บาสเกตบอลไทยต้องพัฒนาขึ้นกว่านี้ พัฒนาตั้งแต่จุดแรกเริ่มจุดเล็กๆ

ผมอยากเล่าความรู้สึกของผมอีกครั้งนึงในเรื่องบาสเกตบอลบนพันทิพย์ อาจจะปังดราม่าหรือเงียบไปก็ได้
แค่อยากแสดงความคิดเห็นความรู้สึกบ้าง อย่าด่าผมเลยนะ ทุกวันนี้ไม่ค่อยจะมีคนเขียนในพันทิพย์แล้ว เพราะคนด่าเยอะจนไม่อยากจะแบ่งปันอะไรอีกแล้ว
โปรดอ่านให้จบ หวังว่ามันจะมีประโยชน์กับเด็กและผู้ใหญ่ที่ทุมเททั้งกายและใจในวงการบาสบ้าง

เรื่องบาสที่ผมอยากจะพูดถึงอาจเป็นเรื่องบาสเกตบอลทั่วไปที่ไม่ทั่วไปอีกต่อไปก็ได้
   ผมเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลคนนึง ตลอดชีวิตที่ผ่านมาผมรักและหลงใหลในกีฬาประเภทนี้มาก มากเสียจนไม่สนใจสิ่งใด สนแต่บาส
ผมเดินทางทะเวนเล่นบาสไปทั่วด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่เรียนอยู่ ป.2 แต่ไม่ค่อยมีใครให้เล่นหรอกเพราะยังเด็กมาก ผมไม่มีสังกัดหรือทีมชัดเจนนัก แต่เพื่อนผมเยอะมาก 555 ผมมักขอเกาะแกะเข้าทีมโน้นนี้ไปเรื่อย ส่วนมากก็ทีมเด็กอ่อนๆ ตามประสา ทีมคนเก่งไม่ค่อยเอาผมเลยเป็นข้อดีให้พัฒนาฝีมือได้เร็วกว่า ผมเป็นคนใต้เกิดที่ใต้สุดของประเทศ แล้วต้องมาเรียนเมืองหลวงตั้งแต่เด็ก ผมจึงมีโอกาสมากกว่าคนพื้นที่ ตลอดเวลาที่เดินทางไปที่ไหนมีสนามบาสผมก็ไปเล่นด้วยเสมอ ผมเป็นคนเก้งก้าง ผอมสูง สรีระท่าทาง ไม่ได้เท่ ไม่หล่อหรือดูดีอะไรเลย ไม่มีสาวสนใจผมหลอก 5555
   ผมใฝ่ฝันว่าจะได้เล่นระดับชาติ NBA ได้ยิ่งดี(ฝันให้ไกลไปให้ถึง เพ้อมากกว่า) แต่ทำได้ดีสุดแค่อยู่กับสโมสรระดับประเทศทีมหนึ่งเท่านั้น
   ผมมีโค้ชที่ดีมากมายหลายท่าน ท่านเหล่านั้นปลดปล่อยความสามารถของผมที่มีอยู่ออกมา ท่านสอนให้ผมสร้างสรรเกมส์มากกว่าบ้าพลัง ใจเย็นและใช้สติให้มาก เล่นให้เป็น เล่นใช้สมองให้มาก ผมยังจำที่ท่านเหล่านั้นสอนได้อย่างแม่นยำและแอบ Apply ไปก็เยอะมาก ผมสามารถเล่นได้ทุกตำแหน่งและตำแหน่งที่ผมได้รับมอบหมายให้เล่น ผมจะทำตามแผนที่สั่งได้ดีเสมอ มีวินัยมาก และดูแลตัวเองให้ดีเสมอ เพราะคงไม่มีใครอยากนั่งข้างสนามเฉยๆ ผมจึงอยู่ในสนามนานกว่าคนอื่นเสมอ ผมถนัดมากเป็นพิเศษในตำแหน่ง Small Forward (เวลาเล่นสนามทั่วไปชอบให้ผมเล่นแต่ Center ทุกทีสินะ พอยิง 3Point จะโดนว่า "Center ที่ไหนยิง3กันวะ" อ่าว! มีกฎแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร 5555) ผมไม่ใช่พวก MVP ผมทำแต้มได้น้อยมาก แต่เกมส์รับผมไม่เป็นรองใคร ผมมีความรู้ประสบการณ์การเล่นบาสเป็นทีม ความสามารถเฉพาะตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาจะทดถอยก็เพียงร่างกายที่อายุมากขึ้น นั้นคือสิ่งที่ผมเป็น(อาจจะโม้โอ้อวดตัวเองไปหน่อย แต่ขออวดหน่อย จะมีใครสน จริงไหม 5555 ) ตอนนี้ผมอายุ 35+ แล้ว ผมยังเล่นบาสอยู่ และไม่คิดจะหยุด ที่เล่ามาไม่ได้เกี่ยวอะไรนักกับสิ่งที่ผมจะบอกเล่าความรู้สึก แค่อยากให้รู้ว่าผมก็นักกีฬาบาสนะ ไม่ใช่พวกชอบมโน แต่นั้นมันเป็นเรื่องอดีตไปหมดแล้ว แต่ทุกครั้งที่อยู่ในสนามอดีตไม่เคยจางหายและไม่เคยผ่านไปเลย มันกลับมาได้เสมอ จริงไหม...
