ก่อนอื่นเลยขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและตอบกระทู้นี้นะคะ ทุกความเข้าใจของทุกคนไม่ว่าจะแนวทางไหนล้วนแต่มีประโยชน์แก่เรามากจริงๆ เพราะฉะนั้นเพื่อไม่ให้เสียเวลาเราขอเริ่มเรื่องเลยนะคะ
สวัสดีค่ะ เราเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพค่ะ เราเรียนในคณะที่ค่อนข้างหนักและไม่ค่อยได้พักผ่อนเท่าไหร่ งานก็ค่อนข้างเยอะแล้วก็ยากมากๆ แต่มันก็ไม่ได้แย่นะคะ เราก็ค่อนข้างโอเคกับคณะที่เราอยู่ เพราะมันเป็นสิ่งที่เรารัก และเป็นมหาลัยที่เราต้องการจะเข้าตั้งแต่แรกชนิดที่ว่าถ้าไม่ติดก็จะซิ่วจนกว่าจะติดเลยก็ว่าได้
หลายๆคนพออ่านมาถึงตรงนี้แล้วอาจจะคิดว่าก็ดีแล้วนี้ ไม่เห็นมีอะไรให้ปวดหัวเลย ใช่ค่ะเราก็คิดเช่นนั้น เราคิดว่าชีวิตนักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่งของตัวเองค่อนข้างสมบูรณ์แบบ เพื่อนดี พี่ดี อาจารย์ดี ทุกอย่างดีหมด แต่พอเวลาผ่านไปมันกลับไม่เป็นแบบนั้น
เราไม่มีความสุขเลยค่ะ เราไม่ได้ท้อหรือเหนื่อยหรือเบื่อหน่ายกับสิ่งที่เรียนอยู่นะคะ มันเหมือนแค่อยู่ๆชีวิตเราก็ดูไร้ค่า เหมือนสมองมันบอกเราว่าไม่คู่ควรกับอะไรทั้งนั้นบนโลก ยิ่งนานวันเข้าเรายิ่งหาเหตุผลที่จะมีความสุขต่อไม่เจอ เรารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นภาระ ไม่กล้าไปปรึกษาใครเพราะกลัวจะทำให้เขารำคาญ หลายครั้งเราร้องไห้ออกมาแบบไม่รู้ตัว ไม่รู้สาเหตุน้ำตากับความรู้สึกมันไหลออกมาเองเฉยๆ เราเคยลองขอแม่พบจิตแพทย์ค่ะเพราะเหมือนช่วงนั้นเราเครียดมากแล้วทนไม่ไหวอยากมีคนพูดคุยจริงๆ (เรามีเพื่อนน้อยค่ะแค่สองสามคนแล้วก็ไม่กล้าปรึกษาด้วย) แต่แม่บอกว่าอย่าเลยมันอยู่ที่ใจถ้าทำใจให้เข้มแข็งมันก็ไม่เป็นไรแล้ว พอได้ยินแบบนั้นเราเลยไม่พูดคุยเรื่องนี้กับแม่อีกเลยค่ะ สิ่งที่เราแสดงให้แม่และทุกคนเห็นจะมีแค่ตัวเราที่ยิ้มแย้มสดใสเป็นคนปกติตั้งใจทำงานไม่นอกลู่นอกทาง แม้แต่ตอนที่อยากจะร้องไห้เรายังต้องแอบไปร้องไห้แบบไม่มีเสียงในห้องน้ำเลยค่ะเพราะกลัวว่าแม่จะเห็น แต่เราเข้าใจแม่นะคะเพราะการหาหมอมันเสียทั้งเงินและเวลา บ้านเราไม่ใช่คนมีฐานะ เงินที่มีอยู่ก็มีพอไว้เรียนเท่านั้น เรื่องการศึกษาเป็นสิ่งที่สำคัญมากค่ะสำหรับครอบครัวเรา เพราะฉะนั้นอะไรที่เลี่ยงได้เพื่ออนาคตเราก็ต้องยอมค่ะ
นอกจากความผิดปกติด้านความรู้สึกแล้ว บางวันเรื่องการกินเราก็กินเยอะจนน่ากลัวโดยเฉพาะตอนดึกๆ บางวันเราก็แทบไม่กินอะไรเลยก็มีค่ะ เวลานอนเราก็ตื่นบ่อย เหมือนตกลงไปในหลุมอะไรสักอย่างมืดๆแล้วก็ตื่นน่ะค่ะ ส่วนกลางวันง่วงบ่อยก็จริงแต่ไม่น่าจะเกี่ยว น่าจะเป็นทำงานเลยไม่ค่อยได้นอนมากกว่า555 นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะค่ะ มีแค่บางอย่างที่เราไม่แน่ใจและเกิดขึ้นน้อยเราเลยไม่เขียนลงไป
สรุปก็คือไม่มีอะไรหรอกค่ะ เราก็แค่อยากระบายแล้วก็อยากจะลองถามความคิดเห็นจากคนอื่นดูน่ะค่ะว่าสิ่งที่เราเป็นมันคืออะไรกันแน่ แล้วมันมีวิธีแก้ไขอย่างไร มันเป็นแค่ความวิตกกังวลของเราเองหรือมันเป็นเพราะฮอร์โมนช่วงวัยรุ่นไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ผ่านไป เราพยายามหาคำตอบอยู่ค่ะ แล้วก็หวังด้วยว่ามันจะหายไปในเร็ววัน
ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะคะ แล้วก็ขอโทษด้วยถ้าเราเขียนวกไปวนมา ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมเราจะมาเขียนบอกอีกนะคะ
