ยังเจอเขาอยู่บ่อยๆ แต่ไม่มาก แต่ที่แน่ๆคือทุกครั้งที่เจอ ผมจะรู้สึกแบบเดิมทุกครั้ง จนผมบรรยายความรู้สึกได้เลย(จะเลี่ยนละนะ) ใจจะเต้นแรงมาก(ไม่ถึงวิ)แล้วจะเริ่มร้อนหู ร้อนหน้า ตัวจะเกร็งสักพัก ก่อนจะเรียกสติกลับมาได้ ตอนแรกผมคิดว่าเป็นเพราะนิสัยของเขา เพราะเขามีอะไรที่คล้ายผมหลายอย่าง(ที่ไม่ใช่รูปร่างหน้าตานะ) ผมมองเขาแล้วเหมือนมองตัวเอง ผมก็มีความสุขทุกทีที่มอง แต่รู้ตัวผมก็คิดว่าผม"ชอบ"เขา ซึ่งตอนนั้นผมรับไม่ได้อย่างมาก และพยายามหาเหตุผลหลายๆอย่างมาช่วยความสับสนของผม ผมเริ่มคิดว่าผมไม่ได้ชอบ ผมแค่ตื่นเต้นที่เจอคนที่มีบุคลิกคล้ายกันเฉยๆ แต่การพยายามทำตัวให้ไม่เหมือนเขาก็ไม่ได้ช่วยผมเลย ปกติผมกับเขาก็ไม่ได้คุยกันมากนัก แต่การเลือกจะไม่คุยเป็นวิธีถัดมาที่ผมทำ ซึ่งมันไม่ได้ทำให้ดีขึ้นเลย "หนำซ้ำยิ่งนานวันยิ่งคิดถึง" พอมารู้ตัวอีกทีก็หงุดหงิดตัวเองต้องมารู้สึกอะไรแบบนี้อีก
บางคนอาจคิดว่ามันก็ไม่เป็นอะไรมาก ไม่ได้มีใครตายสักหน่อย แต่ผมนี่ล่ะจะตาย ยิ่งใกลยิ่งห่วง ยิ่งไกล้ยิ่งต้องตอกย้ำตัวเองว่า "มันเป็นผู้ชายนะ" ปรึกษาใครก็ไม่ได้ จะเป็นประเด็นใหญ่ของโรงเรียนแน่ จะบอกเขาเลยก็บ้าไป ยังไม่มั่นใจความรู้สึกตัวเองเลย คิดไปคิดมาก็หงุดหงิดตัวเองอีก ผมจะเอาหัวโขกเสาตายแล้วเนี่ย
ตอนนี้ผมปิดเทอมใหญ่ แต่เรื่องนี้มันกวนใจผมตั้งแต่เทอมแรกแล้ว ไม่รู้ว่าขึ้นอีกปีจะเป็นยังไง ผมคิดว่าจะหาหญิงสักคน(เพราะตอนนี้ผมก็ยังมีผู้หญิงที่ชอบอยู่ ย้ำ ยังชอบผู้หญิงอยู่นะ) แต่ผมก็ไม่ชัวร์ความรู้สึกตัวเอง รบกวนคนที่อ่านกระทู้ช่วยผมด้วยครับ ผมไม่สนว่าผมจะเป็นเกย์หรือเป็นไบหรืออะไรก็ตามแต่ ผมอยากรู้ว่าควรทำยังไงต่อกับชีวิต ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