สวัสดีครับ ผมอายุ19 ปี นามสมมุติว่า ต นะครับ
ผมอยู่กับตายายตั้งแต่เด็กที่ลพบุรี เนื่องจากพ่อติดยาและติดคุก
พ่อและแม่จึงแยกทางกัน และแม่ต้องเข้ามาทำงานที่กรุงเทพ พอผมอายุได้9ขวบตาและยายก็ได้เสียไปในปีเดียวกันผมจึงต้องมาอยู่กับแม่ที่กรุงเทพและพอพ่อออกจากคุกมาก็ไปมีครอบครัวใหม่ ผมอยู่กับแม่แบบมีความสุขดี
ผมขอไห้แม่เลิกดื่มเหล้าเลิกเที่ยวท่านก็ทำตามที่ผมขอ จนผมอายุประมาณ11 ขวบ ท่านก็มีครอบครัวและมีน้องใหม่อีกหนึ่งคน
และหลังจากนี้น่าจะเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตผม
ที่พักที่ผมอยู่เป็นห้องเล็กๆ พ่อเลี้ยงผมติดเหล้า
ตั้งวงหน้าห้องทุกวัน แม่ผมติดการพนัน ตั้งวงในห้องเหมือนกัน จากที่ผมเคยเป็นลูกรักเหมือนความรักที่แม่ไห้ผมมันจะลดน้อยไปเรื่อยๆ ปกติแล้วผมเป็นเด็กเรียนเก่งและขยันพอสมควร แต่พักหลังๆ เริ่มไม่อยากเข้าบ้านนอนตามบ้านเพื่อน โดดเรียน สุดท้ายผมเรียนจบแค่ ป.6 และหางานทำเลี้ยงตัวเองตั้งแต่ตอนนั้นบอกเลยครับ
เดินยาอยู่เกือบๆ2ปี แถวบ้านมีอู่รถทัวร์ เขาใช้ไปซื้อทีละนิดหน่อย แลกค่าตอบแทน เม็ดละ 70บาท วันนึงได้200-300 บาท ประมาณ2ปีแม่จับได้ เขาบอกผมว่าจำได้ไหมครอบครัวเราแตกแยกเพราะอะไร แล้วแม่และผมก็ร้องไห้โฮ.เลย
ผมเสียใจมากและเลิกตั้งแต่วันนั้น
พออายุได้15ปี ก็ไปทำงานปั้มน้ำมัน ชีวิตก็พอไปได้เรื่อยๆได้เงินประมาณ7000กว่าๆผ่อนรถขับไปทำงานเดืนละ 2500 ไห้แม่1500 ใช้ตังไปทำงานวันละ100 และไม่เคยขอพ่อแม่เลย
แต่พออายุ18 ผมเริ่มทำงานโรงงาน และรับจ๊อบลงเครื่องเสียงตามงานต่างๆ ทำไม่ไห้ไม่ค่อยมีเวลานอน และเมื่อกลับบ้านก็เจอวงไพ่และวงเหล้า แล้วไหนน้องจะร้องเนื่องจากไม่มีคนดู
บอกแม่เลิกได้แล้ว เขาก็ไม่พอใจ
บ่อยๆเข้า ผมก็พังวง แล้วก็ได้ยินคำที่ทำไห้ผมเสียใจจนทุกวันนี้จากปากคนที่ผมรักที่สุด
"แค่มาอาศัยอยู่อาศัยแDกอยู่ไม่ได้ก็ออกไปอยู่ที่อื่น" เท่านั้นแหละครับ ด้วยความทนงตน ผมก็เก็บเสื้อผ้าออกมาเลยแต่ยังไม่มีที่ไปนะครับ
จึงโทรไปหาเพื่อนมันบอกไห้ไปนอนกับมันก่อน
ผมก็ไปนอนอยู่1คืน จะอยู่นานคงไม่ได้นะครับเกรงใจพ่อแม่มัน เช้ามาเริ่มออกหาห้องเช่า มีตังติดตัวอยู่ เกือบๆ2000บาท หาไม่ได้จริงๆจึงโทรไปปลึกษาป้า เขาก็บอกไห้ไปอยู่กับเขาก่อนจ่ายค่าน้ำไฟเดือนละ1000 พอ ผมก็ไปครับ
แต่ผมใจจริงผมอยากยืนด้วยตัวเอง ชีวิตนี้ไม่อยากพึ่งใครแล้ว และช่วงหลังมนุษย์สัมพันธ์ ไม่ค่อยดีไม่ค่อยมีเพื่อนไหม่ ไม่ค่อยคุยกับคนที่ทำงาน อารมณ์ ร้อน แต่ก็ต้องข่มตัวเองทนต่อไปเพราะต้องยอมรับสภาพจะหยุดก็ไม่เพราะหยุดก็เท่ากับอด อยู่กับป้าเขาก็มีครอบมีลูกมีหลานผมก็เกรงใจเขา ถ้าหมดค่ารถผมก็จะไม่พึ่งท่านละครับเกรงใจท่านจริงๆ ชีวิตแบบผมนี่มันซวยมากมั้ยครับ ถ้าผมเลือกเกิดได้มันคงดีกว่านี้
ไม่ต้องร่ำรวย ขอแค่มีพ่อแม่พี่น้องและครอบครัวที่อบอุ่นคอยไห้คำปลึกษาเรา มีใครมีชีวิตไกล้เคียงกับผมลองมาแชร์ไห้กันฟังมั่งนะครับ