   สนามบาสคือจุดเล็กๆ ที่สำคัญมาก เป็นจุดที่สร้างนักกีฬาบาสที่สำคัญมากและจำเป็นมากเพื่อป้อนนักกีฬาเข้าสู้ระดับที่สูงขึ้น สนามทั้งหลายเหล่านั้นมีความเหมือนกันไม่ว่าไปที่ไหนก็เหมือนกัน คือ มีวัยเด็ก มีวัยรุ่น มีผู้ใหญ่ และสูงอายุ มีทุกวัยทุกเพศ มีที่เล่นเป็น พอเป็น เก่งโพด หรือแค่ออกกำลังกายขำขำ นิยมเล่นด้วยโซน 2-3 หรือ 2-1-2 กับ fast break เป็นสูตรสำเร็จของทุกๆ สนาม มักเน้นเกมบุกมากว่าเกมรับ เกมรับแทบจเดินเล่นกันเลย 5555 มีหลายครั้งที่มีเหตุการณ์จุดประกายคววามคิดมากมาย อย่างเช่นที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน คือ ผมไปเล่นบาสที่สนามแห่งนึงแถวดอนเมือง นักบาสวัยรุ่นคนนึงบาดเจ็บข้อเท้า มีหลายคนเข้าช่วยปฐมพยาบาล ผมได้คุยกับน้องคนนี้ที่พยายามจะกลับลงไปเล่นใหม่แต่ผมห้ามไว้ หาน้ำแข็งมาประคบโดยด่วนและบอกน้องเขาว่า "อยากเล่นบาสร่างกายต้องพร้อม ถ้าบาดเจ็บแล้วฝืนเล่นอาจเล่นได้ไม่กี่ปีหรือแค่ไม่กี่วันก็ได้นะ" ที่ห้ามไว้เพราะพลังวัยรุ่นที่พุ่งพล้านนั้นเอง แล้วเราก็คุยแบบสอนกันนานพอสมควร(ที่สอนไว้หลับไปตื่นมาก็ลืมแล้ว 555) ผมเข้าใจว่าน้องอายุ 16 ที่จริงน้อง 18 แล้ว โอ! ไม่นะ... ผมอาจมองว่าตอนผมอายุ 16 ผมทำได้มากกว่านี้ แต่นี้ 18แล้วอะ ทั้งวิธีเล่นเป็นทีม การสร้างสรรเกม ทักษะเกมรับ น้องคงยังไม่ประสาจริงๆ ทุกวันนี้ผมอยากเห็นเด็ก 16ปี เล่นได้มากกว่าผมตอน 16 แต่ผมยังไม่เคยเจอ และนี้ทำให้ผมเกิดความคิดมากมายตามมาไม่หยุดเลย
   หนึ่งในความคิดผมคืออยากฝึกเด็กให้เล่นบาสเป็นมากกว่าที่ควรจะเป็น เก่งกว่าตอนที่ผมทำได้ ผมไม่ได้เก่งกาจนะ แต่เพราะเห็นเด็กเหล่านั้นยังไปไม่ถึงไหนเลยมันห่างไกลกับผมจริงๆ วิชาพละที่น้องเรียนสัปดาห์ละ 50นาที ที่แสนจะผิดแปลกในธรรมชาติการเล่นกีฬาภายใต้การศึกษาบ้านเรามันคือการเสียเวลา 50นาทีที่สูญเปล่า จริงๆ แค่วอร์มก็หมดเวลาแล้ว เห่อ! แล้วเด็กเหล่านี้ทำอะไรอยู่หรือเขาไม่มีผู้ฝึกสอนจริงๆ เหรอ มันน่าเศร้าว่าเรื่องวิชาการอื่นสำคัญกว่าร่างกายของเด็กที่แข็งแรงและพร้อมจะเรียนรู้ได้ดีกว่า บาสเกตบอลก็เป็นวิชาการอย่างหนึ่งนะครับ สร้างรายได้มากกว่าคนจบเกียรตินิยมซะอีกนะ ซึ่งมันทำได้จริงๆ (ถ้าคุณไปถึงระดับอาชีพได้นะ) เห็นๆกันอยู่ เห่อ..นอกเรื่องแระ 5555
