- ตามกระทู้เลยครับ
พอดีเมื่อคืนแฟนกับผมทะเลาะกัน แล้วเขาบอกว่า เราห่างกันสักพักดีกว่าไหม ?
ผมกับเขาเรามีนิสัยที่ไม่เหมือนกันเยอะครับ แต่ก็ใช่ว่าเราจะไม่ดูแลกันเลย เช่น ในวันสำคัญผมก็ซื้อของขวัญให้เขาบ้าง ทั้งวาเลนไทน์ วันเกิด วันครบรอบ และเหมือนเขาอยากให้ผมดูแลเขา แต่ผมก็ทำได้แค่บางเวลาเท่านั้นครับ และที่ดูแลได้แค่บางครั้ง ก็อาจจะเป็นเพราะผมเองก็เรียนจบแล้ว กำลังทำงาน เก็บเงิน สร้างบ้าน สร้างครอบครับของตัวเอง และเขาก็ยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย เวลาที่เขาเครียดจากเรื่องเรียนหรือจากเรื่องครอบครัวเขา (ส่วนมากก็จะเป็นเรื่องที่พี่ชายเขาชอบเล่นพนันบอลและสร้างหนี้ให้กับครับครัว ตอนนี้น่าจะเกินหลัก 5 แสนแล้ว) เขามักอยากจะให้ผมไปหา คอยดูแล คอยตามใจเขา ทั้งซักผ้าให้หน่อย พาไปกินข้าวหน่อย ทั้งๆที่วันนั้นเป็นวันทำงาน (ผมทำงานจันทร์-ศุกร์) หลังจากเลิกงาน เขาก็มักจะงอแง บอกว่าไม่มีเพื่อนไปด้วย (อาจจะเป็นเรื่องครอบครัวเขาด้วย ที่เพื่อนเขาแต่ละคนเลยทำให้ห่างๆกันไป สุดท้ายตอนนี้เขาแทบจะไม่มีเพื่อนเลย (แต่จะโทษเพื่อนเขาก็ไม่ได้หรอกครับ เพราะพี่ชายแฟนเคยทักเฟสไปว่าเป็นพี่ชายของแฟนผมนะ ขอยืมเงินหน่อย สุดท้ายเพื่อนของแฟนก็ให้ยืม แล้วก็เลยกลายเป็นเรื่อง เพื่อนเขาก็ขอตัวห่างๆไป) ผมเองก็ต้องทำหน้าที่แฟนโดนการขับจักรยายนตร์ไปหาเขาระยะทางก็เกือบ 70 กิโลได้ อาจจะเป็นตอนเลิกงาน (แล้วพรุ่งนี้เช้าก็ขับจักรยายนตร์ไปทำงานใหม่) หรือ ไปเล่นกับเขาช่วงเสาร์-อาทิตย์ . . . และเมื่อวันพุธวันนั้น เขางอแงบอกให้ผมพาไปหาหมอ (ซึ่งวันนั้นผมเองก็เหนื่อยเเละมีปัญหาเรื่องงาน) เมื่อผมเลิกงาน ผมก็พาเขาไปหาหมอ กว่าจะเสร็จก็ 5 ทุ่ม ร้านข้าวข้างทางก็ปิดเกือบหมด ได้แค่แวะซื้อขนมปังเซเว่นกลับไปกิน (เพราะแฟนผมเขาก็กินข้าวก่อนหน้านั้นแล้วตอนสี่โมงเย็น เขาเลยไม่หิวอีก) พอกลับไปถึงที่พัก เขาก็นั่งทำงานเขา แล้วบอกให้ผมเองผ้าลงไปซักให้หน่อย ตากผ้าให้ด้วย (ตอนนั้นยอมรับเลย ตากผ้าไป น้ำตาเหนื่อยๆของผมเองก็ไหลออกมา) กว่าจะได้เข้านอนก็ตีหนึ่งกว่า และตอนเช้าผมก็ต้องรีบตื่น อาบน้ำ แต่งตัว ขับรถไปให้ทัน เดินทางกลับอีก 70 กว่ากิโล เพื่อเข้างานให้ทัน ตอนนั้นพอถึงที่ทำงาน เลือดกำเดาไหลเลย . . . จริงๆแล้วเขางอแงหลายเรื่องครับ เช่น จานที่เขากิน เขาก็ให้ผมล้าง ห้องก็ตองกวาดให้เขา ขยะต้องเอาไปทิ้ง บางครั้งงานก็ตองปริ้นให้ พาไปกินข้าวร้านที่อร่อยๆ ซึ่งเรื่องพวกนี้ผมทำให้ได้นะครับ แต่ผมรู้สึกว่ามันเยอะเกินไป ทั้งที่ผมเอง บางวันก็เหนื่อย อยากอยู่เฉยๆ อยากพักบ้าง อยากมีเวลาให้ตัวเองบ้าง แบบทำงานเสร็จก็อยากกลับไปที่พัก มีเวลาเล่นเกม ดูหนัง ดึกๆก็คุยกับแฟน บอกฝันดีกัน เวลาว่างอย่าง เสาร์-อาทิตย์ ค่อยไปหาก็ได้ (ไม่ต้องไปหาวันทำงาน ซึ่งมันทำร้ายตัวผมเอง ทำให้สุขภาพผมเสื่อมยังไงไม่รู้) . . . และเมื่อไม่กี่วันมานี่ เราทะเลาะกัน เรื่องผมไม่พาเขาไปวิ่ง (เพราะเขาบอกว่า ถ้าไปคนเดียวก็ไม่อยากไป) จะให้ผมไปได้ไง ก็ผมติดงาน และระยะทางมันไกล แถมทำงานเหนื่อยแล้ว ยังต้องวิ่งอีกเหรอ? เขาก็ไม่พอใจ ร้องไห้ในโทรศัพท์ แล้วบอกว่าห่างกันเถอะ แล้วพอผมโทรไปเขาก็ไม่รับสาย และโทรไปอีกวันหนึ่ง ก็ไม่รับสายอีก . . . ซึ่งผมเองก็ งง ว่าผมก็บอกเหตุผลที่น่าจะเข้าใจกันได้ เขาก็น่าจะเข้าใจ เพราะในวัยนี้แล้ว ก็น่าจะเริ่มเข้าสู่การเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว ไม่ใช่มางอแงแบบเด็กๆ . . . ผมควรจะทำยังไงดีครับ ? เพราะตอนนี้ผมเหนื่อยจริงๆ มันเหมือนกับเพลงหนึ่งเลยครับ ที่มีเนื้อเพลง ว่า . . . ยังไม่คิดยอมแพ้ ฉันเพียงแต่อ้อนล้าก็เท่านั้น ภายในใจยังคงรักเธอเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน
จะต้องทำตัวยังไงครับ เมื่อแฟนบอกว่า เราห่างกันสักพักเถอะ ?
พอดีเมื่อคืนแฟนกับผมทะเลาะกัน แล้วเขาบอกว่า เราห่างกันสักพักดีกว่าไหม ?
ผมกับเขาเรามีนิสัยที่ไม่เหมือนกันเยอะครับ แต่ก็ใช่ว่าเราจะไม่ดูแลกันเลย เช่น ในวันสำคัญผมก็ซื้อของขวัญให้เขาบ้าง ทั้งวาเลนไทน์ วันเกิด วันครบรอบ และเหมือนเขาอยากให้ผมดูแลเขา แต่ผมก็ทำได้แค่บางเวลาเท่านั้นครับ และที่ดูแลได้แค่บางครั้ง ก็อาจจะเป็นเพราะผมเองก็เรียนจบแล้ว กำลังทำงาน เก็บเงิน สร้างบ้าน สร้างครอบครับของตัวเอง และเขาก็ยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย เวลาที่เขาเครียดจากเรื่องเรียนหรือจากเรื่องครอบครัวเขา (ส่วนมากก็จะเป็นเรื่องที่พี่ชายเขาชอบเล่นพนันบอลและสร้างหนี้ให้กับครับครัว ตอนนี้น่าจะเกินหลัก 5 แสนแล้ว) เขามักอยากจะให้ผมไปหา คอยดูแล คอยตามใจเขา ทั้งซักผ้าให้หน่อย พาไปกินข้าวหน่อย ทั้งๆที่วันนั้นเป็นวันทำงาน (ผมทำงานจันทร์-ศุกร์) หลังจากเลิกงาน เขาก็มักจะงอแง บอกว่าไม่มีเพื่อนไปด้วย (อาจจะเป็นเรื่องครอบครัวเขาด้วย ที่เพื่อนเขาแต่ละคนเลยทำให้ห่างๆกันไป สุดท้ายตอนนี้เขาแทบจะไม่มีเพื่อนเลย (แต่จะโทษเพื่อนเขาก็ไม่ได้หรอกครับ เพราะพี่ชายแฟนเคยทักเฟสไปว่าเป็นพี่ชายของแฟนผมนะ ขอยืมเงินหน่อย