สวัสดีครับ
ครอบครัวแตกแยก
ผมอยู่กับตายายตั้งแต่เด็กที่ลพบุรี เนื่องจากพ่อติดยาและติดคุก
พ่อและแม่จึงแยกทางกัน และแม่ต้องเข้ามาทำงานที่กรุงเทพ พอผมอายุได้9ขวบตาและยายก็ได้เสียไปในปีเดียวกันผมจึงต้องมาอยู่กับแม่ที่กรุงเทพและพอพ่อออกจากคุกมาก็ไปมีครอบครัวใหม่ ผมอยู่กับแม่แบบมีความสุขดี
ผมขอไห้แม่เลิกดื่มเหล้าเลิกเที่ยวท่านก็ทำตามที่ผมขอ จนผมอายุประมาณ11 ขวบ ท่านก็มีครอบครัวและมีน้องใหม่อีกหนึ่งคน
และหลังจากนี้น่าจะเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตผม
ที่พักที่ผมอยู่เป็นห้องเล็กๆ พ่อเลี้ยงผมติดเหล้า
ตั้งวงหน้าห้องทุกวัน แม่ผมติดการพนัน ตั้งวงในห้องเหมือนกัน จากที่ผมเคยเป็นลูกรักเหมือนความรักที่แม่ไห้ผมมันจะลดน้อยไปเรื่อยๆ ปกติแล้วผมเป็นเด็กเรียนเก่งและขยันพอสมควร แต่พักหลังๆ เริ่มไม่อยากเข้าบ้านนอนตามบ้านเพื่อน โดดเรียน สุดท้ายผมเรียนจบแค่ ป.6 และหางานทำเลี้ยงตัวเองตั้งแต่ตอนนั้นบอกเลยครับ
เดินยาอยู่เกือบๆ2ปี แถวบ้านมีอู่รถทัวร์ เขาใช้ไปซื้อทีละนิดหน่อย แลกค่าตอบแทน เม็ดละ 70บาท วันนึงได้200-300 บาท ประมาณ2ปีแม่จับได้ เขาบอกผมว่าจำได้ไหมครอบครัวเราแตกแยกเพราะอะไร แล้วแม่และผมก็ร้องไห้โฮ.เลย
ผมเสียใจมากและเลิกตั้งแต่วันนั้น
พออายุได้15ปี ก็ไปทำงานปั้มน้ำมัน ชีวิตก็พอไปได้เรื่อยๆได้เงินประมาณ7000กว่าๆผ่อนรถขับไปทำงานเดืนละ 2500 ไห้แม่1500 ใช้ตังไปทำงานวันละ100 และไม่เคยขอพ่อแม่เลย
แต่พออายุ18 ผมเริ่มทำงานโรงงาน และรับจ๊อบลงเครื่องเสียงตามงานต่างๆ ทำไม่ไห้ไม่ค่อยมีเวลานอน และเมื่อกลับบ้านก็เจอวงไพ่และวงเหล้า แล้วไหนน้องจะร้องเนื่องจากไม่มีคนดู
บอกแม่เลิกได้แล้ว เขาก็ไม่พอใจ
บ่อยๆเข้า ผมก็พังวง แล้วก็ได้ยินคำที่ทำไห้ผมเสียใจจนทุกวันนี้จากปากคนที่ผมรักที่สุด
"แค่มาอาศัยอยู่อาศัยแDกอยู่ไม่ได้ก็ออกไปอยู่ที่อื่น" เท่านั้นแหละครับ ด้วยความทนงตน ผมก็เก็บเสื้อผ้าออกมาเลยแต่ยังไม่มีที่ไปนะครับ
จึงโทรไปหาเพื่อนมันบอกไห้ไปนอนกับมันก่อน
ผมก็ไปนอนอยู่1คืน จะอยู่นานคงไม่ได้นะครับเกรงใจพ่อแม่มัน เช้ามาเริ่มออกหาห้องเช่า มีตังติดตัวอยู่ เกือบๆ2000บาท หาไม่ได้จริงๆจึงโทรไปปลึกษาป้า เขาก็บอกไห้ไปอยู่กับเขาก่อนจ่ายค่าน้ำไฟเดือนละ1000 พอ ผมก็ไปครับ
แต่ผมใจจริงผมอยากยืนด้วยตัวเอง ชีวิตนี้ไม่อยากพึ่งใครแล้ว และช่วงหลังมนุษย์สัมพันธ์ ไม่ค่อยดีไม่ค่อยมีเพื่อนไหม่ ไม่ค่อยคุยกับคนที่ทำงาน อารมณ์ ร้อน แต่ก็ต้องข่มตัวเองทนต่อไปเพราะต้องยอมรับสภาพจะหยุดก็ไม่เพราะหยุดก็เท่ากับอด อยู่กับป้าเขาก็มีครอบมีลูกมีหลานผมก็เกรงใจเขา ถ้าหมดค่ารถผมก็จะไม่พึ่งท่านละครับเกรงใจท่านจริงๆ ชีวิตแบบผมนี่มันซวยมากมั้ยครับ ถ้าผมเลือกเกิดได้มันคงดีกว่านี้
ไม่ต้องร่ำรวย ขอแค่มีพ่อแม่พี่น้องและครอบครัวที่อบอุ่นคอยไห้คำปลึกษาเรา มีใครมีชีวิตไกล้เคียงกับผมลองมาแชร์ไห้กันฟังมั่งนะครับ
สวัสดีครับ