เราอายุ22ปี ตอนนี้หยุดพักการเรียนเพื่อมาทำงานก่อน .. ตอนนี้ทำอาชีพแม่บ้านค่ะ ตอนนี้ทำงานมา1ปีแล้ว เงินเดือน9000 พิเศษ 1000 รวมก็10000พอดี เราทำงาน6.30-17.30 เป็นเวลา11ชม. ไม่มีพัก1ชม. คือหิวก็กินกินเสร็จก็ทำงานต่อเลย ทำทั้งหมด 10ห้อง ห้องน้ำ 5ห้อง ผ้าที่ต้องซักรีดอีกเยอะ สมาชิก 4คน ซึ่ง ทุกคนรักความสะอาด แต่ไม่รักษาความสะอาด .เรารู้ว่าเป็นหน้าที่ของเราที่ต้องทำซึ่งเราก็พยายามทำใจให้ได้กับตรงนี้ อย่างเช่น ตรงนี้ทำสะอาดแล้ว ก็มะกจะมีคนกลับมาทำสกปรกอีก เป็นแบบนี้ค่ะ แต่ก็คือหน้าที่อะเนอะ ก็ผ่านไปค่ะ ประเด็ยหลักๆที่กลุ้มใจคิดไม่ตกอยู่ตอนนี้คือ
1.ทำงานมา1ปีแล้ว ยังไม่ได้หยุดสักวันเดียว จริงๆเราเป็นคนที่อดทนมากๆ แต่ตอนนี้นู้สึกว่าร่างกายไม่ไหว แล้ว แต่ก็ไม่กล้าพูด ได้แต่รอความเห็นใจจากเค้าค่ะ หรืออีกไม่ช้า ถ้าไม่ไหวก็ต้อฃพูดแล้ว เพราะเราเองก็มีแฟน คบกันมา9ปีแล้ว ไม่มีเวลาให้เค้ามา1ปีแล้วค่ะ. วันปีใหม่ไม่ได้หยุด เทศกาลอะไรก็ไม่ให้หยุด
2.ป่วยห้ามลาห้ามตาย
ต่อให้ป่วยยังไงก็ต้องมาทำ เราเคยไม่สบายและขอหยุด ได้คำตอบว่สให้มาทำช่วงเช้าแล้วเสร็ข นอนพัก สักชม-2ชม ให้ทำต่อ ...เราก็เป็นคนยอมอยุ่แล้วอะไรทนได้ก็ทน หรือคิดว่าเค้าน่าจะเห็นใจบ้าง แต่ก็...ไม่เลยค่ะ
3. เราเคยขอเรียนต่อ
แต่สิ่งที่ได้คือ ถ้าเรียน ก็ต้องออก เลย เรียนที่ว่าคือ ปริญญาที่ไม่ต้องเข้าเรีบนอ่านหนังสืออย่างเดียว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ คือต้องการให้ทิ้งชีวิตทั้งชีวิตเลย แต่ด้วยความจำเป็น ที่ตอนนั้นงานหายาก เราก็เลยคิดว่าโอเค ค่อยเรียนก็ได้.
ตอนนี้สับสนนะคะ
คือนึกถึงวันที่เค้าให้งานทำ /เวลาที่ ใีม่มีเงินก็เบิกได้
แต่ตอนนี้คือ ร่าฃกายไม่ไหว. ไม่มีเวลาให้ตรอบครัว ไม่ได้ไปพักผ่อน. อยากเรียน เรียนไม่ได้ คือหยุดไปไหนไม่ได้ .. เพราะชอบเห็นอกเห็นใจคนอื่น พอเค้ารู้ ก็ใช้ช่อฃว่างตรงนี้เพื่อให้เรายอม ..ควรทำยังไงดีคะ. ถ้าออกพูดยังไงดี ไม่กล้าเลย
นายจ้างแบบนี้เกินไปไหม ควรอยู่ต่อหรือไป
1.ทำงานมา1ปีแล้ว ยังไม่ได้หยุดสักวันเดียว จริงๆเราเป็นคนที่อดทนมากๆ แต่ตอนนี้นู้สึกว่าร่างกายไม่ไหว แล้ว แต่ก็ไม่กล้าพูด ได้แต่รอความเห็นใจจากเค้าค่ะ หรืออีกไม่ช้า ถ้าไม่ไหวก็ต้อฃพูดแล้ว เพราะเราเองก็มีแฟน คบกันมา9ปีแล้ว ไม่มีเวลาให้เค้ามา1ปีแล้วค่ะ. วันปีใหม่ไม่ได้หยุด เทศกาลอะไรก็ไม่ให้หยุด
2.ป่วยห้ามลาห้ามตาย
ต่อให้ป่วยยังไงก็ต้องมาทำ เราเคยไม่สบายและขอหยุด ได้คำตอบว่สให้มาทำช่วงเช้าแล้วเสร็ข นอนพัก สักชม-2ชม ให้ทำต่อ ...เราก็เป็นคนยอมอยุ่แล้วอะไรทนได้ก็ทน หรือคิดว่าเค้าน่าจะเห็นใจบ้าง แต่ก็...ไม่เลยค่ะ
3. เราเคยขอเรียนต่อ
แต่สิ่งที่ได้คือ ถ้าเรียน ก็ต้องออก เลย เรียนที่ว่าคือ ปริญญาที่ไม่ต้องเข้าเรีบนอ่านหนังสืออย่างเดียว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ คือต้องการให้ทิ้งชีวิตทั้งชีวิตเลย แต่ด้วยความจำเป็น ที่ตอนนั้นงานหายาก เราก็เลยคิดว่าโอเค ค่อยเรียนก็ได้.
ตอนนี้สับสนนะคะ
คือนึกถึงวันที่เค้าให้งานทำ /เวลาที่ ใีม่มีเงินก็เบิกได้
แต่ตอนนี้คือ ร่าฃกายไม่ไหว. ไม่มีเวลาให้ตรอบครัว ไม่ได้ไปพักผ่อน. อยากเรียน เรียนไม่ได้ คือหยุดไปไหนไม่ได้ .. เพราะชอบเห็นอกเห็นใจคนอื่น พอเค้ารู้ ก็ใช้ช่อฃว่างตรงนี้เพื่อให้เรายอม ..ควรทำยังไงดีคะ. ถ้าออกพูดยังไงดี ไม่กล้าเลย