จากที่เคยเล่าไว้ในกระทู้ที่แล้วผมบอกรักเพื่อนที่แอบชอบมานาน สุดท้ายก็ผิดหวัง เราได้คุยกันหลังจากอะไรๆ มันเริ่มดีขึ้น เธอขอให้ผมเป็นเหมือนเดิม เธอบอกว่า ขอได้ไหมต่อจากนี้ เราสามารถนั่งเรียนด้วยกันได้ นั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกันได้ ไปกินเหล้าด้วยกันได้  ผมก็บอกว่าได้สิ ผมหลอกตัวเอง ผมทำไม่ได้ ผมไม่สามารถที่จะเห็นเธอมีความสุข เธอยิ้ม เธอหัวเราะได้ เคยทักไปคุยเวลาที่เธอเจอแย่ ๆ ก็ไม่อยากทักไป ยิ่งใกล้ยิ่งรู้เรื่องของเธอกับแฟนมาก ก็เจ็บมาก
ผมเคยคิดถึงคำที่มีคนเขาพูดไว้ การที่ได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข เราก็มีความสุขแล้ว  มันจริงหรอ  เขาทำกันยังไง เขากำหนดความรู้สึกได้ยังไง

แย่มากเลยครับตอนนี้ เหนื่อย ไม่มีความสุขกับชีวิตเลย อยากนอนแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย ทรมานที่สุดในชีวิต ไม่อยากเป็นแบบนี้อีกแล้ว