ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่เจ็ด

กระทู้สนทนา
ยี่สิบเจ็ด เดือนสาม ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด
เหมือนเกือบทุกวันที่ชีวิตของฉันเริ่มต้นในเช้าวันใหม่ ตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่
ตีสามสี่สิบฉันตื่นจนชินเสียแล้วไม่ต้องพึ่งหรอกนาฬิกาปลุก

วันนี้ต้องไปสอบใบขับขี่อีกรอบ รอบที่สอง ฉันกลัวนิดๆ แต่พยายามบอกตัวเองว่าเราแค่ตื่นเต้น
เดี๋ยวก็หาย รอบนี้ฉันไปเดินดูสนามก่อนสอบด้วย คิดว่าไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาด แต่
พอถึงเวลาจริงๆ ด้วยความเข้าใจผิดบางอย่าง ทำให้ฉันสอบตก (อีกแล้ว) ซึ่งมันตกในจุดที่ไม่น่าตก

เพราะความเข้าใจผิดที่คิดว่าเค้าห้ามเอาเท้าลง แต่จริงๆควรเอาลงเพื่อตั้งหลักก่อนจะไต่ไม้กระดาน
วินาทีนั้นรู้เลยว่าไม่ผ่าน เซ็งมาก ตลอดทางกลับบ้านครุ่นคิดถึงความผิดพลาดที่เกิดขึ้น
ถ้า  ถ้า ถ้า  มีแต่คำนี้เต็มไปหมด แต่สุดท้ายอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด มันเกิดขึ้นแล้วจะให้ทำไง
ไม่ได้เสียตังค์สักหน่อย เครียดทำไม  คิดได้แบบนี้แล้วก็ปลงได้บ้าง

กลับบ้านมาเกือบเที่ยง ไม่รู้สึกหิวข้าวเลย คงเพราะลึกๆ ยังคิดมากเรื่องใบขับขี่นั่นแหละ
คนบ้าอะไรสอบขับไม่ผ่านตั้งสองรอบ คนอื่นเขาสอบข้อเขียนไม่ผ่านกันนะ แค่ขับยากตรงไหน
.............................. เราคือคนบ้าคนนั้นเอง................................

ช่วงงานในสวนวันนี้มีเรื่องให้ตื่นเต้นอยู่นิดๆ

ระหว่างยกจอบสับลงดินนั้น  เสี้ยววินาทีฉันรู้สึกเหมือนโลกมืดชั่วขณะ มันมึนๆลอยๆ เหมือนหน้ามืดจะเป็นลม
แต่ฉันรีบดึงสติกลับมาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทุกอย่างก็กลับมาสว่างเหมือนเดิม

นี่ฉันกำลังจะเป็นลมหรือเปล่านะ ความจริงพักหลัง ฉันมักจะเป็นแบบนี้บ่อย แต่จะเป็นตอนนั่งนานๆ แล้วเงยหน้าขึ้น
ตอนแรกคิดว่าความดันต่ำ แต่ล่าสุดไปตรวจความดันตอนขอใบรับรองแพทย์ทำใบขับขี่ ก็ปรกตินี้นา

คงเป็นเพราะว่าไม่ได้กินข้าวมากกว่า ฉันสรุป และเดินไปหาอะไรรองท้อง
ก่อนจะกลับมาวุ่นวายในสวนต่อ วันนี้ลมแรง แดดไม่ร้อนอากาศดีมาก
พูดถึงงานในสวนแล้วมันเป็นงานยิบย่อยที่ทำทั้งวันก็ไม่เสร็จ
บางทีฉันก็เหนื่อยจนเหงื่อไหลเป็นน้ำ แต่ทว่ากลับรู้สึกดี อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
เวลาทำอะไรเสร็จสักอย่างฉันจะรู้สึกดีจริงๆ  

แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่ารักในงานที่ทำ ......ฉันรักการทำสวน.....

ซึ่งฉันเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก เมื่อก่อนฉันกลัวใส้เดือน กลัวเวลาเหยียบหอยทาก กลัวแมลงตัวเล็กๆ กลัวงู
ยกจอบขุดดินสองทีก็เหนื่อยแล้ว นี่ยกจอบ ยกเสียม จับใส้เดือน จับหอยทาก ทั้งวันยังไม่หนีไปไหน  
บางทีชีวิตฉันคงถึงจุดเปลี่ยนจริงๆเสียแล้ว
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่