ทุกๆวันของหนู..หนูมักจะคิดเสมออะ ว่าหนูเบื่อกับสิ่งที่ทำอยู่ เบื่อกับชีวิตที่เป็นอยู่ทุกวัน หนูไม่มีวันใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปแน่ๆ แล้วทันใดนั่นเองความฝันของหนูก็วาปเข้ามาในหัว หนูเคยทิ้งความฝันนี้ไปแล้วหลายครั้งแต่สุดท้ายมันก็วนกลับมาหาหนูอีกอยู่ดี หนูอยากทำมันนะ แต่หนูไม่กล้า หนูกลัว หนูกลัวสิ่งที่หนูไม่สามารถอธิบายได้ หนูก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แล้วที่สำคัญหนูกลัวว่าหนูจะทำให้คนที่หนูรักที่สุดผิดหวัง (ก็หนูเป็นความหวังสุดท้ายของครอบครัวนี่หน่า) ครอบครัวหนูอยากให้หนูเรียนสูงๆมีอนาคตที่ดีมีงานที่ดี แต่มันค่อนข้างที่จะสวนทางกับความต้องการของหนู หนูอะ..ไม่อยากเรียนต่อ หนูอยากทำในสิ่งที่หนูรัก คิดดูนะ มันจะดีแค่ไหนถ้าหนูได้ทำในสิ่งที่หนูรักแล้วหนูมีความสุข อีกทั้งยังเลี้ยงดูครอบครัวได้ด้วย แต่หนูกลับไม่กล้าทำมัน เพราะหนูกลัวหนูผิดหวัง หนูกลัวว่าวันที่หนูผิดหวังที่สุดจะไม่มีใครอยู่ข้างๆหนูแบ่งเบาความรู้สึกนั่น หนูกลัว หนูกลัว หนูกลัว เพราะคำว่ากลัวคำเดียวเลย แต่ถ้าถามว่าหนูมั่นใจไหมว่าหนูจะทำมันได้สำเร็จ หนูตอบได้เต็มปากเลยนะว่าหนูมั่นใจ ถ้าได้ทำมันต้องประสบความสำเร็จแน่ ที่จริงหนูก็แค่อยากระบายแหละ หนูรู้ว่าความฝันของหนูเป็นเรื่องที่ดี ครอบครัวต้องภูมิใจแน่ แต่มันติดปัญหาตรงที่หนูเริ่มต้นทำมันไม่ได้ เพราะหนูกลัวอะไรบางอย่าง กลัว..กลัวอะไรก็ไม่รู้ ที่หนูพูดไปทั้งหมดหนูยังไม่กลัวเท่าสิ่งที่หนูยังไม่รู้นี้เลย บางทีหนุก็สงสัยนะว่าหนูต้องการมันจริงๆรึป่าว หนูว่า..หนูโคตรสับสนกับตัวเองอะ แย่จัง
ทำตามความฝันดีไหม