   เราจะรู้กันอยู่แล้วว่าสนามทั้งหลายเหล่านั้นมีทั้ง เซียนบาส และ ปรมาจารย์ ประจำสนามที่คอยสอนเด็กเหล่านั้นอยู่ ทั้งวิธีการ เทคนิค แผนการเล่น บ้างก็สอนไปงั้นๆ บางท่านทุ่มตัวเองอย่างสุดๆ เพื่ออนาคตชาติผมนับถือท่านเลย การฝึกเด็กเหล่านนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเพราะเด็กส่วนมากจะแค่เล่นโชว์เพื่อนโชว์สาวๆ หรือถ่ายภาพลง FB มันยากจริงๆ เหนื่อยก็เลิก วินัยไม่มี ขาดแรงจูงใจ จะฝึกเด็กสมัยนี้ยากกว่ายุคสมัยผมมาก เด็กที่มีใจรักจริงๆ บางทีท้อแท้ง่ายไปหน่อย ขนาดท่านปรมาจารย์ทุ่มเททั้งใจทั้งกาย เวลาและทุนทรัพย์ แต่นั้นก็ยังไม่พอ มันยังขาดบางอย่าง มันไม่ได้สร้างความแตกต่างให้กับเด็กแต่ละคนบ้างเลย มันดู basic เกินไป เด็กบางคน basic เป๊ะมาก พอเล่นจริงเราเองเดาทางได้หมด ง่ายไปเลย แต่เด็กจะบอกว่าเราเก่ง เราไม่ได้เก่งเลยผมไม่ได้ใช้ฝีมือเท่าไร แต่ผมเดาทางออกหมดเลยมันดูธรรมดาเกินไป นี้หละมั้งที่เด็กบอกว่าผู้ใหญ่แก่แต่เก๋า จินตนการในการเล่นไม่มีเลย บาสจำเป็นต้องแตกต่างต้องหลากหลายเกมส์จึงจะสนุก ต้องรู้จักสร้างสรรเกมเป็นจึงจะเกิดการพัฒนาได้ ต้องผสมผสานจิตวิทยาในเกมการเล่นลงไปด้วย มันช่วยเพิ่มไหวพริบในการเล่นได้ดีขึ้นมาก ผมเชื่ออย่างนั้น
   ผมเป็นขาจรเท่านั้นจึงมิอาจล้ำเส้นกับท่านเหล่านั้นซึ่งผมก็นับถือด้วย ผมเคยคิดถึงกับจะสร้าง Academy เองเลยดีไหม สงสัยผมจะบ้าแค่มีกินมีใช้ให้พอวันต่อวันยังต้องลุ้นเลย 5555
   ผมตัดสินใจเดินออกจากเส้นทางบาสกึ่งอาชีพตอนอายุ 24ปี เพราะเรียนจบแล้วต้องไปทำงานเพื่อความอยู่รอด บาสยุคนั้นมันไม่อิ่มท้อง ถ้าคุณไม่ดังหรือไม่มีเส้นสาย แม้เป็นนักกีฬาก็ต้องมีเส้นสายเหมือนสอบเข้าเรียนต่ออย่างนั้นเลย(แต่ไม่ถึงขั้นจ่ายแป๊ะเจี๊ยะหรอกหนา) ที่จริงในทุกสมัยถ้าไม่มีเส้นสายหรือเป็นเด็กปั้นดังๆ หรือเด็กที่ไม่เข้าตาคนที่มีเส้นสาย