สุดท้ายเพื่อนของแฟนก็ให้ยืม แล้วก็เลยกลายเป็นเรื่อง เพื่อนเขาก็ขอตัวห่างๆไป) ผมเองก็ต้องทำหน้าที่แฟนโดนการขับจักรยายนตร์ไปหาเขาระยะทางก็เกือบ 70 กิโลได้ อาจจะเป็นตอนเลิกงาน (แล้วพรุ่งนี้เช้าก็ขับจักรยายนตร์ไปทำงานใหม่) หรือ ไปเล่นกับเขาช่วงเสาร์-อาทิตย์ . . . และเมื่อวันพุธวันนั้น เขางอแงบอกให้ผมพาไปหาหมอ (ซึ่งวันนั้นผมเองก็เหนื่อยเเละมีปัญหาเรื่องงาน) เมื่อผมเลิกงาน ผมก็พาเขาไปหาหมอ กว่าจะเสร็จก็ 5 ทุ่ม ร้านข้าวข้างทางก็ปิดเกือบหมด ได้แค่แวะซื้อขนมปังเซเว่นกลับไปกิน (เพราะแฟนผมเขาก็กินข้าวก่อนหน้านั้นแล้วตอนสี่โมงเย็น เขาเลยไม่หิวอีก) พอกลับไปถึงที่พัก เขาก็นั่งทำงานเขา แล้วบอกให้ผมเองผ้าลงไปซักให้หน่อย ตากผ้าให้ด้วย (ตอนนั้นยอมรับเลย ตากผ้าไป น้ำตาเหนื่อยๆของผมเองก็ไหลออกมา) กว่าจะได้เข้านอนก็ตีหนึ่งกว่า และตอนเช้าผมก็ต้องรีบตื่น อาบน้ำ แต่งตัว ขับรถไปให้ทัน เดินทางกลับอีก 70 กว่ากิโล เพื่อเข้างานให้ทัน ตอนนั้นพอถึงที่ทำงาน เลือดกำเดาไหลเลย . . . จริงๆแล้วเขางอแงหลายเรื่องครับ เช่น จานที่เขากิน เขาก็ให้ผมล้าง ห้องก็ตองกวาดให้เขา ขยะต้องเอาไปทิ้ง บางครั้งงานก็ตองปริ้นให้ พาไปกินข้าวร้านที่อร่อยๆ ซึ่งเรื่องพวกนี้ผมทำให้ได้นะครับ แต่ผมรู้สึกว่ามันเยอะเกินไป ทั้งที่ผมเอง บางวันก็เหนื่อย อยากอยู่เฉยๆ อยากพักบ้าง อยากมีเวลาให้ตัวเองบ้าง แบบทำงานเสร็จก็อยากกลับไปที่พัก มีเวลาเล่นเกม ดูหนัง ดึกๆก็คุยกับแฟน บอกฝันดีกัน เวลาว่างอย่าง เสาร์-อาทิตย์ ค่อยไปหาก็ได้ (ไม่ต้องไปหาวันทำงาน ซึ่งมันทำร้ายตัวผมเอง ทำให้สุขภาพผมเสื่อมยังไงไม่รู้) . . . และเมื่อไม่กี่วันมานี่ เราทะเลาะกัน เรื่องผมไม่พาเขาไปวิ่ง (เพราะเขาบอกว่า ถ้าไปคนเดียวก็ไม่อยากไป) จะให้ผมไปได้ไง ก็ผมติดงาน และระยะทางมันไกล แถมทำงานเหนื่อยแล้ว ยังต้องวิ่งอีกเหรอ? เขาก็ไม่พอใจ ร้องไห้ในโทรศัพท์ แล้วบอกว่าห่างกันเถอะ แล้วพอผมโทรไปเขาก็ไม่รับสาย และโทรไปอีกวันหนึ่ง ก็ไม่รับสายอีก . . . ซึ่งผมเองก็ งง ว่าผมก็บอกเหตุผลที่น่าจะเข้าใจกันได้ เขาก็น่าจะเข้าใจ เพราะในวัยนี้แล้ว ก็น่าจะเริ่มเข้าสู่การเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว ไม่ใช่มางอแงแบบเด็กๆ . . . ผมควรจะทำยังไงดีครับ ? เพราะตอนนี้ผมเหนื่อยจริงๆ มันเหมือนกับเพลงหนึ่งเลยครับ ที่มีเนื้อเพลง ว่า . . . ยังไม่คิดยอมแพ้ ฉันเพียงแต่อ้อนล้าก็เท่านั้น ภายในใจยังคงรักเธอเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน