สวัสดีครับ เพื่อนๆ ทุกคน
ผมอยากจะมาเล่าเรื่องนึงให้ฟัง เป็นเรื่องที่เปลี่ยนทัศนคติของผม ไปอย่างสิ้นเชิง เหมือนฟ้ากับเหว
ผมเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนนึง ตอนนี้ก็อายุ 21 ครับ ผมไม่ค่อยจะสมหวังในความรักสักเท่าไหร่ สถานะของผม ไม่แอบชอบ ก็ถูกเท
โดนบ่อยๆ จนปลง ผมเลยคิดว่าความรัก มันทำให้มีความสุขจริงเหรอ ทำไมบางคนเจ็บจะเป็นจะตาย แต่บางคนก็มีความสุขจนล้นใจ
แล้วอีกอย่าง ผมไม่ชอบเวลาที่ตัวเองลึกซึ้งกับใคร มันรู้สึกไม่สบายตัว กระวนกระวาย เป็นห่วง ความคิดถึงมันฟุ่มเฟื่อยมาก
หรือเรียกอีกอย่างว่า อาการ"กลัวความรัก" ก็ได้
ย้อนไป เมื่อช่วงปลายปีที่แล้ว ประมาณเดือน กันยา หรือ ตุลา ผมไม่แน่ใจ
ผมได้ไปตามไอจีผู้หญิงคนนึง ซึ่งเธอก็เรียน ม.เดียวกับผม แต่ผมไม่รู้จักเธอนะ ผมกดติดตาม เพราะเห็นเธอน่ารักดี
เธอชอบเข้ามาดูสตอรี่ผม (จริงๆ ผมว่าเค้าก็ดูทุกคนนั่นแหละ แต่ด้วยความมโนของเรา)
แล้วตอนนั้นไม่รู้อะไรดลใจ ผมไดเร็คแมสเซจไปหาเธอ ด้วยข้อความที่ผมจำไม่ได้แล้ว 555
เธอค่อนข้างเป็นคนกวน... แล้วชอบตัดบทผม ผมพยายามลองคุยถึง 2 เดือน
จนเราตกตะกอนได้ว่า เค้าไม่น่าชอบมึ.. ก็ถอยสิครับ เค้าเมินขนาดนี้ยังหน้าด้านอยู่อีกเหรอ
ผมเลยเลิกทักเธอไป ใช้ชีวิตตามปกติ อย่างที่เคยเป็น
ตอนนั้นผมรู้สึกเฉยๆ เพราะเรื่องแบบนี้ ค่อนข้างเป็นเรื่องปกติสำหรับผม ไปจีบเค้า แล้วเค้าเมิน มันโคตรจะธรรมดา
ชีวิตหลังจากนั้นก็มีความสุขดี ความสุขในนิยามของผม คือ ไม่สุข ไม่ทุกข์ อยู่กับอารมณ์เฉยๆ มันมีความสุขสุดแล้ว
เราก็ใช้ชีวิตไป แต่เหมือนลึกๆ เราถวิลหาอะไรบางอย่าง ผมไม่ได้สนใจอะไร
จนเวลาผ่านไป ในตอนกลางคืนพอจะหลับตานอน หน้าของเธอ เรื่องราวของเธอ โผล่ขึ้นมาในหัวผมอย่างไม่รู้จบ
จนผมเกือบนอนไม่ได้ ผมไม่เข้าใจตัวเอง ว่าเป็นอย่างนี้ได้ไง หรือ แรงดึงดูดของความเหงา มันเล่นงานเราอยู่
ผมเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยๆ แต่เราก็พยายามไม่สนใจ เหมือนตอนนั้นเรารับรู้ได้ว่า ลึกๆ เรายังต้องการเธออยู่
เวลาก็เลยผ่านไปจนถึงปีใหม่ ในเดือนมกราคม ซึ่งเดือนนี้เป็นเดือนเกิดเธอ ผมก็ได้ไตร่ตรองกับตัวเอง คิดแล้วคิดอีก
ว่าจะไป อวยพรวันเกิดดีมั้ย จนที่สุดหัวใจชนะสมอง ผมก็ไปอวยพรวันเกิดเธอ เธอก็ขอบคุณ แล้วถามผมว่า "สบายดีมั้ย"
ข้อความนั้นทำจิตใจของผมปั่นป่วนอีกรอบ ผมก็ถามสารทุกข์สุขดิบของเธอ มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก
แล้วมีช่วงนึงที่ผมโดนมรสุมชีวิต มันหลายๆ เรื่องรวมกัน ทุกข์มากเลยทีเดียว
ผมรู้สึกตัวเองอ่อนแอมาก แล้วเธอก็ทักมา......
