คืนวันพระจันทร์เต็มดวงของคืนนี้เมื่อหกปีก่อน
เป็นคืนวันฝันร้ายของบูงอและใครบางคน เพราะเมื่อแสงอาทิตย์สุดท้ายลาลับขอบฟ้า เสียงกรีดร้องของบูแลก็ดังขึ้นตรงชายหาดฟากทิศเหนือ สะท้านก้องเวิ้งว้างไปทั่วทั้งเกาะ
ชาวมอแกนน้อยใหญ่ที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงวัยใหญ่ บ้างก็รีบลงจากเรือน บ้างที่ทำกิจกรรมตามที่ต่างๆ ต่างก็รีบวิ่งตรงมาหน้าชายหาดน้อยทางทิศเหนือ ตามเสียงกรีดร้องโหยหวนดังใจจะขาดนั้น เมื่อชาวบ้านน้อยใหญ่กรูมาถึงตรงที่บูแลยืนร่ำไห้ดั่งคนเจียนบ้า ภาพที่เห็นบนชายหาดคือร่างไร้วิญญาณของซอแลและบีแต พ่อและพี่สาวของบูงอ
สภาพร่างไร้วิญญาณของคนทั้งสอง
..มีรอยมีดกรีดปาดลึกตรงคอ
เมื่อบูงอวิ่งมาถึง ภาพที่เห็นตรงหน้ามันได้ทำให้หัวใจของหล่อนกระเจิดกระเจิง ร่ำไห้โหยหวนเหมือนคนเจียนบ้าไม่สมปะดี และพร่ำพูดตะโกนเป็นคำซ้ำๆ
“ใครทำพ่อกับพี่สาวของกู” หญิงสาวพร่ำร้องเป็นคำซ้ำๆ เมื่อนั่งโอบกอดร่างไว้วิญญาณของผู้เป็นพ่อ
ซายอเมื่อรุดมาถึง เขาเองก็งุนงงกับภาพตรงหน้า ร่างไร้วิญญาณของคนรัก ชายหนุ่มค่อยๆทรุดนั่งลงข้างๆร่างหญิงสาวนั้นและค่อยๆช้อนตัวของหล่อนมาโอบกอดไว้ ปานคนหัวใจแตกสลาย เสียงของชายหนุ่มดังก้องด้วยความแค้นปนความเจ็บร้าว
ปริศนาการฆาตกรรมในคืนพระจันทร์เต็มดวง
ทำให้ชาวมอแกนทั้งหมดบนเกาะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ค่ำคืนของงานฉลองประจำปี ซึ่งกำลังจะเริ่มต้นในอีกไม่กี่เวลาข้างหน้า หลงเหลือเพียงความว่างเปล่า
คืนนี้เมื่อหกปีก่อน ไม่มีเสียงรื่นเริงของงานฉลองอยู่ที่หน้าชายหาด ดั่งเช่นเวลานี้..
ร่างไร้วิญญาณของซอแลและบีแต ถูกเคลื่อนย้ายไปไว้ท้ายหมู่บ้านตรงเชิงเขา เพื่อรอการพิธีในวันถัดไป มาดีนะพ่อของซายอ ผู้นำชนเผ่าในยามนั้น สั่งงดงานฉลองและกำชับให้ชาวบ้านกลับขึ้นเรือนพักของตน พร้อมตรวจตรานับดูสมาชิกและเครือญาติของตัวเองให้ถี่ถ้วน
ทุกๆวินาทีที่พระจันทร์กำลังเคลื่อนคล้อยลอยขึ้นบนฟ้า
ท่ามกลางความมืดมิดของราตรี ล้วนเต็มไปด้วยความหวาดระแวง หวั่นกลัว และคิดไปไกลต่างๆนานากับการเสียชีวิตของมอแกนสองคนในคืนสำคัญ ประตูเรือนทุกหลังปิดสนิทมิด มิดพอๆกับความเงียบวังเวงทั่วทั้งเกาะ มันเป็นความเวิ้งว้างแรกอันผิดวิสัย เพราะใครต่อใครต่างก็หวาดกลัวว่าตัวเองอาจจะถูกฆ่าเป็นคนต่อไป..
พ่อใหญ่มาดีนะครุ่นคิดอยู่เกือบค่อนคืน กว่าจะหาเค้าลางบางอย่างเจอ เขารีบออกจากเรือนและก่อนไป เขากำชับซายอว่าให้ดูแลทุกคนในบ้านให้ดี หากได้ความอะไรจะรีบกลับมา....
