เราจะอยู่ร่วมโลกกับคนแบบนี้ยังไงดีค่ะ

สวัสดีค่ะ หนูขอใช้นามสมมุตินะคะ หนูชื่อพีค่ะ อายุ15จะ16 หนูมาเรียนอยู่ที่ต่างจังหวัด จึงทำให้หนู ตากับยายและน้องอีกสองคนต้องมาอยู่กับป้า คือป้าก็ดีมากๆ ลูกของป้าเขาห่างจากหนู1ปี ในแต่ละวันที่เขาอยู่บ้านเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ มีหนูกับน้องสองคนที่ทำ ซักผ้าก็ซักให้ คือเราอยู่บ้านเดียวกันก็ต้องทำให้เป็นปกติอยู่แล้ว รีดผ้าหนูก็รีดให้ ก็เข้าใจนะคะว่าเขาเป็นผู้ชายที่ทำอะไรไม่เป็นเลย หนูก็เลยทำให้ แต่เขาก็ยังมาใช้อารมณ์กับหนูกับน้อง แม้กระทั่งกับตากับยายก็ไม่เว้น มีอยู่วันนึงตาไม่อยู่บ้านต้องไปต่างจังหวัดหลายวัน  แล้วเขาจะไปซื้อของ ยายบอกจะไปก็รีบไป เพราะตอนนั้นมันจะ1ทุ่มแล้ว เขาก็ตะวาดใส่ยาย หนูก็เลยตะวาดใส่เขาบ้าง เขาก็ทำเป็นไม่พอใจ ยายก็เลยหันมาด่าหนู พอเขาเห็นยานด่าหนูเขาก็ยิ่งทำให้ยายด่าหนู โดยการที่ขี่มอเตอร์ไซต์ออกไปจากบ้านอย่างไว ยายก็เป็นห่วง ยายก็พูดกับหนูด้วยน้ำเสียงที่โมโห ยายบอกว่า จะไปตะวาดใส่เขาทำไม หนูก็เลยบอกว่า ที่มันตะวาดใส่แม่หล่ะ หนูก็ไม่ชอบนะ แม่พูดด้วยความเป็นห่วงแต่กลับมาตะวาดใส่ ยายก็เลยหยุดพูด สักพักเขาก็กลับมา หนูก็เฉยๆไม่ได้พูดอะไร พอวันรุ่งขึ้น เขาก็มาทะเลาะกับน้องชายของหนู ทั้งที่น้องหนูอายุแค่8ขวบ น้องหนูวาดรูป เขาก็พูดว่า วาดอะไรไม่เห็นสวยเลย น่าเกลียด น้องก็วิ่งมาหาหนูแล้วถามว่า พี่ครับ มันน่าเกลียดหรอ หนูก็บอกว่า สวยจะตายไม่เห็นน่าเกลียดเลย เขาก็เบะปากใส่หนู หนูก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร เพราะยายหนูเป็นคนคิดมาก แล้วยังเป็นโรคเส้นเลือดในสมองตีบอีก หนูเลยไม่อยากให้ท่านเครียด ไม่ว่าน้องหนูจะทำอะไร เขาก็มักจะพูดทำร้ายจิตใจน้องหนู เช่น เล่นเกมกากบ้าง วาดรูปไม่สวยบ้าง ปั้นดินน้ำมันน่าเกลียดบ้าง เขามักจะเอาตัวเองเทียบกับเด็ก8ขวบแล้วก็พูดว่า เขาเก่งกว่า เขาทำได้ดีกว่า เป็นต้น แล้วของส่วนตัวหนูเขาก็หยิบไปใช้ เช่น ครีมทาผิว หนูก็ถามยายว่าเห็นครีมทาผิวหนูมั้ย ยายบอกไม่เห็น ทั้งที่เขาก็นั่งอยู่ตอนหนูถามยาย พอ1เดือนผ่านไป เขาก็เอาครีมทาผิวหนูออกมาจากห้องเขา หนูก็เลยเดินไปดูว่านี่มันครีมหนูหนิ พอหนูจะใช้ก็ต้องทิ้งเพราะว่ามันหมดแล้ว เขาเอาครีมหนูไปใช้คนเดียวจนหมด พอหมดก็เอาออกมาวางไว้ สีไม้ของหนูเขาก็เอาไปใช้โดยที่ไม่บอก แฟลชไดร์หนูเขาก็หยิบไปใช้โดยที่ไม่บอก โน๊ตบุ๊คหนู เขาก็บอกขอยืมเอาไปทำงานหน่อยนะ หนูก็ให้ยืม