เคยคุยกับคน ๆ นึงมาสักพัก แต่เค้าชอบมา ๆ หาย ๆ
เคยหายไปครั้งนึงครึ่งเดือน แล้วเราก็ชอบส่งสติ้กเกอร์ไลน์ไป เพราะคิดว่าเค้าคงจะบล๊อคเราแน่ ๆ
ผลคือวันนั้นเค้าตอบค่ะ ก็เหมือนกับมาคุย ทักทายกันอีก แต่ก็หายไปอีก
สำหรับเรา ครั้งนี้มันเกินที่ความรู้สึกเราจะรับไหว เราเคยคิดว่าแค่ได้กลับมาคุยกันก็คงจะดีแล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว
แต่ในความจริง มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น สำหรับความรู้สึกของเราที่ชอบเค้า
เราเลยตัดสินใจ บอกความรู้สึก และบอกเค้าว่านี่เป็นข้อความสุดท้ายของเรา
จนวันนี้เค้าก็ยังไม่ได้อ่าน ทำให้เรารู้สึกว่า เออ ก็ดีแล้วแหละที่เราได้บอกไป และถอยออกมาเอง ถึงจะเสียน้ำตาจนตาบวมไปสองวันก็เถอะ
ดีกว่าต้องมานั่งเสียใจไปเรื่อย ๆ ซึ่งไม่รู้ว่าจะอีกกี่ครั้ง
การตัดใจมันง่ายแต่ก็ไม่ได้ยาก ถ้าความรู้สึกเราไม่ได้มีค่าพอสำหรับใครคนนั้น
เก็บเอาไว้รักตัวเองดีกว่าค่ะ ว่ามั้ย?
ว่าด้วยเรื่อง...การตัดใจจากคนที่ชอบ
เคยหายไปครั้งนึงครึ่งเดือน แล้วเราก็ชอบส่งสติ้กเกอร์ไลน์ไป เพราะคิดว่าเค้าคงจะบล๊อคเราแน่ ๆ
ผลคือวันนั้นเค้าตอบค่ะ ก็เหมือนกับมาคุย ทักทายกันอีก แต่ก็หายไปอีก
สำหรับเรา ครั้งนี้มันเกินที่ความรู้สึกเราจะรับไหว เราเคยคิดว่าแค่ได้กลับมาคุยกันก็คงจะดีแล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว
แต่ในความจริง มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น สำหรับความรู้สึกของเราที่ชอบเค้า
เราเลยตัดสินใจ บอกความรู้สึก และบอกเค้าว่านี่เป็นข้อความสุดท้ายของเรา
จนวันนี้เค้าก็ยังไม่ได้อ่าน ทำให้เรารู้สึกว่า เออ ก็ดีแล้วแหละที่เราได้บอกไป และถอยออกมาเอง ถึงจะเสียน้ำตาจนตาบวมไปสองวันก็เถอะ
ดีกว่าต้องมานั่งเสียใจไปเรื่อย ๆ ซึ่งไม่รู้ว่าจะอีกกี่ครั้ง
การตัดใจมันง่ายแต่ก็ไม่ได้ยาก ถ้าความรู้สึกเราไม่ได้มีค่าพอสำหรับใครคนนั้น
เก็บเอาไว้รักตัวเองดีกว่าค่ะ ว่ามั้ย?