ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่สี่

ยี่สิบสี่ เดือนสาม ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด
การตรงเวลาเป็นสิ่งสำคัญ สิบโมงตรงฉันถึงสนามสอบใบขับขี่ ตื่นเต้นนิดหน่อย เพราะคุณป้าไม่อธิบายอะไรเลย
อย่างที่คิดไว้ไม่ผิดจะอ้าปากบอกคุณป้าว่าช่วยอธิบาย คุณป้าบอกขับเข้าไปเลย หือออ

ขับไปขับมา ผลคือ ไม่ผ่านสิคะ แล้วคือไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไม่ผ่านเพราะอะไร  ป้าบอกแค่มาใหม่วันที่เท่าไหร่

วันนี้คงเล่าได้ไม่เยอะมากนัก เพราะไม่มีอะไรน่าสนใจเลย

บางเรื่องในชีวิตที่ไม่เป็นอย่างใจ และเราทำอะไรไม่ได้ เราก็ต้องปล่อยมันบ้างอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
อีกวันที่ไม่มีรายได้ผ่านพ้นไป กับเงินที่เหลืออยู่น้อยลงทุกวัน  บางเรื่องก็ปล่อยได้
บางเรื่องก็ไม่ควรปล่อยเพราะฉันกำลังจะอดตาย ธุรกิจขายอาหารเริ่มฝุดขึ้น

ขอตัวไปศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับการอาหารทานเล่นเพื่อจำหน่าย เพราะชีวิตคือการก้าวไปข้างหน้า