พอเขาใช้เสร็จเขาก็เก็บใส่กระเป๋าให้ หนูก็แบบเออ ดีอ่ะใช้แล้วเก็บให้ ที่ไหนได้ ใช้โน๊ตบุ๊คหนูแบตหมดเกลี้ยงไม่ชาร์ตแบตให้ พอหนูพูด เขาก็บอกว่า ก็บอกแล้วไงว่สแบตหมด หนูก็บอกว่า ใช้จนแบตหมดทำไมไม่ชาร์ตให้อ่ะ พี่ไม่ได้ใช้แต่ต้องมาชาร์ตหรอ เขาก็ปิดประตูกระแทกใส่หน้าหนู แล้วยายก็หันมาพูดกับหนูว่า หนูก็ชาร์ตเองสิลูก อย่าทำตัวเห็นแก่ตัวแบบนี้ หนูก็เลยบอกว่า หนูเห็นแก่ตัวหรอแม่ ใช้ของหนูหมดก็ไม่ชาร์ตให้หนู แบบนี้หรอ แบบนี้หนูเห็นแก่ตัวใช่มั้ย ยายก็เฉยใส่หนู หนูก็คิดนะ เป็นลูกเจ้าของบ้านแล้วจะทำอะไรไม่ได้เลยหรอ ทั้งที่ป้าก็แบ่งหน้าที่ให้ทำนะคะ แต่เขาไม่เคยทำหน้าที่เขาเลย พอตากลับมาอยู่บ้าน ตาเห็นเขาไม่ทำอะไรตาก็บ่น พอตาบ่นเขาได้ยินเขาก็พูดว่าตาเบาๆแล้วหนูได้ยิน หนูก็เฉยๆทำเป็นไม่ได้ยิน ทีนี้ตาใช้ให้เขาเอาเปลือกมะพร้าวไปทิ้งที่ใต้ต้นมะละกอหน้าบ้าน เขาบอกเดี๋ยวทำ เขาทำกับข้าวกินอยู่ กับข้าวเขาไม่ต้องหวังว่าคนในบ้านจะได้กินนะคะ เขากินคนเดียว อาจจะแบ่งให้กินบ้างเป็นบางครั้ง ทำกับข้าวเสร็จเขาก็ไม่ล้าง ปล่อยให้น้องอีกคนล้างให้ ตาก็ถามว่าจะเอาไปทิ้งได้ยัง  ยายพึ่งออกมาจากห้องน้ำ ยายก็เลยพูดว่า เอาไปทิ้งพรุ่งนี้สิมันจะมืดแล้วถังขยะมันไกล ตาบอกไกลอะไรหล่ะแม่ แค่นี้เอง ยายก็เลยเรียกให้เขามาเอาไปทิ้ง เขาก็พูดว่า พ่อบอกให้เอาไปทิ้งตอนไหนไม่เห็นได้ยิน ตาก็เลยบอกว่า พ่อบอกให้เอ็งเอาไปทิ้งที่ไหน เขาบอกใต้ต้นมะละกอ ยายก็บอกว่าตกลงเอาไปทิ้งที่ไหน เขาก็บอกว่าให้เอาไปทิ้งที่ไหนอ่ะ ยังไม่ได้ยินพ่อบอกอะไรเลย แล้วตากับยายก็หันมาทะเลาะกัน ตาก็บอกว่าถ้ามันไม่รู้มันจะบอกได้ยังไงว่าไปทิ้งใต้ต้นมะละกอ เอ็งไม่รู้เอ็งไม่ต้องพูด ยายก็ร้องไห้ แล้วตาก็ทำท่าเหมือนจะตีเขา ยายก็เข้าไปห้าม ตาก็ผลักยายลงโซฟา หนูก็บอกตาว่าพอแล้วๆ ตาก็ยิ่งโมโห ตาก็หันมาดุหนู เขาก็พูดขึ้นมาว่า พ่อบอกให้หนูเอาไปทิ้งตอนไหนหนูยังไม่รู้เลย ตาก็เลยบอกว่า เอ็งจะไม่รู้ได้ยังไง แล้วเอ็งจะบอกได้ยังไงว่ามันทิ้งใต้ต้นมะละกอ เขาก็เลยจำใจเดินเอาไปทิ้ง เขาก็พูดว่า คนไม่รู้ก็หาว่ารู้ แล้วเขาก็เข้าห้องไป หลังจากวันนั้นยายก็ไม่สบาย หนูก็ไม่รู้จะทำยังไง ป้าพูดดีๆกับเขาก็แล้ว เขาก็ฟังแค่ตอนป้าพูด แล้วเขาก็ทำตัวแบบเดิม เขาก็ชอบทำเป็นบ่นว่าอ้วนอย่างู้นอย่างงี้ แล้วหันมามองหนู แล้วเขาจะเอาอะไรอยากได้อะไรก็ต้องได้ ล่าสุด วันนี้ก็ทะเลาะกับน้องหนู ยายก็เครียด ตาก็เครียด
หนูควรทำยังไงดีค่ะ หนูควรใช้ชีวิตร่วมโลกกับคนแบบนี้ยังไงดีค่ะ