เรากับแฟนคบกันมา 7 ปีแล้วค่ะ แอบคิดอยู่เหมือนว่าอะไรที่ทำให้เราคบกันได้นานขนาดนี้ ทั้งที่เราทะกันแทบวันเว้น เรื่องเล็กๆเราก็ยังทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ตั้งแต่คบกันมามีคุยกันดีๆอยู่แค่2เดือนแรก หลังจากนั้น ก็เลาะกันตลอด แฟนเราไม่ชอบไปไหนมาไหนกับ เฟสบุ๊คไม่ได้แอดเฟรนกัน เรากับแฟนต่างกันมาก มากจนเวลาไปกินข้าวต้องนั่งกินคนละร้าน เรากินอันนี้ แต่แฟนเราอยากกินอันนั่น ไม่มีใครยอมใคร ก็เลยต้องกินคนละร้าน ทุกวันนี้เราไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด ถ้าเราหิวแฟนเราไม่หิวเราก็ต้องออกไปคนเดียว พอแฟนเราหิวเขาไปกินคนเดียวเราน้อยใจมาก นี่เป็นเหตุผลหลักเลยที่เราทะเลาะกันบ่อยมาก บางทีรุสึกว่าเราไม่ดีรึป่าว เราไม่ดีขนาดที่เธอจะไปไหนมาไหนกับเราไม่ได้เลยหรอ เราเป็นคนพูดตรงๆไม่พอใจอะไร เราก็จะพูดตรงๆเราจะไม่เงียบ เราโกรธ เราก็จะพูดออกไปเลยว่าโกรธ แต่เหมือนมันจะไม่ใช่วิธีที่ดีสำหรับคู่เรา เราเลยลองเงียบดูบ้าง ไม่พอใจอะไร เราลองไม่พูด เราเปลี่ยนไปจากเดิมมาก เราไม่พูด ไม่เรียกร้องอะไรเลย เราเป็นแบบนี้มาจะ 1 ปีแล้ว ใช่ค่ะเราทะเลาะกันน้อยลง แต่เราคุยกันน้อยมาก เรารุ้สึกอึดอัด เราไม่มีความสุขเลย กับการที่เราไม่พูดในสิ่งที่เราไม่โอเคร บ้างอย่างเราทำได้แค่ยิ้ม ทั้งๆที่ในใจมีคำถามอยู่ในนั้นมากมาย ยิ่งนานวันเข้า เราไม่พูดความเกรงใจของเขายิ่งไม่มีให้เรา ยิ่งเราเงียบเขายิ่งทำทุกอย่างตามใจ โดยไม่นึกความรุ้สึกเราเลย จนตอนนี้เรารู้ว่าเราเก็บหลายคำถามไว้ในใจเยอะมาก เก็บหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจ หลายสิ่งที่ไม่โอเคร เราเก็บจนตอนนี้เราไม่ไหวแล้ว เราพูดมันออกมา แต่สิ่งที่เราได้ยินคือ "ขอโทษครับ" แล้วเขาก็เงียบไปเลย หลังจากนั่นเขาก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำอย่างปกติ เราคิดควรจะลองห่างกันดูดีกว่าเผื่ออะไรๆมันจะขึ้นมาบ้าง (ขอพื้นที่ระบายค่ะ เราเหนื่อย😔😔😔😔)
ห่างกันสักพัก เผื่อเราจะรักกันมากขึ้น