แบบนี้ถือว่าแฟนเค้าไม่มองว่าเราสำคัญ หรือเอาจริงๆเรางี่เง่าเอาแต่ใจเองคะ รู้สึกเหมือนพยายามอยู่คนเดียวมาตลอด

คบกับแฟนมาสองปีกว่า อยู่ไกลกันมากค่ะภาคเหนือกับภาคใต้ เรียนคนละที่ กว่าจะเจอทีนึงก็ห้าหกเดือนทั้งๆที่บ้านเค้าก็อยู่จังหวัดเดียวกับเราค่ะ แถมเราเรียนจังหวัดเดิม ทุกวันทำได้แค่แชทกัน จะโทรก็เวลาไม่ตรงกัน โทรได้วันละครั้งสองครั้ง เพราะกลางวันเราสองคนก็มีเรียน ว่างเมื่อไหร่เค้าก็ขอนอนกลางวัน กลางคืนเค้าก็เอาแต่ไปเข้าชมรมของเค้ากลับมาก็ทักมาขอนอนก่อนเหนื่อยพรุ่งนี้มีเรียน ้งๆที่เราก็เรียนเช้ากว่าเค้าอีกแถมมีเรียนเต็มวันในทุกๆวันไม่เคยได้พักนอนกลางวันแบบเค้า แต่อยากอยู่คุยกับเค้า สุดท้ายก็ไม่ค่อยได้คุย  เวลาเค้ามาหาส่วนใหญ่ก็ช่วงวันหยุดยาวไม่ก็ปิดเทอม  กลับมาบ้านทีนึงก็สิบกว่าวัน แต่มาหาเราประมาณวันสองวัน เค้าจะอยู่บ้านไม่ก็ไปเที่ยวกับเพื่อนค่ะ เหมือนว่าเค้าจะเป็นคนติดบ้านมาก รักพี่รักน้อง ติดแม่มาก  ผิดกับเรา มาจากครอบครัวไม่อบอุ่นไม่ค่อยรู้สึกผูกพันกับบ้าน เหมือนจะอยากไปหาแต่เค้า ถึงชีวิตจะยุ่งมากพอรู้ว่าเค้าจะมาหาเมื่อไหร่ รีบวางแผนเคลียร์งานเคลียร์ทุกอย่างนอนวันละไม่ถึง3-4ชม.เป็นอาทิตย์เพื่อที่จะได้ไปเที่ยวกับเค้าแค่วันสองวัน ปิดเทอมแอบเก็บตังไปเซอร์ไพร้สเค้าถึงม. อยู่ด้วยเป็นอาทิตย์ ระหว่างนั้นก็แอบโดนไล่กลับเรื่อยๆค่ะ เพราะเค้าใกล้สอบ แต่เหตุผลอีกอย่างนึงที่มาคือเค้าเรียนไม่ค่อยเก่ง เลยว่าจะมาติวให้ค่ะ พอจะติวให้เค้าก็บอกว่าง่วงขอนอน ให้เราสรุปไว้ให้ ตื่นมาเค้าก็ไปเรียน เราได้แต่อยู่ห้องตั้งใจสรุปทั้งวิชานั้นให้เค้า เราก็ต้องกลับมาเรียนต่อ พอเค้าสอบเสร็จเราก็ถามว่าทำได้มั้ยที่สรุปให้อ่านเข้าใจมั้ย เค้าบอกไม่ได้อ่านเลย มัวอ่านวิชาอื่นอยู่ อ่านไม่ทัน ค่อนข้างเฟลค่ะ นานๆทีจะว่างตรงกันเวลาเค้ากลับมาบ้านชวนไปเที่ยวกันเค้าก็บอกแต่ว่าไม่มีเงิน ขอเก็บเงินก่อน บ้านเค้าก็ไม่ได้รวย สงสารแม่ ทั้งที่บ้านเราก็จนมากเหมือนกันค่ะ แต่ก็อยากไปไหนด้วยกันบ้างเลยพยายามเก็บเงิน แต่ที่เห็นคือแม่เค้าก็ไปเที่ยวบ่อย ไปกินร้านแพงๆ ไปเปิดโรงแรมนอนเล่นกับลูก คือเค้าก็เหมือนจะเกรงใจไม่กล้ารบกวนเงินแม่จริงๆนั่นแหล่ะค่ะ แต่คือเค้าไม่มีความรู้สึกว่าอยากไปเที่ยวกันแบบที่เรารู้สึกบ้างหรอคะ แถมระหว่างทางก่อนจะมาหาเราก็ไปเที่ยวกับเพื่อนก่อน สรุปพอมาถึง ตังหมดบอกว่าเอาไปเที่ยวกับเพื่อน ไปเลี้ยงเพื่อนหมดแล้วคงจะไปเที่ยวไหนกันไม่ได้มาก ทั้งที่เค้าก็รู้ว่าวันหยุดเรามันน้อยมากๆเทียบกับที่อื่นๆ ได้ปิดเทอมสามวันงี้ มีครั้งนึงตกลงกันเรียบร้อย ว่าในสามวันนั้นที่เราปิดเทอมวางแพลนไปเที่ยวกัน ปรากฎว่าก่อนไปสองวันเค้าบอกไปด้วยไม่ได้แล้ว เพราะแม่ล้มรถ แอบเฟลมากๆ แอบน้อยใจคนเดียว แต่ก็รู้แย่กับตัวเองมากเหมือนกันที่รู้ว่าเราเองแอบเห็นแก่ตัวพาลไปอิจฉาแม่เค้าในใจ ไม่อยากเป็นคนไม่ดี แต่เผลอไปชวนทะเลาะเรื่องนี้กลายเป็นเราผิดเต็มๆ แต่เพราะมันเป็นแบบนี้มาหลายครั้งจนเราเก็บกดจนทนไม่ไหว ขอเลิกแต่เค้าก็ไม่ยอมเลิกซักที ก็เคลียร์กันไปหลายครั้งแล้วว่าเราไม่โอเคที่รู้สึกเหมือนพยายามอยู่คนเดียวเหมือนเป็นของตาย เค้าก็ขอโทษแต่เค้าก็บอกว่าเค้ามีพ่อมีแม่ที่ไม่ได้เจอบ่อยๆ มีบ้านต้องกลับ ยอมรับว่าที่เป็นแบบนี้เพราะคิดว่าเราคงไม่ไปไหน เราบอกไม่ไหว เราอยากได้คนที่ว่างจะมาหามาเจอมีเวลาให้เราบ่อยๆ เพราะเราไม่ค่อยมีเวลาอยู่แล้ว เวลาว่างที่เหลือก็อยากจะเทให้เค้า ให้ได้เอาไปใช้ด้วยกัน แต่เค้าไม่เห็นจะมีโมเม้นนี้เลย เค้าก็บอกว่าความรักมันไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกัน คนเราก็มีหน้าที่ต้องทำ ยิ่งฟังยิ่งเหมือนว่าเรางี่เง่ามากไป สุดท้ายเราใจอ่อนก็ยอมกลับไปคืนดีอีก แต่อย่างอื่นเค้าก็ดีค่ะ เวลาอยู่ด้วยกันนี่เทคแคร์ดีมาก เรื่องผู้หญิงไม่เคยมี แล้วก็ดูรักครอบครัวมากๆ ติดตรงที่ดูไม่จริงจังกับชีวิต ดูไม่มีเป้าหมาย บางทีเค้าก็บอกถ้าอยู่ด้วยกันเค้าจะอยู่เป็นพ่อบ้าน ทำธุรกิจซักอย่าง เรากลับจากทำงานจะได้ไม่ต้องเหนื่อย (คือสายที่เราเรียนจบไปมีงานรองรับอยู่แล้วค่ะ) แอบตะหงิดใจนิดหน่อยแต่จากเครดิตตามสไตล์ผู้ชายซื่อๆเค้าก็ดูพูดจริง ถ้าคบไปแบบนี้จะอยู่กันได้มั้ยคะ เราก็รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าเกิน โหยหาความรักความเมตตาเหลือเกิน แต่เค้าก็ดูไม่คิดถึงความรู้สึกเราเลยค่ะ  ปิดเทอมนี้เค้าก็ว่าจะไม่มาหาอีก ทั้งๆที่เรากะจะขึ้นไปเซอไพรแล้วรับกลับมาด้วยกัน ท้อเหมือนกัน เหมือนเค้าไม่ได้คิดอะไรเลย มองว่ามันไม่ใช่ปัญหา
หรือเราคิดมากขอมากไปเองคนเดียวคะ หรือเค้าไม่ได้สนใจเราจริงๆ