มีเรื่องอยากสอบถามเกี่ยวกับความผิดปกติของตัวเองค่ะ
สวัสดีค่ะ เราเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพค่ะ เราเรียนในคณะที่ค่อนข้างหนักและไม่ค่อยได้พักผ่อนเท่าไหร่ งานก็ค่อนข้างเยอะแล้วก็ยากมากๆ แต่มันก็ไม่ได้แย่นะคะ เราก็ค่อนข้างโอเคกับคณะที่เราอยู่ เพราะมันเป็นสิ่งที่เรารัก และเป็นมหาลัยที่เราต้องการจะเข้าตั้งแต่แรกชนิดที่ว่าถ้าไม่ติดก็จะซิ่วจนกว่าจะติดเลยก็ว่าได้
หลายๆคนพออ่านมาถึงตรงนี้แล้วอาจจะคิดว่าก็ดีแล้วนี้ ไม่เห็นมีอะไรให้ปวดหัวเลย ใช่ค่ะเราก็คิดเช่นนั้น เราคิดว่าชีวิตนักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่งของตัวเองค่อนข้างสมบูรณ์แบบ เพื่อนดี พี่ดี อาจารย์ดี ทุกอย่างดีหมด แต่พอเวลาผ่านไปมันกลับไม่เป็นแบบนั้น
เราไม่มีความสุขเลยค่ะ เราไม่ได้ท้อหรือเหนื่อยหรือเบื่อหน่ายกับสิ่งที่เรียนอยู่นะคะ มันเหมือนแค่อยู่ๆชีวิตเราก็ดูไร้ค่า เหมือนสมองมันบอกเราว่าไม่คู่ควรกับอะไรทั้งนั้นบนโลก ยิ่งนานวันเข้าเรายิ่งหาเหตุผลที่จะมีความสุขต่อไม่เจอ เรารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นภาระ ไม่กล้าไปปรึกษาใครเพราะกลัวจะทำให้เขารำคาญ หลายครั้งเราร้องไห้ออกมาแบบไม่รู้ตัว ไม่รู้สาเหตุน้ำตากับความรู้สึกมันไหลออกมาเองเฉยๆ เราเคยลองขอแม่พบจิตแพทย์ค่ะเพราะเหมือนช่วงนั้นเราเครียดมากแล้วทนไม่ไหวอยากมีคนพูดคุยจริงๆ (เรามีเพื่อนน้อยค่ะแค่สองสามคนแล้วก็ไม่กล้าปรึกษาด้วย) แต่แม่บอกว่าอย่าเลยมันอยู่ที่ใจถ้าทำใจให้เข้มแข็งมันก็ไม่เป็นไรแล้ว พอได้ยินแบบนั้นเราเลยไม่พูดคุยเรื่องนี้กับแม่อีกเลยค่ะ สิ่งที่เราแสดงให้แม่และทุกคนเห็นจะมีแค่ตัวเราที่ยิ้มแย้มสดใสเป็นคนปกติตั้งใจทำงานไม่นอกลู่นอกทาง แม้แต่ตอนที่อยากจะร้องไห้เรายังต้องแอบไปร้องไห้แบบไม่มีเสียงในห้องน้ำเลยค่ะเพราะกลัวว่าแม่จะเห็น แต่เราเข้าใจแม่นะคะเพราะการหาหมอมันเสียทั้งเงินและเวลา บ้านเราไม่ใช่คนมีฐานะ เงินที่มีอยู่ก็มีพอไว้เรียนเท่านั้น เรื่องการศึกษาเป็นสิ่งที่สำคัญมากค่ะสำหรับครอบครัวเรา เพราะฉะนั้นอะไรที่เลี่ยงได้เพื่ออนาคตเราก็ต้องยอมค่ะ
นอกจากความผิดปกติด้านความรู้สึกแล้ว บางวันเรื่องการกินเราก็กินเยอะจนน่ากลัวโดยเฉพาะตอนดึกๆ บางวันเราก็แทบไม่กินอะไรเลยก็มีค่ะ เวลานอนเราก็ตื่นบ่อย เหมือนตกลงไปในหลุมอะไรสักอย่างมืดๆแล้วก็ตื่นน่ะค่ะ ส่วนกลางวันง่วงบ่อยก็จริงแต่ไม่น่าจะเกี่ยว น่าจะเป็นทำงานเลยไม่ค่อยได้นอนมากกว่า555 นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะค่ะ มีแค่บางอย่างที่เราไม่แน่ใจและเกิดขึ้นน้อยเราเลยไม่เขียนลงไป
สรุปก็คือไม่มีอะไรหรอกค่ะ เราก็แค่อยากระบายแล้วก็อยากจะลองถามความคิดเห็นจากคนอื่นดูน่ะค่ะว่าสิ่งที่เราเป็นมันคืออะไรกันแน่ แล้วมันมีวิธีแก้ไขอย่างไร มันเป็นแค่ความวิตกกังวลของเราเองหรือมันเป็นเพราะฮอร์โมนช่วงวัยรุ่นไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ผ่านไป เราพยายามหาคำตอบอยู่ค่ะ แล้วก็หวังด้วยว่ามันจะหายไปในเร็ววัน
ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะคะ แล้วก็ขอโทษด้วยถ้าเราเขียนวกไปวนมา ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมเราจะมาเขียนบอกอีกนะคะ