ก็ไม่อาจจะเล่นบาสเลี้ยงชีพให้พอกินพอใช้ได้เป็นที่รู้กันดี ผู้ปกครองเลยไม่สนับสนุนให้เด็กเป็นนักกีฬาซึ่งเถียงกันไม่ลงจริงๆ การที่ผมจะออกจากอาชีพที่ทำอยู่เพื่อไปฝึกเด็กเหล่านั้นหรือไปเป็นโค้ชคงลำบาก นี้คงเป็นฝันครั้งใหม่ของผมที่อยากออกไปฝึกเด็กเหล่านี้สร้างนักบาสที่จะได้เก่งกว่าที่มีอยู่ทุกวันนี้ และไม่มีทีมบาสไหนจะเอาผมไปใช้งานหรอก(ค่าจ้างแพงมากครับ555 ขำขำ ^^)การเป็นโค้ชต้องทุ่มและเสียอะไรไปเยอะทั้งกายทั้งใจเวลาทุนทรัพย์และครอบครัว ต้องสอนให้เด็นเก่งทั้งในสนามและการใช้ชีวิตจริง เด็กเก่งที่มีเส้นสายก็โดนดึงตัวไปหมด แล้วก็เกิดกันอยู่แค่กลุ่มนั้นๆ จนกลายเป็นตำนาน เด็กที่มีใจรักมีพรสวรรค์ที่มีความสามารถแต่ไม่มีโอกาสคงต้องสู้ชีวิตต่อไป วนเวียนไปเช่นนี้ ผมยังหวังว่าอย่างน้อยผมจะได้เป็นส่วนหนึ่งที่ได้สร้างสรรอะไรให้กับประเทศกับกีฬาที่เรารักที่สุดบ้าง ผมจะไม่พลาดไปดูการแข่งขันบาสทุกรุ่นเมื่อมีโอกาส อย่างน้อยการมีคนดูก็จะช่วยให้เด็กมีกำลังใจ คนดูก็สำคัญไม่แพ้กันนะ
   ผมเสียดายความรู้และประสบการณ์มากมายแต่ไม่เคยได้ถ่ายทอดต่อให้กับใครเลย(น่าจะมีแบบผมหลายท่าน) คงเคยเห็นข่าวอยู่น้อยครั้งเกี่ยวกับนักกีฬาที่ดังๆ เก่งมากๆ ระดับโลกก็มี เขาได้พ่อแม่ที่เป็นนักกีฬาเก่ามาเป็นโค้ชและแรงบันดาลใจให้เขาด้วย เพราะโค้ชเขาไม่รู้จะถ่ายทอดหรือทุ่มเทให้ใครไม่มีช่องทางหรือโอกาส เลยส่งต่อสิ่งที่เขามีต่อยอดให้กับลูกของเขาเอง ผมก็คงต้องทำแบบนั้นบ้างถ้ามีลูกและลูกผมชอบนะ อย่างที่รู้กันทุกสมัยต่อให้เก่งกาจแค่ไหนแต่คุณไม่ดังไม่มีเส้นสายหรือมีรางวัลรับประกันสิ่งที่คุณมี คุณอาจไม่ได้เกิดทั้งสายนักกีฬาหรือสายโค้ช นักบาสก็เป็นแค่กลุ่มคนเล็กๆ กลุ่มนึงในประเทศนี้ เป็นกีฬาที่ไว้ออกกำลัง ขำขำ เท่านั้น (แอบน้อยใจจังนินุง อิอิ) ดีนะที่ภาคเอกชนมากมายช่วยสร้างและพัฒนาอยู่แต่มันยังมีไม่มากพอ

   หากส่วนเล็กๆ ที่เรียกว่า สนามบาสเกตบอล มีผู้อุปถัมภ์และมีปรามจารย์บาสอยู่คอยช่วยสร้างสรรเด็กรุ่นใหม่ อีกไม่นานจะมีนักกีฬาที่ดีกว่านี้เต็มปรเทศแน่นอน

จบข่าว!