อ่านต่อในครั้งหน้า
หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม
สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008
หุบเขาแสงจันทร์ 20 (คลื่นแห่งความหลัง)
คืนวันพระจันทร์เต็มดวงของคืนนี้เมื่อหกปีก่อน
เป็นคืนวันฝันร้ายของบูงอและใครบางคน เพราะเมื่อแสงอาทิตย์สุดท้ายลาลับขอบฟ้า เสียงกรีดร้องของบูแลก็ดังขึ้นตรงชายหาดฟากทิศเหนือ สะท้านก้องเวิ้งว้างไปทั่วทั้งเกาะ
ชาวมอแกนน้อยใหญ่ที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงวัยใหญ่ บ้างก็รีบลงจากเรือน บ้างที่ทำกิจกรรมตามที่ต่างๆ ต่างก็รีบวิ่งตรงมาหน้าชายหาดน้อยทางทิศเหนือ ตามเสียงกรีดร้องโหยหวนดังใจจะขาดนั้น เมื่อชาวบ้านน้อยใหญ่กรูมาถึงตรงที่บูแลยืนร่ำไห้ดั่งคนเจียนบ้า ภาพที่เห็นบนชายหาดคือร่างไร้วิญญาณของซอแลและบีแต พ่อและพี่สาวของบูงอ
สภาพร่างไร้วิญญาณของคนทั้งสอง
..มีรอยมีดกรีดปาดลึกตรงคอ
เมื่อบูงอวิ่งมาถึง ภาพที่เห็นตรงหน้ามันได้ทำให้หัวใจของหล่อนกระเจิดกระเจิง ร่ำไห้โหยหวนเหมือนคนเจียนบ้าไม่สมปะดี และพร่ำพูดตะโกนเป็นคำซ้ำๆ
“ใครทำพ่อกับพี่สาวของกู” หญิงสาวพร่ำร้องเป็นคำซ้ำๆ เมื่อนั่งโอบกอดร่างไว้วิญญาณของผู้เป็นพ่อ
ซายอเมื่อรุดมาถึง เขาเองก็งุนงงกับภาพตรงหน้า ร่างไร้วิญญาณของคนรัก ชายหนุ่มค่อยๆทรุดนั่งลงข้างๆร่างหญิงสาวนั้นและค่อยๆช้อนตัวของหล่อนมาโอบกอดไว้ ปานคนหัวใจแตกสลาย เสียงของชายหนุ่มดังก้องด้วยความแค้นปนความเจ็บร้าว
ปริศนาการฆาตกรรมในคืนพระจันทร์เต็มดวง
ทำให้ชาวมอแกนทั้งหมดบนเกาะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ค่ำคืนของงานฉลองประจำปี ซึ่งกำลังจะเริ่มต้นในอีกไม่กี่เวลาข้างหน้า หลงเหลือเพียงความว่างเปล่า
คืนนี้เมื่อหกปีก่อน ไม่มีเสียงรื่นเริงของงานฉลองอยู่ที่หน้าชายหาด ดั่งเช่นเวลานี้..
ร่างไร้วิญญาณของซอแลและบีแต ถูกเคลื่อนย้ายไปไว้ท้ายหมู่บ้านตรงเชิงเขา เพื่อรอการพิธีในวันถัดไป มาดีนะพ่อของซายอ ผู้นำชนเผ่าในยามนั้น สั่งงดงานฉลองและกำชับให้ชาวบ้านกลับขึ้นเรือนพักของตน พร้อมตรวจตรานับดูสมาชิกและเครือญาติของตัวเองให้ถี่ถ้วน
ทุกๆวินาทีที่พระจันทร์กำลังเคลื่อนคล้อยลอยขึ้นบนฟ้า
ท่ามกลางความมืดมิดของราตรี ล้วนเต็มไปด้วยความหวาดระแวง หวั่นกลัว และคิดไปไกลต่างๆนานากับการเสียชีวิตของมอแกนสองคนในคืนสำคัญ ประตูเรือนทุกหลังปิดสนิทมิด มิดพอๆกับความเงียบวังเวงทั่วทั้งเกาะ มันเป็นความเวิ้งว้างแรกอันผิดวิสัย เพราะใครต่อใครต่างก็หวาดกลัวว่าตัวเองอาจจะถูกฆ่าเป็นคนต่อไป..
พ่อใหญ่มาดีนะครุ่นคิดอยู่เกือบค่อนคืน กว่าจะหาเค้าลางบางอย่างเจอ เขารีบออกจากเรือนและก่อนไป เขากำชับซายอว่าให้ดูแลทุกคนในบ้านให้ดี หากได้ความอะไรจะรีบกลับมา....
อ่านต่อในครั้งหน้า
หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม
สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008