คุณเคยเหนื่อยและท้อมั้ย?
หนูเป็นเด็กคนหนึ่งที่เจอปัญหามากมาย แต่ละครั้งหนูผ่านมาได้ตลอด แต่ตอนนี้หนูรู้สึกถึงทางตัน หนูต้องส่งตัวเองเรียน พอสอบติดมหาลัย หนูต้องหางานทำเพื่อหาเงินไปจ่ายค่าเทอม ค่าหนังสือรวมถึงหอและค่าใช้จ่ายต่างๆอีกมาก ตอนอยู่ ม.ต้น ม.ปลาย หนูหางานที่ทำให้ส่งผลกระทบต่อการเรียนน้อยที่สุด คือรับจ้างจดงาน รับล้างจานคือหางานไม่เลิกดึกมาก พอหนูใกล้จะปิดเทอม ม.6 ก็หางานทำ หาแบบเป็นกะหรือประจำสมัครไว้หลายที่มีเวลาเหลืออีกแค่ 3 เดือนในการหาเงินไปจ่ายค่าต่างๆในมหาลัยช่วงเปิดเทอม แต่งานก็หายากมากหนูยื่นใบสมัครทิ้งไว้ในหลายๆที่เขาก็ไม่ติดต่อมาพอหาสมัครตามร้านอาหารก็คยเต็ม ในระยะเวลาที่ผ่านมาของช่วง มัธยมนั้น เงินเก็บของหนูหมดไปกับค่ารักษาพยาบาลหนูป่วยจนต้องเข้าให้นำ้เกลือที่ รพ. เลยทำให้เหลือเงินเก็บในช่วงปิดเทอมน้อยมาก หนูถึงได้ยื่นใบสมัครไว้ 2 อาทิตย์ก็ไม่ติดต่อมาบางทีรับแค่ ผช. มันก็ท้อนะแต่คิดว่าท้อไม่ได้ต้องสู้ จนเห็นป้ายรับสมัครแม่บ้าน หนูเลยโทรไปตามเบอร์ที่เขียนไว้ ตอนนั้นหนูคิดแค่ว่า งานไรก็ได้ที่สุจริตทำละได้เงินมาเลี้ยงชีพ ละมีเงินเก็บไว้เข้ามหาลัย เงินติดตัวที่เหลือตอนนี้คือติดตัวแค่ 300 แต่พอปลายสายรับ เขาถามอายุ พอบอกว่า 18 ปีคะ เพิ่งจบ ม.6 เขาก็พูดกลับมาเลยว่าห่ะเด็ก ม.6 จะมาสมัครเป็นแม่บ้านจะทำได้หรอ งานหนักนะ ทำไม่สะอาดไม่จ่ายเงินนะ ค่าจ้างวันละ 200 ไม่มีเพิ่ม มาฝึกงาน 1 อาทิตย์ไม่ผ่านไม่จ่ายเงิน ทำที่โรงแรม ปูเตียงต้องตึง ขัดห้องน้ำปัดกวาดเช็ดถูทำคนเดียวแล้วต้องทำให้เสร็จไวๆ เป็นแค่เด็ก ม.6 จะมาสมัครเป็นแม่บ้าน อายุ ก็แค่ 18. จะทำไรเป็น จะทำหรือไม่ทำ เอาเบอร์มา รอถามเจ้านายละจะติดต่อกลับ วินาทีนั้นน้ำตาหนูไหลเลยหนูไม่เข้าใจ หนูอายุ 18 ปีแปลว่าต้องทำไม่ได้หรอถ้าสอนหนูก็เข้าใจที่จริงเขาพูดเยอะกว่านี้เป็นเสียงป้าแก่ ตอนแรกหนูก็ร้องไห้นะแต่พอคิดได้ต้องหางานก็เดินหาต่อแต่ถามที่ไหนก็ไม่รับเลยหนูเดินสมัครตามร้านพอมีรับก็เอาอายุ 20 บ้าง ตอนนี้มันทำให้หนูคิดว่าหนูจะทำไงดีจะหาเงินจากไหนทันมันมีใครคิดเยอะไปหมด พอหนูคิดได้ว่าหนูมีกล่องพัสดุไปษณีย์ เทปใสกับสีนำ้ตาลเป็นลังๆกันกระแทกม้วนใหญ่ๆอีก20ม้วนเชือกที่ใช้มัดกลาองเป็นโหล่ๆที่ตอนนั้นพี่สาวได้ซื้อมาขายแต่เขายกให้หนูตอน ม.5 ให้หนูดูแลและขายได้เอาเงินไว้ใช้ แต่ขายออกยากมาก หนูเลยเกินไปถามที่ขายของแบบนี้หนูจะขายทีเดียว ให้เขาแต่เขามีที่สั่งของเขาอยู่แล้วลองให้เพื่อนช่วยหาคนที่เขามีรถ เขาก็บอกไม่มีที่ไหนรับเพราะหนูติด มหาลัยที่ต่างจังหวัด หนูต้องย้ายออกยังไงก็เอาของพวกนี้ไปด้วยไม่ได้ ตอนนี้หนูก็จนปัญญา งานก็หาไม่ได้ไม่มีที่ไหนติดต่อมา ของที่คิดว่าขายได้ก็ไม่มีที่รับ ตอนนี้หนูรู้สึกล้มทั้งต้องหาเงินไปจ่ายช่วงเปิดเทอม อีกเวลาก็เหลือน้อยเต็มที หนูคิดไรไม่ออกเลย มันอึกอัดจนหนูต้องพิมพ์ออกมา ขอบคุณทีาอ่านและรับฟังคะ
ท้อกับปัญหาที่เข้ามาในหลายๆเรื่อง
หนูเป็นเด็กคนหนึ่งที่เจอปัญหามากมาย แต่ละครั้งหนูผ่านมาได้ตลอด แต่ตอนนี้หนูรู้สึกถึงทางตัน หนูต้องส่งตัวเองเรียน พอสอบติดมหาลัย หนูต้องหางานทำเพื่อหาเงินไปจ่ายค่าเทอม ค่าหนังสือรวมถึงหอและค่าใช้จ่ายต่างๆอีกมาก ตอนอยู่ ม.ต้น ม.ปลาย หนูหางานที่ทำให้ส่งผลกระทบต่อการเรียนน้อยที่สุด คือรับจ้างจดงาน รับล้างจานคือหางานไม่เลิกดึกมาก พอหนูใกล้จะปิดเทอม ม.6 ก็หางานทำ หาแบบเป็นกะหรือประจำสมัครไว้หลายที่มีเวลาเหลืออีกแค่ 3 เดือนในการหาเงินไปจ่ายค่าต่างๆในมหาลัยช่วงเปิดเทอม แต่งานก็หายากมากหนูยื่นใบสมัครทิ้งไว้ในหลายๆที่เขาก็ไม่ติดต่อมาพอหาสมัครตามร้านอาหารก็คยเต็ม ในระยะเวลาที่ผ่านมาของช่วง มัธยมนั้น เงินเก็บของหนูหมดไปกับค่ารักษาพยาบาลหนูป่วยจนต้องเข้าให้นำ้เกลือที่ รพ. เลยทำให้เหลือเงินเก็บในช่วงปิดเทอมน้อยมาก หนูถึงได้ยื่นใบสมัครไว้ 2 อาทิตย์ก็ไม่ติดต่อมาบางทีรับแค่ ผช. มันก็ท้อนะแต่คิดว่าท้อไม่ได้ต้องสู้ จนเห็นป้ายรับสมัครแม่บ้าน หนูเลยโทรไปตามเบอร์ที่เขียนไว้ ตอนนั้นหนูคิดแค่ว่า งานไรก็ได้ที่สุจริตทำละได้เงินมาเลี้ยงชีพ ละมีเงินเก็บไว้เข้ามหาลัย เงินติดตัวที่เหลือตอนนี้คือติดตัวแค่ 300 แต่พอปลายสายรับ เขาถามอายุ พอบอกว่า 18 ปีคะ เพิ่งจบ ม.6 เขาก็พูดกลับมาเลยว่าห่ะเด็ก ม.6 จะมาสมัครเป็นแม่บ้านจะทำได้หรอ งานหนักนะ ทำไม่สะอาดไม่จ่ายเงินนะ ค่าจ้างวันละ 200 ไม่มีเพิ่ม มาฝึกงาน 1 อาทิตย์ไม่ผ่านไม่จ่ายเงิน ทำที่โรงแรม ปูเตียงต้องตึง ขัดห้องน้ำปัดกวาดเช็ดถูทำคนเดียวแล้วต้องทำให้เสร็จไวๆ เป็นแค่เด็ก ม.6 จะมาสมัครเป็นแม่บ้าน อายุ ก็แค่ 18. จะทำไรเป็น จะทำหรือไม่ทำ เอาเบอร์มา รอถามเจ้านายละจะติดต่อกลับ วินาทีนั้นน้ำตาหนูไหลเลยหนูไม่เข้าใจ หนูอายุ 18 ปีแปลว่าต้องทำไม่ได้หรอถ้าสอนหนูก็เข้าใจที่จริงเขาพูดเยอะกว่านี้เป็นเสียงป้าแก่ ตอนแรกหนูก็ร้องไห้นะแต่พอคิดได้ต้องหางานก็เดินหาต่อแต่ถามที่ไหนก็ไม่รับเลยหนูเดินสมัครตามร้านพอมีรับก็เอาอายุ 20 บ้าง ตอนนี้มันทำให้หนูคิดว่าหนูจะทำไงดีจะหาเงินจากไหนทันมันมีใครคิดเยอะไปหมด พอหนูคิดได้ว่าหนูมีกล่องพัสดุไปษณีย์ เทปใสกับสีนำ้ตาลเป็นลังๆกันกระแทกม้วนใหญ่ๆอีก20ม้วนเชือกที่ใช้มัดกลาองเป็นโหล่ๆที่ตอนนั้นพี่สาวได้ซื้อมาขายแต่เขายกให้หนูตอน ม.5 ให้หนูดูแลและขายได้เอาเงินไว้ใช้ แต่ขายออกยากมาก หนูเลยเกินไปถามที่ขายของแบบนี้หนูจะขายทีเดียว ให้เขาแต่เขามีที่สั่งของเขาอยู่แล้วลองให้เพื่อนช่วยหาคนที่เขามีรถ เขาก็บอกไม่มีที่ไหนรับเพราะหนูติด มหาลัยที่ต่างจังหวัด หนูต้องย้ายออกยังไงก็เอาของพวกนี้ไปด้วยไม่ได้ ตอนนี้หนูก็จนปัญญา งานก็หาไม่ได้ไม่มีที่ไหนติดต่อมา ของที่คิดว่าขายได้ก็ไม่มีที่รับ ตอนนี้หนูรู้สึกล้มทั้งต้องหาเงินไปจ่ายช่วงเปิดเทอม อีกเวลาก็เหลือน้อยเต็มที หนูคิดไรไม่ออกเลย มันอึกอัดจนหนูต้องพิมพ์ออกมา ขอบคุณทีาอ่านและรับฟังคะ