ทำยังไงดีครับ

ตอนนี้ผมอายุ18 ไม่รู้หนทางไปต่อ หลังๆมานี้ผมคิดเรื่องชีวิตกับเรื่องผลของการกระทำ ผมเคยนับถือศาสนาพุทธ แต่ตอนนี้ไม่ได้นับถืออะไรแล้ว ผมหมายถึงถ้าพระเจ้าหรือชาติก่อนมีจริงทำไมคนถึงบอกเล่าต่างกันอ่ะมันไม่เข้าท่าเนอะ ผมไม่ได้หมายความว่ามีศาสนาไม่ดีนะครับ ดีแล้วที่มีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ เข้าเรื่องกันดีกว่า อย่างที่บอกผมคิดถึงเรื่องผลของการกระทำ ด้วยฟวามรู้ที่ผมมีทำให้ผมคิดได้ว่า เวลามันจะละลายผลของการกระทำที่เราก่อไว้ ดังนั้นเราจะทำอะไรก็ได้ที่เราอยากทำ ไม่ต้องคำนึงถึงผลภายหลัง บาปบุญYOLO ฟังดูมีอิสระนะครับ หลังจากคิดได้ยังงี้ ผมก็มานั่งชั่งน้ำหนักว่าเราอยากทำอะไร เพราะเรามีเวลาจำกัด 80ปี คือค่าเฉลี่ย ใช่มั้ยครับ เราก็ต้องเลือกทำสิ่งที่คุ้มค่าและไม่เดือดร้อนคนอื่น(ผมไม่ชอบเห็นคนอื่นเดือดร้อน ไม่ชอบมากๆ ผมโทษผู้ปกครองผมที่เลี้ยงผมมายังงี้) ปัญหาคือผมไม่สามารถปล่อยวางใช้ชีวิตอย่างที่อยากได้เพราะหากผมเลือกชีวิตตามต้องการ ผู้ปกครองผมจะเสียใจ และผมก็จะทุกข์ใจอยู่ดี(ไม่มีความสามรถในการไม่ใส่ใจกับเรื่องที่ตัวเองก่อไว้ได้) ใช้ชีวิตในบริษัทของผู้ปกครองตามแผนที่ถูกวางไว้ผมก็ไม่มีความสุขอยู่ดี(ไม่ชอบลักษณะงาน) ผมควรก้มหน้าก้มตาอยู่ในสังคมต่อไปดี หรือจะหยุดมันลงตรงนี้ดี
ปล.ผมไม่เข้าใจ ทำไมเราถึงอยู่แล้วตายไปในยุคของเราไม่ได้ ทำไมต้องผลิตลูกเพิ่ม
ปล2.เรื่อง ความรัก ผมไม่สามารถมีความรักแบบคนทั่วไปได้ ไม่สามารถรักใครอย่างสุดหัวใจได้ หรืออย่างน้อยผมก็รักมากเท่าที่ผมให้ได้ ซึ่งไม่เคยพอ
ปล3.ผมชอบแนวคิดเรื่องพระเจ้านะ มีคนให้ชมแล้วด่าได้อย่างไม่ต้องใส่ใจ แล้วทุกคนมีเป็นของตัวเอง
ปล4.ผมนั่งมองผู้คนเดินผ่านไปมาที่นั่น แล้วสงสัยปนโมโห"พวกมันทำห่าไรกับชีวิตอยู่วะ" แล้วก็มองตัวเองแต่บอกกับตัวเอง"นี่คือสิ่งที่ผมต้องการ แบบนี้แหละดีแล้ว" และ ผมตัดสินใจว่าจะไม่เสียใจภายหลังกับทุกการกระทำของตัวเอง
ปล5.ผมไม่แน่ใจว่าผมเขียนรู้เรื่องรึเปล่า กรุณาติชม
ปล6.ปล.นี่ใช้สนุกดีจัง และ ขอโทษที่ใช้ปล.เปลืองครับ