สวัสดีคะ คือที่จริง หลายคนอยากจะคิดว่ามันเรื่องปกติที่จะไม่เข้าใจระหว่างแม่ลูก แต่บ้านเราไม่ใช้คะแม่เอาแต่ด่า บ่นเรื่องที่เป็นอดีต เป็นแบบนี้ตั้งแต่เราจำได้ประมาณตอน7ขวบแต่ก็ไม่ขนาดนี้ ตอนนี้คือ ญาติๆพี่น้องๆอะเกลียดเขาหมด เราไม่แปลกใจ เพราะนิสัยของแม่คือ ทำตัวแบบ เหมือนรักแต่ตัวเองอะไรก็ตัวเขาเองไม่นึกถึงคนอื่น เหมือนแม่ซื้อของมาให้ยายทำกับข้าวนางไปทำงานกลับมาถามว่าปลาหายไปไหนหมดทั้งๆที่ในหมอมีอยู่หลายชิ้น คือซื้ออะไรมาก็ไม่ชวนใครกินอ่ะ มันควรเป็นมารยาทป่ะ
แล้วบางครั้งมาด่า จขกท. ว่ากินคืองงอ่ะ ตอนนี้เราเป็นลูกก็ทนสุดๆกับนิสัยตั่งแต่ อยู่กับแม่แม่ไม่เคยหัวเราะ ยิ้มอะไรกับเราและคนในครอบครัวเลย คือเขาเป็นอะไร คือที่บ้านมีน้ามาอยู่ด้วย แม่ก็นำน้าทะเลาะ พาลไปยายก็พาลมาเรา ต่อหน้าคนอื่นพูดจาดีแต่กลับเราพูดใส่อารมณ์ ไม่เคยเลยที่แม่ชม แม่เ
ด่าเราก็บ้านอื่นคงไม่มีคำนี้หรอกนะ ไปขาย...เรียนนะ แต่สุดท้ายเขาก็ส่งเรารู้ว่าพูดผระชดแต่มันใช่สิ่งที่ควรพูดหรอ บ้างที่ทนไม่ไหวไปอยู่บ้านพ่ออ่ะ แล้วแม่บอกไม่ต้องกลับมานะ แล้วแม่นั้นแหละโทรให้เรากลับ ยายบอกว่าเวลาเราไม่อยู่เราเป็นห่วง พอเราอยู่นำทะเลาะ เราบอกก็เป็นแบบนี้ตั่งนานละ คนแบบแม่เนี่ยต้องอยู่คนเดียว แล้วแกบอกไม่ต้องมายุ่งคนเดียวอยู่ไม่ คือเป็นที่แบบปิดกั้นโลก ทุกวันนี้จขกท.ปลงจะเกินจะทน จนป้าด่าแม่ว่าประสาท พวกญาติๆก็พูดเกี่ยวกับแม่นี้แหละบางครั้งเราทนฟังไม่ได้แต่มันคือความจริงอ่ะ ป้าเราบอกว่าคนแบบนี้ต้องทิ้งให้อยู่คาเดียว แต่ใจนึงก็เกลียดคนประเภทนี้แต่ก็แม่เราอะทำไงดี