"เป็นไงบ้าง" ข้อความนี้ ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น จากที่แย่ๆ เวลาที่ผมท้อ หรือ รู้สึกเฟลสุดๆ
เธอก็คอยให้กำลังใจไม่ขาด มันทำให้เรื่องที่หนักหนา ดูเบาบางลง เมื่อมีหนึ่งคนเคียงข้าง
มันทำให้ผมเปลี่ยนความคิดไป ว่าตัวคนเดียวมันอาจสุขในความอิสระ
แต่ตอนเราทุกข์ใครจะคอยแบ่งเบา ยามท้อแท้ใครจะให้กำลังใจ ยามมีความสุขเราจะหันไปบอกใคร
ชีวิตมันดูมีคุณค่า มีจุดหมายมากขึ้น มันทำให้เราอยากเป็นคนที่ดีขึ้นในทุกๆ วัน
ทุกวันนี้ผมก็ยังคุยกับเธออยู่ครับ ผมไม่รู้เช่นกันว่าเธอคิดยังไงกับผม ถึงอนาคตจะเป็นยังไง
เธอก็เป็นเรื่องดีที่สุด เรื่องนึงในชีวิตผม........
ขอบคุณทุกท่านที่อ่านนะครับ มาระบายเฉยๆ 5555
เธอมาทำให้ผมรู้สึก ว่าเราไม่ควรอยู่คนเดียวอีกต่อไป.....
ผมอยากจะมาเล่าเรื่องนึงให้ฟัง เป็นเรื่องที่เปลี่ยนทัศนคติของผม ไปอย่างสิ้นเชิง เหมือนฟ้ากับเหว
ผมเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนนึง ตอนนี้ก็อายุ 21 ครับ ผมไม่ค่อยจะสมหวังในความรักสักเท่าไหร่ สถานะของผม ไม่แอบชอบ ก็ถูกเท
โดนบ่อยๆ จนปลง ผมเลยคิดว่าความรัก มันทำให้มีความสุขจริงเหรอ ทำไมบางคนเจ็บจะเป็นจะตาย แต่บางคนก็มีความสุขจนล้นใจ
แล้วอีกอย่าง ผมไม่ชอบเวลาที่ตัวเองลึกซึ้งกับใคร มันรู้สึกไม่สบายตัว กระวนกระวาย เป็นห่วง ความคิดถึงมันฟุ่มเฟื่อยมาก
หรือเรียกอีกอย่างว่า อาการ"กลัวความรัก" ก็ได้
ย้อนไป เมื่อช่วงปลายปีที่แล้ว ประมาณเดือน กันยา หรือ ตุลา ผมไม่แน่ใจ
ผมได้ไปตามไอจีผู้หญิงคนนึง ซึ่งเธอก็เรียน ม.เดียวกับผม แต่ผมไม่รู้จักเธอนะ ผมกดติดตาม เพราะเห็นเธอน่ารักดี
เธอชอบเข้ามาดูสตอรี่ผม (จริงๆ ผมว่าเค้าก็ดูทุกคนนั่นแหละ แต่ด้วยความมโนของเรา)
แล้วตอนนั้นไม่รู้อะไรดลใจ ผมไดเร็คแมสเซจไปหาเธอ ด้วยข้อความที่ผมจำไม่ได้แล้ว 555
เธอค่อนข้างเป็นคนกวน... แล้วชอบตัดบทผม ผมพยายามลองคุยถึง 2 เดือน
จนเราตกตะกอนได้ว่า เค้าไม่น่าชอบมึ.. ก็ถอยสิครับ เค้าเมินขนาดนี้ยังหน้าด้านอยู่อีกเหรอ
ผมเลยเลิกทักเธอไป ใช้ชีวิตตามปกติ อย่างที่เคยเป็น
