ผมมีแฟนเด็กสุดท้ายก็ไปไม่รอด

สวัสดีครับเพื่อนๆ อยากเล่าเรื่องตัวเองให้ทุกท่านช่วยแนะนำ ว่าที่ผมตัดสินใจไปถูกหรือผิด ตัวผมเองอายุ 45 แล้วเมื่อช่วงอดีตก็ล้มลุกคลุกคลานมาไม่รู้กี่ครั้ง ได้มีโอกาสมีแฟนรุ่นลูกอายุ 18  อยู่ด้วยกันมาย่างเข้าปีที่ 8 เมื่อก่อนก็ไม่มีปัญหาอะไรน้องเขาดูแลผมดีมาก ความคิดเป็นผู้ใหญ่ไม่เที่ยวอ้างว่าเบื่อชีวิตวัยรุ่นแล้ว พอมาระยะหลังน้องเขาเริ่มอยากมีชีวิตส่วนตัวบ้าง ก็มีข้อแม้ห้ามนั่นห้ามนี่ ก่อนๆก็งงแต่พอมานั่งเกี่ยวคำว่าส่วนตัวเลยพอเข้าใจ ก็ยอมน้องเขาไปเที่ยวก็ไม่มีอะไร ก็อาจจะมีทะลาะกันบ้างถามด้วยความเป็นห่วง แต่น้องเขาจะไม่ชอบจนมาระยะ ก็จะทะเลาะกันเรื่องแบบนี้บ่อยขึ้น จนน้องเขาไปรู้จักเพื่อนๆในกลุ่มฟิตเนทน้องเขาก็เริ่มออกบ้านบ่อยขึ้น แต่น้องเขาก็ไม่มีอะไรผิดปกติ มีข้อแม้ใหม่มาให้ผมจะเที่ยวกับคนกลุ่มนี้ ผมก็อ้างว่าฐานะเราไม่ได้จะไปเทียบเขาได้ คนอยากออกกำลังผมเข้าใจแต่อาจมีหึงบ้าง กลุ่มเพื่อนที่เขาคบก็จะเป็นผู้หญิงไฮโซ ขับรถหรู่ราคาแพง ผมไม่ได้สรุปว่าเขาไม่ดีนะครับ ทุกคนมีวิถีของแต่ล่ะคน แต่การใช้ชีวิตไม่เหมือนกัน ผมก็เตือนๆ เพื่อนๆก็แอบกระซิบบอก ลืมบอกนิสัยน้องเขาจะเขาจะออกเป็นคนไม่ค่อยมีมารยาทพูดตรงๆ เป็นคนคิดบวกไม่เคยว่าร้ายใคร ทำอะไรก็ตั้งใจทำ แต่อาจจะห้าวๆ ไม่ค่อยรู้จักไว้หน้าใครอะไรที่แกว่าไม่ถูกก็จะเถียงซึ่งตรงนี้ผมรับได้ แต่ในวงสังคมหลายๆคนไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าดุด่าเพราะเกรงใจผม กับคิดว่าน้องเขายังเด็ก  แต่น้องเขาก็ไม่เคยอาฆาตใคร เข้าเรื่องต่อนะครับหลังจากที่ทะเลาะกันบ่อยขึ้นเรื่องแย่ก็ตามมาแม้กระทั้งเรื่องบนเตียง ผมก็เข้าใจว่าน้องเขาคงเริ่มหมดรัก ผมก็พยามปรับตัวคิดบวกแต่บางครั้งสันดานความหึงก็เข้ามาบ้าง จะเทียวแต่ไม่ยอมบอกว่าจะกลับกี่โมง จนมาพักหลังถ้าจะเทียวจะขอกลับไปนอนบ้าน จนหลังสุดน้องเขาเหมือนจะโอเคผมก็ว่าตัวเองก็ปรับตัวคิดบวกแล้วและก็มีความสุขที่ได้คิดแบบนี้ ทุกอย่างเหมือนจะไปได้ดีน้องเขามีความฝันอยากมีบ้าน บ้านผมนะมีแล้วแต่สร้างไว้นาน ก็เลยตัดสินใจทุบบ้านตัวเองทิ้ง เพื่อจะสร้างใหม่ตามที่น้องเขาต้องการ    งานนี้ไม่ใช่เพื่อผูกมัดผมสาบานได้
จนมาวันหนึ่งน้องจะเริ่มไปหาคนกลุ่มนี้บ่อยขึ้น ติดโทรศัพท์แซทตลอดผมเคยตกลงกันแล้วจะไม่ยุ่งเรื่องนี้  แต่ก็จะบ่นบ้างเรื่องติดโทรศัพท์แต่ก็ไม่ทะเลาะกัน  จนมาวันหนึ่งน้องเขานัดจะไปคุยธุระที่ฟิตเนท น้องเขาอ้างว่าผมถ่วงเวลา งานนี้ก็ไม่ได้คิดแบบนี้จริง  อีกงานนี้น้องเขาไม่ยอม  ข่นของออกจากร้านกลับไปอยู่บ้าน แต่จะมาทำงานให้เฝ้าร้านให้ ขอเป็นแค่ลูกจ้างกับนายจ้าง ห้ามยุ่งเกี่ยวผมจะไปมีใครก็ได้ หรือน้องเขาจะมีใครก็ได้ ผมอึ้งกับเรื่องนี้หลายวันผมคิดอะไรไม่ออก  แต่ผมรักน้องเขามากในใจก็คิดว่าชักวันผมก็ต้องโดนทิ้ง  จนเริ่มปรึกษาเพื่อนสนิทหลายๆคนไม่กล้าแนะนำเพราะเรื่องนี้ เป็นเรื่องในความคิดที่แตกต่างกัน ไม่เข้าใจกันจนมีคนหนึ่งฟันธงว่า เลิกเถอะปล่อยเขาไปซะรั้งไว้มันจะบันทอนตัวเองเปล่า ตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่าพึ่งให้ใครมาแทนที่เดี๋ยวจะพลาด  จนวันที่ 23 มีนาที่ผ่านมาผมตัดสินใจโทรไปบอกน้องเขา ได้ยินเสียงเพลงเสียงพูดคุยกัน ผมไม่ถามแต่ผมก็น้อยใจผมจะเป็นจะตายแต่น้องเขาก็ยังไปสนุกได้อยู่ ผมบอกว่าพรุ่งนี้เช้าไม่ต้องมาแล้วนะ น้องเขาตอบมาแบบทันทีว่า Ok. ก็จบกันไป ผมอยากถามว่าผมทำถูกหรือผิดครับที่ทำแบบนี้

เหตุผลที่น้องเขาอ้างในการจากไปครั้งนี้เพราะอยากใช้ชีวิตให้มันสุด จะขอใช้ชีวิตให้คุ้ม  แต่สำหรับผมและเพื่อนหลายคนสรุป  น้องเขามีสิ่งที่สนใจโดยเฉพาะพลังทางเพศทำให้คิดว่าสิ่งที่ต้องเสพ แต่คงติดเรื่องผมเป็นภาระเป็นเจ้าของเลยตั้งข้อแม้มาเรื่อยๆ

ตอนนี้ผมกำลังพยามปลงหาสิ่งยึดเหนี่ยว  เพื่อไม่ให้สุภาพจิตเสีย  ซึ่งมันยากมากเหลือเกิน

จะด่าจะว่าก็ยินดีรับฟังเสมอ