ตอนนั้นผมรู้สึกเฉยๆ เพราะเรื่องแบบนี้ ค่อนข้างเป็นเรื่องปกติสำหรับผม ไปจีบเค้า แล้วเค้าเมิน มันโคตรจะธรรมดา
ชีวิตหลังจากนั้นก็มีความสุขดี ความสุขในนิยามของผม คือ ไม่สุข ไม่ทุกข์ อยู่กับอารมณ์เฉยๆ มันมีความสุขสุดแล้ว
เราก็ใช้ชีวิตไป แต่เหมือนลึกๆ เราถวิลหาอะไรบางอย่าง ผมไม่ได้สนใจอะไร
จนเวลาผ่านไป ในตอนกลางคืนพอจะหลับตานอน หน้าของเธอ เรื่องราวของเธอ โผล่ขึ้นมาในหัวผมอย่างไม่รู้จบ
จนผมเกือบนอนไม่ได้ ผมไม่เข้าใจตัวเอง ว่าเป็นอย่างนี้ได้ไง หรือ แรงดึงดูดของความเหงา มันเล่นงานเราอยู่
ผมเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยๆ แต่เราก็พยายามไม่สนใจ เหมือนตอนนั้นเรารับรู้ได้ว่า ลึกๆ เรายังต้องการเธออยู่
เวลาก็เลยผ่านไปจนถึงปีใหม่ ในเดือนมกราคม ซึ่งเดือนนี้เป็นเดือนเกิดเธอ ผมก็ได้ไตร่ตรองกับตัวเอง คิดแล้วคิดอีก
ว่าจะไป อวยพรวันเกิดดีมั้ย จนที่สุดหัวใจชนะสมอง ผมก็ไปอวยพรวันเกิดเธอ เธอก็ขอบคุณ แล้วถามผมว่า "สบายดีมั้ย"
ข้อความนั้นทำจิตใจของผมปั่นป่วนอีกรอบ ผมก็ถามสารทุกข์สุขดิบของเธอ มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก
แล้วมีช่วงนึงที่ผมโดนมรสุมชีวิต มันหลายๆ เรื่องรวมกัน ทุกข์มากเลยทีเดียว
ผมรู้สึกตัวเองอ่อนแอมาก แล้วเธอก็ทักมา......
"เป็นไงบ้าง" ข้อความนี้ ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น จากที่แย่ๆ เวลาที่ผมท้อ หรือ รู้สึกเฟลสุดๆ
เธอก็คอยให้กำลังใจไม่ขาด มันทำให้เรื่องที่หนักหนา ดูเบาบางลง เมื่อมีหนึ่งคนเคียงข้าง
มันทำให้ผมเปลี่ยนความคิดไป ว่าตัวคนเดียวมันอาจสุขในความอิสระ
แต่ตอนเราทุกข์ใครจะคอยแบ่งเบา ยามท้อแท้ใครจะให้กำลังใจ ยามมีความสุขเราจะหันไปบอกใคร
ชีวิตมันดูมีคุณค่า มีจุดหมายมากขึ้น มันทำให้เราอยากเป็นคนที่ดีขึ้นในทุกๆ วัน
ทุกวันนี้ผมก็ยังคุยกับเธออยู่ครับ ผมไม่รู้เช่นกันว่าเธอคิดยังไงกับผม ถึงอนาคตจะเป็นยังไง
เธอก็เป็นเรื่องดีที่สุด เรื่องนึงในชีวิตผม........
ขอบคุณทุกท่านที่อ่านนะครับ มาระบายเฉยๆ 5555